ਬਲ੍ਵਜਾਃ ਪੁਂਡਰੀਕਾਸ਼੍ਚ ਕੁਸ਼ਾਸ੍ਸਪ੍ਤ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ। ਆਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇਣ ਮੇਧ੍ਯਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਕੁਸ਼ਾ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ
ਬਲਵਜਾ ਅਤੇ ਕਮਲ ਵੀ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਕਿਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ।
ਵਿਨਾ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਯਤ੍ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਨ੍ਨਿष੍ਫਲਂ ਭਵੇਤ੍। ਅਮृਤਾਤ੍ਸ੍ਵਾਦੁਤਾਮੇਤਿ ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਚ੍ਚ ਤਿਲਸ੍ਯ ਚ
ਮੰਤ੍ਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੀਤਾ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਸਾਰਾ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤਿਲ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਵੀ ਮਿੱਠਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਤਰ੍ਪਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਿਤॄਂਸ੍ਤਿਲਜਲੈਰ੍ਬੁਧਃ। ਦਸ਼ਭਿਸ਼੍ਚ ਤਿਲੈਸ੍ਤਾਵਤ੍ਪਿਤॄਣਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਰੁਤ੍ਤਮਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਲ-ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰੇ; ਦਸ ਤਿਲ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਸ੍ਤਂਭਭਯਾਦ੍ਦੇਵਾ ਨ ਚੇਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਤਿਵਿਸ੍ਤਰਮ੍। ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਯਸ੍ਤਰ੍ਪਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਿਲਮਿਸ਼੍ਰੋਦਕੈਃ ਪਿਤॄਨ੍
ਅੱਗ ਦੇ ਸਤੰਭ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਵਧੇਰੇ ਤਰਪਣ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ; ਜੋ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤਿਲ-ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਨੀਲਪਂਡਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ੇਣ ਤ੍ਵਮਾਵਾਸ੍ਯਾ ਤਿਲੋਦਕੈਃ। ਵਰ੍षਾਸੁ ਦੀਪਦਾਨੇਨ ਪਿਤॄਣਾਮਨृਣੋ ਭਵੇਤ੍
ਨੀਲੇ ਤੇ ਪੀਲੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਮਾਵਸ 'ਤੇ ਤਿਲ-ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਦੀਵੇ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਜ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਤ੍ਸਰੈਕਮਮਾਯਾਂ ਤੁ ਤਰ੍ਪਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤਿਲੈਃ ਪਿਤृਨ੍। ਵਿਨਾਯਕਤ੍ਵਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਃ ਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਅਮਾਵਸ 'ਤੇ ਪੂਰਾ ਸਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਲ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨੇਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੁਗਾਦ੍ਯਾਸੁ ਚ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਯਸ੍ਤਿਲੈਸ੍ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਪਿਤॄਨ੍। ਉਕ੍ਤਂ ਯਦ੍ਵਾਪ੍ਯਮਾਯਾਂ ਤੁ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਤਗੁਣਾਧਿਕਮ੍
ਜੋ ਹਰ ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਜਾਂ ਅਮਾਵਸ 'ਤੇ ਤਿਲ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਯਨੇ ਵਿषੁਵੇ ਚੈਵ ਰਾਕਾਮਾਯਾਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤृਵ੍ਯੂਹਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਅਯਨ, ਵਿਸ਼ੁਵ ਅਤੇ ਅਮਾਵਸ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ 'ਤੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਮਨ੍ਵਂਤਰਾਖ੍ਯਾਯਾਮਨ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਪੁਣ੍ਯਸਂਸ੍ਥਿਤੌ। ਗ੍ਰਹਣੇ ਚਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥੇ ਗਯਾਦਿषੁ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨਵੰਤਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੌਕਿਆਂ 'ਤੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ 'ਤੇ, ਗਯਾ ਆਦਿ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ,
ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਨ੍ਯਾਤਿ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਨਿਕੇਤਨਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਾਹਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਪਿਤृਸਂਚਯਮ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਰ੍ਪਣਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ। ਅਧਿਕਾਰੀ ਭਵੇਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਰ੍ਪਣੇ ਬੁਧਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਹੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਭੋਜਨਕਾਲੇ ਚ ਪਾਣਿਨੈਕੇਨ ਦਾਪਯੇਤ੍। ਉਭਾਭ੍ਯਾਂ ਤਰ੍ਪਣੇ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਧਿਰੇष ਸਨਾਤਨਃ
ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਭੋਜਨ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਤਰਪਣ ਲਈ, ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਰੀਤ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਮੁਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਤੁ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਪਿਤॄਨ੍। ਤृਪ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰੇਣ ਵੈ ਪੁਨਃ
ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, 'ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ' ਕਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤ੍ਰ ਨਾਲ।
ਅਕृष੍ਣੈਰ੍ਯਤ੍ਤਿਲੈਰ੍ਮੋਹਾਤ੍ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਪਿਤृਸਂਚਯਮ੍। ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਦਦਾਤਿ ਯਦਪੋ ਦਾਤਾ ਚੈਵ ਜਲੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਅਟੁੱਟ ਸਫੈਦ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਾਲੇ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋਵੇ।
ਵृਥਾ ਤਦ੍ਦੀਯਤੇ ਦਾਨਂ ਨੋਪਤਿष੍ਠਤਿ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍। ਸ੍ਥਲੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਜਲੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਦੁਦਕਂ ਨਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਤਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ; ਪਰ ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੇਵੇ—
ਨੋਪਤਿष੍ਠੇਤ੍ਪਿਤॄਣਾਂ ਤੁ ਸਲਿਲਂ ਤਨ੍ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍। ਆਰ੍ਦ੍ਰਵਾਸਾ ਜਲੇ ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਦਕਤਰ੍ਪਣਮ੍ ੫੦ 1.49.
