ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਚ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਂਭੁਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਗਣੇਸ਼ਂ ਚ ਤਥਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਗੌਰੀਂ ਭਾਗੀਰਥੀਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਸ਼ੰਕਰ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ੰਭੂ, ਈਸ਼ਵਰ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਗਣੇਸ਼, ਸਕੰਦ, ਗੌਰੀ, ਭਾਗੀਰਥੀ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ—
ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕੋ ਨਲੋ ਰਾਜਾ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਾ ਚ ਵੈਦੇਹੀ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਨਲ ਰਾਜਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਜਨਾਰਦਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਵਾਲੀ ਵਿਦੇਹੀ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ—
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਬਲਿਰ੍ਵ੍ਯਾਸੋ ਹਨੂਮਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਭੀषਣਃ। ਕृਪਃ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤੈਤੇ ਚੀਰਜੀਵਿਨਃ
ਅਸ਼ਵੱਠਾਮਾ, ਬਲੀ, ਵਿਆਸ, ਹਨੂਮਾਨ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ — ਇਹ ਸੱਤ ਜਣੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਏਤਾਨ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ੍ਮਰੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਮਾਨਵਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਪਾਪੈਰ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸਕृਦੁਚ੍ਚਰਿਤੇ ਤਾਤ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਫਲਂ ਲਭੇਤ੍। ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਦਾਨਸ੍ਯ ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਪਿਆਰੇ, ਜੇਕਰ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਲੈ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਪੂਣ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ੁਚੌ ਦੇਸ਼ੇ ਮਲਮੂਤ੍ਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਮੁਖੋ ਰਾਤ੍ਰੌ ਦਿਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਦਙ੍ਮੁਖਃ
ਫਿਰ, ਸਾਫ ਥਾਂ 'ਤੇ ਮਲ ਤੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ — ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ।
ਪਰਤੋ ਦਂਤਕਾष੍ਠਂ ਚ ਤृਣੈਰੁਦੁਂਬਰਾਦਿਭਿਃ। ਅਤਃ ਪਰਂ ਚ ਸਂਧ੍ਯਾਯਾਂ ਸਂਯਤਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਘਾਹ, ਉਡੁੰਬਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਲੱਕੜ ਦੀ ਦੰਦਕਾਸਟ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ।
ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣੇ ਰਕ੍ਤਵਰ੍ਣਾਂ ਤੁ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਰ੍ਣਿਕਾਮ੍। ਸਾਯਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋ ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਯਥਾਵਿਧਿ
ਸਵੇਰੇ, ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਧਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਚਿੱਟਾ ਰੰਗ; ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਕਾਲਾ ਰੰਗ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ਸ੍ਨਾਨਂ ਯਥਾਜ੍ਞਾਨੇਨ ਯਤ੍ਨਤਃ। ਅਂਗਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮृਦ੍ਭਿਃ ਸਂਲੇਪਯੇਤ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਧੋ ਕੇ, ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਰੋਦੇਸ਼ੇ ਲਲਾਟੇ ਚ ਨਾਸਿਕਾਯਾਂ ਹृਦਿ ਭ੍ਰੁਵੋਃ। ਬਾਹ੍ਵੋਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤਥਾ ਨਾਭੌ ਜਾਨ੍ਵੋਰਙ੍ਘ੍ਰਿਦ੍ਵਯੇ ਤਥਾ
ਸਿਰ, ਮੱਥੇ, ਨੱਕ, ਦਿਲ, ਭ੍ਰੂਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਬਾਂਹਾਂ, ਪਾਸੇ, ਨਾਭੀ, ਦੋ ਘੁੱਟਾਂ ਤੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ —
ਏਕਾ ਲਿਂਗੇ ਗੁਦੇ ਤਿਸ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਵਾਮਕਰੇ ਦਸ਼। ਉਭਯੋਃ ਸਪ੍ਤ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਮृਦਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮਭੀਪ੍ਸਤਾ
ਇਕ ਹਿੱਸਾ ਲਿੰਗ 'ਤੇ, ਤਿੰਨ ਗੁਦੇ 'ਤੇ, ਦਸ ਵਾਮ ਹੱਥ 'ਤੇ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਸੱਤ — ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਮਿੱਟੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਲਗਾਏ।
ਅਸ਼੍ਵਕ੍ਰਾਂਤੇ ਰਥਕ੍ਰਾਂਤੇ ਵਿष੍ਣੁਕ੍ਰਾਂਤੇ ਵਸੁਂਧਰੇ। ਮृਤ੍ਤਿਕੇ ਹਰ ਮੇ ਪਾਪਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਸਂਚਿਤਮ੍
ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਰੌਂਦੀ ਧਰਤੀ, ਮਿੱਟੀ, ਮੇਰੇ ਪਿਛਲੇ ਜਮਿਆਂ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।
ਅਨੇਨੈਵ ਤੁ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਂ ਯਸ੍ਤਨੌ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍। ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭਵਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਮਿੱਟੀ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਵੇਦਪੂਰ੍ਵੇਣ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਨਦੇ ਨਦ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਕੂਪੇ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾਂ ਤਟਾਕਕੇ
ਫਿਰ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ — ਚਾਹੇ ਦਰਿਆ, ਨਦੀ, ਕੂਆਂ, ਪੋਖਰ ਜਾਂ ਝੀਲ ਵਿੱਚ।
ਜਲਰਾਸ਼ੌ ਚ ਵਪ੍ਰੇ ਚ ਘਟਸ੍ਨਾਨਂ ਤਥੋਤ੍ਤਰਮ੍। ਕਾਰਯੇਦ੍ਵਿਧਿਵਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਚ
ਜਲ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ, ਵੱਧੀ 'ਤੇ ਜਾਂ ਘੜਾ ਪਾਣੀ ਪਾ ਕੇ — ਮਨੁੱਖ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍। ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਤਤਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਹ ਰੋਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਂਧ੍ਯਾਸਮੀਪੇ ਚ ਯਾਵਦ੍ਦਂਡਚਤੁष੍ਟਯਮ੍। ਤਾਵਤ੍ਪਾਨੀਯਮਮृਤਂ ਪਿਤॄਣਾਮੁਪਤਿष੍ਠਤੇ
ਸਵੇਰੇ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਚਾਰ ਦੰਡਾਂ ਤੱਕ, ਪਾਣੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਪਰਤੋ ਘਟਿਕਾਯੁਗ੍ਮਂ ਯਾਵਦ੍ਯਾਮੈਕਮਾਹ੍ਨਿਕਮ੍। ਮਧੁਤੁਲ੍ਯਂ ਜਲਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਿਤॄਣਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋ ਘਟੀਆਂ, ਇੱਕ ਯਾਮਾ ਤੱਕ, ਪਾਣੀ ਮਧੁ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਯਾਮੈਕਂ ਜਲਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਯਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਿਸ਼੍ਰਂ ਜਲਂ ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਦ੍ਦਣ੍ਡਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਫਿਰ, ਅੱਧ ਯਾਮਾ ਤੱਕ, ਪਾਣੀ ਦੂਧ ਵਾਂਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੂਧ ਮਿਲਿਆ ਪਾਣੀ ਚਾਰ ਦੰਡਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਚ ਪਾਨੀਯਂ ਯਾਵਦ੍ਧਿ ਪ੍ਰਹਰਤ੍ਰਯਮ੍। ਤਤ੍ਪਰਂ ਲੋਹਿਤਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਾਵਦਸ੍ਤਂਗਤੋ ਰਵਿਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਣੀ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਹਰਾਂ ਤੱਕ ਐਸਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੱਕ, ਪਾਣੀ ਲੋਹਤ (ਰਕਤ) ਵਾਂਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਥਪ੍ਰਹਰੇ ਸ੍ਨਾਨੇ ਰਾਤ੍ਰੌ ਵਾ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਪਿਤॄਨ੍। ਤਤ੍ਤੋਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮੇਵ ਗ੍ਰਹਣੇਨ ਵਿਨਾ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਚੌਥੇ ਪਹਰ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪਾਣੀ ਰਾਖਸਾਂ ਦੀ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਨੀਯਂ ਸਰ੍ਵਸਿਰ੍ਦ੍ਧ੍ਯ੍ਥਂ ਪੁਰੈਵ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਮਯਾ। ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਤੋਯਸ੍ਯ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚੈਵ ਧੁਰਂਧਰਾਃ
ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਉਸ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਂਤਿ ਪਿਤਰੋ ਯੇ ਚ ਲੋਕਾਂਤਰਂ ਗਤਾਃ। ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਸਲਿਲਂ ਤੇषਾਮृਤੇ ਸ੍ਵਾਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਵਾਸਿਨਃ
ਜੋ ਪਿਤਰ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ; ਇਹ ਪਾਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਸਿਵਾਏ ਆਪਣੇ ਸੰਤਾਨਾਂ ਦੇ ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਿष੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪੌਤ੍ਰਦੌਹਿਤ੍ਰਕਾਦਿਭਿਃ। ਬਂਧੁਵਰ੍ਗੈਸ੍ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯੈਸ੍ਤਰ੍ਪਣੀਯਂ ਪਿਤृਵ੍ਰਤੈਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਚੇਲੇ, ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ, ਦੋਹਤੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਤਰਪਣ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਜਲਸ੍ਯ ਦੈਵਤਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਰ੍ਪਣਸ੍ਯ ਵਿਧਿਂ ਮਯਿ। ਯਥਾ ਜਾਨਾਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਤਤ੍ਵਤੋ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਪਾਣੀ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਤਰਪਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੋ; ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਵੋ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ-। ਜਲਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾ ਵਿष੍ਣੁਃਸ ਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਗੀਯਤੇ। ਜਲਪੂਤੋ ਭਵੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਚ੍ਛਂਕਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਾਣੀ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜਲਂ ਗਂਡੂषਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਪੀਤ੍ਵਾ ਪੂਤੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ। ਵਿਸ਼ੇषਾਤ੍ਕੁਸ਼ਸਂਸਰ੍ਗਾਤ੍ਪੀਯੂषਾਦਧਿਕਂ ਜਲਮ੍
ਇੱਕ ਘੂਟ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਲਯੋ ਦਰ੍ਭੋ ਮਯਾਯਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਃ ਪੁਰਾ। [https://vedastudy.yolasite.com/kusha1.php ਕੁਸ਼ਮੂਲੇ] ਭਵੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕੁਸ਼ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਮੈਂ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵਾਸ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੇਸ਼ਵ ਹੈ।
ਕੁਸ਼ਾਗ੍ਰੇ ਸ਼ਂਕਰਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਕੁਸ਼ ਏਤੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ। ਕੁਸ਼ਹਸ੍ਤਃ ਸਦਾ ਮੇਧ੍ਯਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਪਠੇਦ੍ਯਦਿ
ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਨੋਕ 'ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਕੁਸ਼ਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਕੁਸ਼ਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਜਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸਾਹਸ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਕੁਸ਼ਾਃ ਕਾਸ਼ਾਸ੍ਤਥਾ ਦੂਰ੍ਵਾ ਯਵਪਤ੍ਰਾਣਿ ਵ੍ਰੀਹਯਃ
ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੁਸ਼ਾ, ਕਾਸ, ਦੂਰਵਾ, ਜੌ ਦੇ ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਚਾਵਲ—