ਚਤੁਰ੍ਥਪ੍ਰਹਰੇ ਸ੍ਨਾਨੇ ਰਾਤ੍ਰੌ ਵਾ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਪਿਤॄਨ੍। ਤਤ੍ਤੋਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮੇਵ ਗ੍ਰਹਣੇਨ ਵਿਨਾ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਚੌਥੇ ਪਹਰ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪਾਣੀ ਰਾਖਸਾਂ ਦੀ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਨੀਯਂ ਸਰ੍ਵਸਿਰ੍ਦ੍ਧ੍ਯ੍ਥਂ ਪੁਰੈਵ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਮਯਾ। ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਤੋਯਸ੍ਯ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚੈਵ ਧੁਰਂਧਰਾਃ
ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਉਸ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਂਤਿ ਪਿਤਰੋ ਯੇ ਚ ਲੋਕਾਂਤਰਂ ਗਤਾਃ। ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਸਲਿਲਂ ਤੇषਾਮृਤੇ ਸ੍ਵਾਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਵਾਸਿਨਃ
ਜੋ ਪਿਤਰ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ; ਇਹ ਪਾਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਸਿਵਾਏ ਆਪਣੇ ਸੰਤਾਨਾਂ ਦੇ ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਿष੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪੌਤ੍ਰਦੌਹਿਤ੍ਰਕਾਦਿਭਿਃ। ਬਂਧੁਵਰ੍ਗੈਸ੍ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯੈਸ੍ਤਰ੍ਪਣੀਯਂ ਪਿਤृਵ੍ਰਤੈਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਚੇਲੇ, ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ, ਦੋਹਤੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਤਰਪਣ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਜਲਸ੍ਯ ਦੈਵਤਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਰ੍ਪਣਸ੍ਯ ਵਿਧਿਂ ਮਯਿ। ਯਥਾ ਜਾਨਾਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਤਤ੍ਵਤੋ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਪਾਣੀ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਤਰਪਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੋ; ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਵੋ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ-। ਜਲਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾ ਵਿष੍ਣੁਃਸ ਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਗੀਯਤੇ। ਜਲਪੂਤੋ ਭਵੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਚ੍ਛਂਕਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਾਣੀ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜਲਂ ਗਂਡੂषਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਪੀਤ੍ਵਾ ਪੂਤੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ। ਵਿਸ਼ੇषਾਤ੍ਕੁਸ਼ਸਂਸਰ੍ਗਾਤ੍ਪੀਯੂषਾਦਧਿਕਂ ਜਲਮ੍
ਇੱਕ ਘੂਟ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਲਯੋ ਦਰ੍ਭੋ ਮਯਾਯਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਃ ਪੁਰਾ। [https://vedastudy.yolasite.com/kusha1.php ਕੁਸ਼ਮੂਲੇ] ਭਵੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕੁਸ਼ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਮੈਂ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵਾਸ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੇਸ਼ਵ ਹੈ।
ਕੁਸ਼ਾਗ੍ਰੇ ਸ਼ਂਕਰਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਕੁਸ਼ ਏਤੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ। ਕੁਸ਼ਹਸ੍ਤਃ ਸਦਾ ਮੇਧ੍ਯਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਪਠੇਦ੍ਯਦਿ
ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਨੋਕ 'ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਕੁਸ਼ਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਕੁਸ਼ਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਜਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸਾਹਸ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਕੁਸ਼ਾਃ ਕਾਸ਼ਾਸ੍ਤਥਾ ਦੂਰ੍ਵਾ ਯਵਪਤ੍ਰਾਣਿ ਵ੍ਰੀਹਯਃ
ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੁਸ਼ਾ, ਕਾਸ, ਦੂਰਵਾ, ਜੌ ਦੇ ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਚਾਵਲ—
ਬਲ੍ਵਜਾਃ ਪੁਂਡਰੀਕਾਸ਼੍ਚ ਕੁਸ਼ਾਸ੍ਸਪ੍ਤ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ। ਆਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇਣ ਮੇਧ੍ਯਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਕੁਸ਼ਾ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ
ਬਲਵਜਾ ਅਤੇ ਕਮਲ ਵੀ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਕਿਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ।
ਵਿਨਾ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਯਤ੍ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਨ੍ਨਿष੍ਫਲਂ ਭਵੇਤ੍। ਅਮृਤਾਤ੍ਸ੍ਵਾਦੁਤਾਮੇਤਿ ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਚ੍ਚ ਤਿਲਸ੍ਯ ਚ
ਮੰਤ੍ਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੀਤਾ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਸਾਰਾ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤਿਲ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਵੀ ਮਿੱਠਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਤਰ੍ਪਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਿਤॄਂਸ੍ਤਿਲਜਲੈਰ੍ਬੁਧਃ। ਦਸ਼ਭਿਸ਼੍ਚ ਤਿਲੈਸ੍ਤਾਵਤ੍ਪਿਤॄਣਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਰੁਤ੍ਤਮਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਲ-ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰੇ; ਦਸ ਤਿਲ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਸ੍ਤਂਭਭਯਾਦ੍ਦੇਵਾ ਨ ਚੇਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਤਿਵਿਸ੍ਤਰਮ੍। ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਯਸ੍ਤਰ੍ਪਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਿਲਮਿਸ਼੍ਰੋਦਕੈਃ ਪਿਤॄਨ੍
ਅੱਗ ਦੇ ਸਤੰਭ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਵਧੇਰੇ ਤਰਪਣ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ; ਜੋ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤਿਲ-ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਨੀਲਪਂਡਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ੇਣ ਤ੍ਵਮਾਵਾਸ੍ਯਾ ਤਿਲੋਦਕੈਃ। ਵਰ੍षਾਸੁ ਦੀਪਦਾਨੇਨ ਪਿਤॄਣਾਮਨृਣੋ ਭਵੇਤ੍