—ਉਹ ਪਾਣੀ ਪਿਤਰਾਂ ਤਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ, ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਗਿੱਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤਰਪਣ ਕਰੇ—
ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਸਹਦੇਵੈਸ੍ਸਦਾਨਘ। ਰਜਕੈਃ ਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਕਵਯੋ ਵਿਦੁਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ। ਪਰ ਜੋ ਕਪੜਾ ਧੋਬੀਆਂ ਨੇ ਧੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਅਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਸ੍ਤਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨੇ ਚੈਵ ਪੁਨਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ। ਸ਼ੁष੍ਕਵਾਸਾਃ ਸ਼ੁਚੌ ਦੇਸ਼ੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਯਤ੍ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਪਿਤॄਨ੍
ਹੱਥ ਧੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਪੜਾ ਮੁੜ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੁੱਕੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਤੇ ਸਾਫ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਦਸ਼ਗੁਣੇਨੈਵ ਤੁष੍ਯਂਤਿ ਪਿਤਰੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਚ ਪਾषਾਣੇ ਖਡ੍ਗੇ ਵਾ ਤਾਮ੍ਰਭਾਜਨੇ
ਫਿਰ, ਪਿਤਰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਸ ਗੁਣਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੱਥਰ, ਤਲਵਾਰ ਜਾਂ ਤਾਮੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਕਰਨਾ—
ਤਰ੍ਪਣਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਚ ਸ਼ਤਾਧਿਕਮ੍। ਰੌਪ੍ਯਾਂਗੁਲੀਯਂ ਤਰ੍ਜਨ੍ਯਾਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਪਿਤॄਨ੍
ਜੋ ਹਰ ਇਕ 'ਤੇ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੇ ਸੂਚੀ ਉਂਗਲ 'ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ ਪਾ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰੇ—
ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਗੁਣਂ ਭਵਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ। ਤਥੈਵਾਨਾਮਿਕਾਯਾਂ ਤੁ ਧृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਣਾਂਗੁਲੀਂ ਬੁਧਃ
ਸਭ ਕੁਝ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ, ਅਨਾਮਿਕਾ ਉਂਗਲ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ ਪਾ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤਰਪਣ ਕਰੇ—
ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਪਿਤृਸਂਦੋਹਂ ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍। ਅਂਗੁष੍ਠਦੇਸ਼ਿਨੀ ਮਧ੍ਯੇ ਸਵ੍ਯਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਖਡ੍ਗਕਮ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਲੱਖ-ਕੋਟੀ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀ ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਸੂਚੀ ਉਂਗਲ ਵਿਚਕਾਰ ਤਲਵਾਰ ਰੱਖ ਕੇ—
ਧृਤ੍ਵਾਨਾਮਿਕਯਾ ਰਤ੍ਨਮਂਜਲੇਰਕ੍ਸ਼ਯਂਫਲਂ। ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਮਭਿਗਚ੍ਛਂਤਂ ਦੇਵਾਃ ਪਿਤृਗਣੈਃ ਸਹ
ਅਨਾਮਿਕਾ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਰਤਨ ਫੜ ਕੇ, ਅਖੰਡ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵਾਯੁਭੂਤਾਨੁਗਚ੍ਛਂਤਿ ਤृषਾਰ੍ਤਾਃ ਸਲਿਲਾਰ੍ਥਿਨਃ। ਨਿਰਾਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਨਿਵਰ੍ਤਂਤੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰਨਿष੍ਪੀਡਨੇਨ ਚ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਪਿਛੇ ਪਿਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਦ ਕਪੜਾ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਪੀਡਯੇਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਮਕृਤ੍ਵਾ ਪਿਤृਤਰ੍ਪਣਮ੍। ਤਿਸ੍ਰਃਕੋਟ੍ਯੋऽਰ੍ਧਕੋਟੀ ਚ ਯਾਨਿ ਲੋਮਾਨਿ ਮਾਨੁषੇ
ਇਸ ਲਈ, ਤਰਪਣ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਪੜਾ ਨਿਚੋੜਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਤਿੰਨ ਤੇ ਅੱਧੀ ਕਰੋੜ ਵਾਲ—
ਸ੍ਰਵਂਤਿ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਪਰਿਪੀਡਯੇਤ੍। ਦੇਵਾਃ ਪਿਬਂਤਿ ਸ਼ਿਰਸਿ ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਤਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤਥਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਚੋੜਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪੀਦੇ ਹਨ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋਰਪਿ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਅਧਸ੍ਤਾਤ੍ਸਰ੍ਵਜਂਤਵਃ। ਦੇਵਾਃ ਪਿਤृਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਜਂਤਵਸ੍ਤਥਾ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹਨ; ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ—all ਹੇਠਾਂ ਹੀ ਵਸਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤੁष੍ਯਂਤਿ ਸ੍ਨਾਨਾਤ੍ਪਾਪਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸ ਨਰਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰੋਜ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਨਾਕਲੋਕੇਮਹੀਯਤੇ। ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਰ੍ਪਣਪਰ੍ਯਂਤਂ ਦੇਵਾ ਮਹਰ੍षਯੋ ਵਿਦੁਃ
ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਟੱਲ ਲੋਕ ਤੋਂ ਕਦੇ ਡਿੱਗਦਾ ਨਹੀਂ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਤਰਪਣ ਤੱਕ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪੂਜਨਂ ਕਾਰਯੇਦ੍ਬੁਧਃ। ਗਣੇਸ਼ਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਵਿਘ੍ਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਜਾਯਤੇ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।