ਤਰ੍ਪਣਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ। ਅਧਿਕਾਰੀ ਭਵੇਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਰ੍ਪਣੇ ਬੁਧਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਹੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਭੋਜਨਕਾਲੇ ਚ ਪਾਣਿਨੈਕੇਨ ਦਾਪਯੇਤ੍। ਉਭਾਭ੍ਯਾਂ ਤਰ੍ਪਣੇ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਧਿਰੇष ਸਨਾਤਨਃ
ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਭੋਜਨ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਤਰਪਣ ਲਈ, ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਰੀਤ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਮੁਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਤੁ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਪਿਤॄਨ੍। ਤृਪ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰੇਣ ਵੈ ਪੁਨਃ
ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, 'ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ' ਕਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤ੍ਰ ਨਾਲ।
ਅਕृष੍ਣੈਰ੍ਯਤ੍ਤਿਲੈਰ੍ਮੋਹਾਤ੍ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਪਿਤृਸਂਚਯਮ੍। ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਦਦਾਤਿ ਯਦਪੋ ਦਾਤਾ ਚੈਵ ਜਲੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਅਟੁੱਟ ਸਫੈਦ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਾਲੇ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋਵੇ।
ਵृਥਾ ਤਦ੍ਦੀਯਤੇ ਦਾਨਂ ਨੋਪਤਿष੍ਠਤਿ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍। ਸ੍ਥਲੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਜਲੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਦੁਦਕਂ ਨਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਤਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ; ਪਰ ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੇਵੇ—
ਨੋਪਤਿष੍ਠੇਤ੍ਪਿਤॄਣਾਂ ਤੁ ਸਲਿਲਂ ਤਨ੍ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍। ਆਰ੍ਦ੍ਰਵਾਸਾ ਜਲੇ ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਦਕਤਰ੍ਪਣਮ੍ ੫੦ 1.49.
—ਉਹ ਪਾਣੀ ਪਿਤਰਾਂ ਤਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ, ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਗਿੱਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤਰਪਣ ਕਰੇ—
ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਸਹਦੇਵੈਸ੍ਸਦਾਨਘ। ਰਜਕੈਃ ਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਕਵਯੋ ਵਿਦੁਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ। ਪਰ ਜੋ ਕਪੜਾ ਧੋਬੀਆਂ ਨੇ ਧੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਅਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਸ੍ਤਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨੇ ਚੈਵ ਪੁਨਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ। ਸ਼ੁष੍ਕਵਾਸਾਃ ਸ਼ੁਚੌ ਦੇਸ਼ੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਯਤ੍ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਪਿਤॄਨ੍
ਹੱਥ ਧੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਪੜਾ ਮੁੜ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੁੱਕੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਤੇ ਸਾਫ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਦਸ਼ਗੁਣੇਨੈਵ ਤੁष੍ਯਂਤਿ ਪਿਤਰੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਚ ਪਾषਾਣੇ ਖਡ੍ਗੇ ਵਾ ਤਾਮ੍ਰਭਾਜਨੇ
ਫਿਰ, ਪਿਤਰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਸ ਗੁਣਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੱਥਰ, ਤਲਵਾਰ ਜਾਂ ਤਾਮੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਕਰਨਾ—
ਤਰ੍ਪਣਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਚ ਸ਼ਤਾਧਿਕਮ੍। ਰੌਪ੍ਯਾਂਗੁਲੀਯਂ ਤਰ੍ਜਨ੍ਯਾਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਪਿਤॄਨ੍
ਜੋ ਹਰ ਇਕ 'ਤੇ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੇ ਸੂਚੀ ਉਂਗਲ 'ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ ਪਾ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰੇ—
ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਗੁਣਂ ਭਵਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ। ਤਥੈਵਾਨਾਮਿਕਾਯਾਂ ਤੁ ਧृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਣਾਂਗੁਲੀਂ ਬੁਧਃ
ਸਭ ਕੁਝ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ, ਅਨਾਮਿਕਾ ਉਂਗਲ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ ਪਾ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤਰਪਣ ਕਰੇ—
ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਪਿਤृਸਂਦੋਹਂ ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍। ਅਂਗੁष੍ਠਦੇਸ਼ਿਨੀ ਮਧ੍ਯੇ ਸਵ੍ਯਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਖਡ੍ਗਕਮ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਲੱਖ-ਕੋਟੀ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀ ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਸੂਚੀ ਉਂਗਲ ਵਿਚਕਾਰ ਤਲਵਾਰ ਰੱਖ ਕੇ—
ਧृਤ੍ਵਾਨਾਮਿਕਯਾ ਰਤ੍ਨਮਂਜਲੇਰਕ੍ਸ਼ਯਂਫਲਂ। ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਮਭਿਗਚ੍ਛਂਤਂ ਦੇਵਾਃ ਪਿਤृਗਣੈਃ ਸਹ
ਅਨਾਮਿਕਾ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਰਤਨ ਫੜ ਕੇ, ਅਖੰਡ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵਾਯੁਭੂਤਾਨੁਗਚ੍ਛਂਤਿ ਤृषਾਰ੍ਤਾਃ ਸਲਿਲਾਰ੍ਥਿਨਃ। ਨਿਰਾਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਨਿਵਰ੍ਤਂਤੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰਨਿष੍ਪੀਡਨੇਨ ਚ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਪਿਛੇ ਪਿਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਦ ਕਪੜਾ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਪੀਡਯੇਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਮਕृਤ੍ਵਾ ਪਿਤृਤਰ੍ਪਣਮ੍। ਤਿਸ੍ਰਃਕੋਟ੍ਯੋऽਰ੍ਧਕੋਟੀ ਚ ਯਾਨਿ ਲੋਮਾਨਿ ਮਾਨੁषੇ
ਇਸ ਲਈ, ਤਰਪਣ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਪੜਾ ਨਿਚੋੜਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਤਿੰਨ ਤੇ ਅੱਧੀ ਕਰੋੜ ਵਾਲ—
ਸ੍ਰਵਂਤਿ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਪਰਿਪੀਡਯੇਤ੍। ਦੇਵਾਃ ਪਿਬਂਤਿ ਸ਼ਿਰਸਿ ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਤਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤਥਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਚੋੜਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪੀਦੇ ਹਨ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋਰਪਿ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਅਧਸ੍ਤਾਤ੍ਸਰ੍ਵਜਂਤਵਃ। ਦੇਵਾਃ ਪਿਤृਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਜਂਤਵਸ੍ਤਥਾ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹਨ; ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ—all ਹੇਠਾਂ ਹੀ ਵਸਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤੁष੍ਯਂਤਿ ਸ੍ਨਾਨਾਤ੍ਪਾਪਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸ ਨਰਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰੋਜ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਨਾਕਲੋਕੇਮਹੀਯਤੇ। ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਰ੍ਪਣਪਰ੍ਯਂਤਂ ਦੇਵਾ ਮਹਰ੍षਯੋ ਵਿਦੁਃ
ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਟੱਲ ਲੋਕ ਤੋਂ ਕਦੇ ਡਿੱਗਦਾ ਨਹੀਂ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਤਰਪਣ ਤੱਕ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪੂਜਨਂ ਕਾਰਯੇਦ੍ਬੁਧਃ। ਗਣੇਸ਼ਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਵਿਘ੍ਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਜਾਯਤੇ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਆਰੋਗ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਚ ਸੂਰ੍ਯਂ ਚ ਧਰ੍ਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਮਾਧਵਮ੍। ਸ਼ਿਵਂ ਚ ਕृਤ੍ਯਕਾਮਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਯ ਚਂਡਿਕਾਮ੍
ਸਿਹਤ ਲਈ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ; ਧਰਮ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਮਾਧਵ ਦੀ; ਕਰਤਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਦੀ; ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਲਈ ਚੰਡੀਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਦੇਵਾਂਸ੍ਤੁ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਬਲਿਂ ਚਰੇਤ੍। ਵਹ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤਰ੍ਪਣਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਦਾ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਓ। ਫਿਰ ਅੱਗ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਕੇ ਯਜਨ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰੋ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਵਾਨਾਂ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਗਤਾਗਤਂ ਸ੍ਥਿਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਮਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਸੁਖਂ ਦਿਵਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਉਣ-ਜਾਣ ਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਕੇ, ਇੱਛਾ ਰਾਹੀਂ ਮੁਕਤੀ, ਸੁਖ ਤੇ ਦਿਵਿ ਲੋਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕਾਰਯੇਤ੍। ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚ ਜਲਂ ਤਾਤ ਦੇਵਾਃ ਪਿਤृਗਣੈਃ ਸਹ
ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੋ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ?
ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਂਤਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਲਭਂਤੇ ਮਾਨਵਾ ਯਥਾ। ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਪੁਰਾ ਸृष੍ਟਂ ਮਯਾ ਤੋਯਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯਾਮृਤਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਧਨੁਰ੍ਧਰਾਃ। ਘ੍ਨਂਤਿ ਤੇ ਪਿਤਰਂ ਦੇਵਮਸ੍ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ਨ ਮਾਨੁषਮ੍
ਉਸ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਯਕਸ਼, ਜੋ ਤੀਰਧਾਰੀ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਪਸ਼ਵਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਕੀਟਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਮਰ੍ਤ੍ਯਜਾਤਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾ ਯੇ ਤਥੈਵ ਮਾਨੁषਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਕੀੜੇ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵਸਦੇ ਹਨ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪੱਕਾ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਰਲੋਕੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ। ਅਸ੍ਨਾਯੀ ਚ ਮਲਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਅਜਪੀ ਪੂਯਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ ਰਾਜੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੁਰ ਲੋਕ ਵਿਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਗੰਦ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਜਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਪੀਪ ਤੇ ਖੂਨ ਦਾ ਦੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਅਕृਤ੍ਵਾ ਤਰ੍ਪਣਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਿਤृਹਾ ਚੋਪਜਾਯਤੇ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸਮਂ ਪਾਪਂ ਦੇਵਾਨਾਮਪ੍ਯਪੂਜਨੇ
ਰੋਜ਼ ਤਰਪਣ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਿਤਰ-ਘਾਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਕृਤ੍ਯਮਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਸੂਰ੍ਯਂ ਹਂਤਿ ਚ ਪਾਪਕृਤ੍। ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਸਦਾਚਾਰਕ੍ਰਮਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਰਸਮ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਪੀ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਸਹੀ ਆਚਰਨ ਤੇ ਕਰਮ ਦੱਸੋ, ਤੇ ਹੋਰ ਵਰਗਾਂ ਦੀ ਵੀ ਰੀਤ ਦੱਸੋ।