ਨੀਲੇ ਤੇ ਪੀਲੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਮਾਵਸ 'ਤੇ ਤਿਲ-ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਦੀਵੇ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਜ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਤ੍ਸਰੈਕਮਮਾਯਾਂ ਤੁ ਤਰ੍ਪਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤਿਲੈਃ ਪਿਤृਨ੍। ਵਿਨਾਯਕਤ੍ਵਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਃ ਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਅਮਾਵਸ 'ਤੇ ਪੂਰਾ ਸਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਲ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨੇਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੁਗਾਦ੍ਯਾਸੁ ਚ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਯਸ੍ਤਿਲੈਸ੍ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਪਿਤॄਨ੍। ਉਕ੍ਤਂ ਯਦ੍ਵਾਪ੍ਯਮਾਯਾਂ ਤੁ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਤਗੁਣਾਧਿਕਮ੍
ਜੋ ਹਰ ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਜਾਂ ਅਮਾਵਸ 'ਤੇ ਤਿਲ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਯਨੇ ਵਿषੁਵੇ ਚੈਵ ਰਾਕਾਮਾਯਾਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤृਵ੍ਯੂਹਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਅਯਨ, ਵਿਸ਼ੁਵ ਅਤੇ ਅਮਾਵਸ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ 'ਤੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਮਨ੍ਵਂਤਰਾਖ੍ਯਾਯਾਮਨ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਪੁਣ੍ਯਸਂਸ੍ਥਿਤੌ। ਗ੍ਰਹਣੇ ਚਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥੇ ਗਯਾਦਿषੁ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨਵੰਤਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੌਕਿਆਂ 'ਤੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ 'ਤੇ, ਗਯਾ ਆਦਿ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ,
ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਨ੍ਯਾਤਿ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਨਿਕੇਤਨਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਾਹਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਪਿਤृਸਂਚਯਮ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਰ੍ਪਣਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ। ਅਧਿਕਾਰੀ ਭਵੇਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪਿਤॄਣਾਂ ਤਰ੍ਪਣੇ ਬੁਧਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਹੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਭੋਜਨਕਾਲੇ ਚ ਪਾਣਿਨੈਕੇਨ ਦਾਪਯੇਤ੍। ਉਭਾਭ੍ਯਾਂ ਤਰ੍ਪਣੇ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਧਿਰੇष ਸਨਾਤਨਃ
ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਭੋਜਨ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਤਰਪਣ ਲਈ, ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਰੀਤ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਮੁਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਤੁ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਪਿਤॄਨ੍। ਤृਪ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰੇਣ ਵੈ ਪੁਨਃ
ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, 'ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਣ' ਕਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤ੍ਰ ਨਾਲ।
ਅਕृष੍ਣੈਰ੍ਯਤ੍ਤਿਲੈਰ੍ਮੋਹਾਤ੍ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਪਿਤृਸਂਚਯਮ੍। ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਦਦਾਤਿ ਯਦਪੋ ਦਾਤਾ ਚੈਵ ਜਲੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਅਟੁੱਟ ਸਫੈਦ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਾਲੇ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋਵੇ।
ਵृਥਾ ਤਦ੍ਦੀਯਤੇ ਦਾਨਂ ਨੋਪਤਿष੍ਠਤਿ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍। ਸ੍ਥਲੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਜਲੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਦੁਦਕਂ ਨਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਤਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ; ਪਰ ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੇਵੇ—
ਨੋਪਤਿष੍ਠੇਤ੍ਪਿਤॄਣਾਂ ਤੁ ਸਲਿਲਂ ਤਨ੍ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍। ਆਰ੍ਦ੍ਰਵਾਸਾ ਜਲੇ ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਦਕਤਰ੍ਪਣਮ੍ ੫੦ 1.49.
—ਉਹ ਪਾਣੀ ਪਿਤਰਾਂ ਤਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ, ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਗਿੱਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤਰਪਣ ਕਰੇ—
ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਸਹਦੇਵੈਸ੍ਸਦਾਨਘ। ਰਜਕੈਃ ਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਕਵਯੋ ਵਿਦੁਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ। ਪਰ ਜੋ ਕਪੜਾ ਧੋਬੀਆਂ ਨੇ ਧੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਅਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਸ੍ਤਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨੇ ਚੈਵ ਪੁਨਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ। ਸ਼ੁष੍ਕਵਾਸਾਃ ਸ਼ੁਚੌ ਦੇਸ਼ੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਯਤ੍ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਪਿਤॄਨ੍
ਹੱਥ ਧੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਪੜਾ ਮੁੜ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੁੱਕੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਤੇ ਸਾਫ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਦਸ਼ਗੁਣੇਨੈਵ ਤੁष੍ਯਂਤਿ ਪਿਤਰੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਚ ਪਾषਾਣੇ ਖਡ੍ਗੇ ਵਾ ਤਾਮ੍ਰਭਾਜਨੇ
ਫਿਰ, ਪਿਤਰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਸ ਗੁਣਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੱਥਰ, ਤਲਵਾਰ ਜਾਂ ਤਾਮੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਕਰਨਾ—
ਤਰ੍ਪਣਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਚ ਸ਼ਤਾਧਿਕਮ੍। ਰੌਪ੍ਯਾਂਗੁਲੀਯਂ ਤਰ੍ਜਨ੍ਯਾਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਪਿਤॄਨ੍
ਜੋ ਹਰ ਇਕ 'ਤੇ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੇ ਸੂਚੀ ਉਂਗਲ 'ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ ਪਾ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰੇ—