ਤਸ੍ਯ ਦਾਨੇਨ ਮਂਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪृਥ੍ਵੀਦਾਨਸਮਂ ਫਲਂ। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਸਮੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਕੁਲਮੁਦ੍ਧਰਤੇ ਸ਼ਤਂ
ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਜਿਤਨਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਕੁਲ ਦੀ ਸੌ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਵਾਂ ਚ ਹਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮृਤੇ ਗੋਰਥਵਤ੍ਸਕੇ। ਕ੍ਰਿਮਿਪੂਰ੍ਣੇ ਸ ਕੂਪੇ ਚ ਤਿष੍ਠੇਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਂ
ਜੇ ਕੋਈ ਗਾਂ ਚੋਰੀ ਕਰੇ ਜਾਂ ਗਾਂ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗਵਾਂ ਚੈਵ ਵਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਹ ਪਚ੍ਯਤੇ। ਰੌਰਵੇ ਨਰਕੇ ਘੋਰੇ ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾ
ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਭਿਆਨਕ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਉਨਾਂਤਕ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗੋਪ੍ਰਚਾਰਪ੍ਰਭਗ੍ਨਸ਼੍ਚ षਂਡਵਾਹਨਬਂਧਨਃ। ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨਰਕਂ ਪ੍ਰਾਯਾਨ੍ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਨਿ
ਜੋ ਗਾਂ ਦੀ ਚਰਾਈ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਝੁੰਡ ਦੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਖੁੱਟ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਕृਚ੍ਚ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਕਥਾਂ ਪੁਣ੍ਯਤਮਾਮਿਮਾਂ। ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਸਹ ਮੋਦਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਪਰਂ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਮਹਤ੍। ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਕृਤਾਤ੍ਪਾਪਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਹਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕੋਨਪਞ੍ਚਾਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਕੇਨਾਚਾਰੇਣ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜੋ ਵਿਵਰ੍ਧਤੇ। ਕੇਨਾਚਾਰੇਣ ਤਸ੍ਯੈਵ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਤੇਜੋ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕਿਸ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਆਤਮਿਕ ਜੋਤ ਵਧਦੀ ਹੈ? ਤੇ ਕਿਸ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ-। ਸ਼ਯਨੀਯਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਂਸ਼ੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਮਰੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਥਾ ਪੁਣ੍ਯਵਤੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵਿਛੌਣੇ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਵਿਜ ਨੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗੋਵਿਂਦਂ ਮਾਧਵਂ ਕृष੍ਣਂ ਹਰਿਂ ਦਾਮੋਦਰਂ ਤਥਾ। ਨਾਰਾਯਣਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਵਾਸੁਦੇਵਮਜਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਗੋਵਿੰਦ, ਮਾਧਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਹਰੀ, ਦਾਮੋਦਰ, ਨਾਰਾਇਣ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਅਜਨਮਾ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ—
ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਵੇਦਮਾਤਰਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦਿਕ੍ਪਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਗ੍ਰਹਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਸਰਸਵਤੀ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵੇ, ਤੇ ਗ੍ਰਹ—
ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਚ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਂਭੁਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਗਣੇਸ਼ਂ ਚ ਤਥਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਗੌਰੀਂ ਭਾਗੀਰਥੀਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਸ਼ੰਕਰ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ੰਭੂ, ਈਸ਼ਵਰ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਗਣੇਸ਼, ਸਕੰਦ, ਗੌਰੀ, ਭਾਗੀਰਥੀ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ—
ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕੋ ਨਲੋ ਰਾਜਾ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਾ ਚ ਵੈਦੇਹੀ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਨਲ ਰਾਜਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਜਨਾਰਦਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਵਾਲੀ ਵਿਦੇਹੀ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ—
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਬਲਿਰ੍ਵ੍ਯਾਸੋ ਹਨੂਮਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਭੀषਣਃ। ਕृਪਃ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤੈਤੇ ਚੀਰਜੀਵਿਨਃ
ਅਸ਼ਵੱਠਾਮਾ, ਬਲੀ, ਵਿਆਸ, ਹਨੂਮਾਨ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ — ਇਹ ਸੱਤ ਜਣੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਏਤਾਨ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ੍ਮਰੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਮਾਨਵਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਪਾਪੈਰ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸਕृਦੁਚ੍ਚਰਿਤੇ ਤਾਤ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਫਲਂ ਲਭੇਤ੍। ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਦਾਨਸ੍ਯ ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਪਿਆਰੇ, ਜੇਕਰ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਲੈ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਪੂਣ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ੁਚੌ ਦੇਸ਼ੇ ਮਲਮੂਤ੍ਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਮੁਖੋ ਰਾਤ੍ਰੌ ਦਿਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਦਙ੍ਮੁਖਃ
ਫਿਰ, ਸਾਫ ਥਾਂ 'ਤੇ ਮਲ ਤੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ — ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ।
ਪਰਤੋ ਦਂਤਕਾष੍ਠਂ ਚ ਤृਣੈਰੁਦੁਂਬਰਾਦਿਭਿਃ। ਅਤਃ ਪਰਂ ਚ ਸਂਧ੍ਯਾਯਾਂ ਸਂਯਤਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਘਾਹ, ਉਡੁੰਬਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਲੱਕੜ ਦੀ ਦੰਦਕਾਸਟ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ।
ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣੇ ਰਕ੍ਤਵਰ੍ਣਾਂ ਤੁ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਰ੍ਣਿਕਾਮ੍। ਸਾਯਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋ ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਯਥਾਵਿਧਿ
ਸਵੇਰੇ, ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਧਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਚਿੱਟਾ ਰੰਗ; ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਕਾਲਾ ਰੰਗ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ਸ੍ਨਾਨਂ ਯਥਾਜ੍ਞਾਨੇਨ ਯਤ੍ਨਤਃ। ਅਂਗਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮृਦ੍ਭਿਃ ਸਂਲੇਪਯੇਤ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਧੋ ਕੇ, ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਰੋਦੇਸ਼ੇ ਲਲਾਟੇ ਚ ਨਾਸਿਕਾਯਾਂ ਹृਦਿ ਭ੍ਰੁਵੋਃ। ਬਾਹ੍ਵੋਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤਥਾ ਨਾਭੌ ਜਾਨ੍ਵੋਰਙ੍ਘ੍ਰਿਦ੍ਵਯੇ ਤਥਾ
ਸਿਰ, ਮੱਥੇ, ਨੱਕ, ਦਿਲ, ਭ੍ਰੂਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਬਾਂਹਾਂ, ਪਾਸੇ, ਨਾਭੀ, ਦੋ ਘੁੱਟਾਂ ਤੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ —
ਏਕਾ ਲਿਂਗੇ ਗੁਦੇ ਤਿਸ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਵਾਮਕਰੇ ਦਸ਼। ਉਭਯੋਃ ਸਪ੍ਤ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਮृਦਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮਭੀਪ੍ਸਤਾ
ਇਕ ਹਿੱਸਾ ਲਿੰਗ 'ਤੇ, ਤਿੰਨ ਗੁਦੇ 'ਤੇ, ਦਸ ਵਾਮ ਹੱਥ 'ਤੇ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਸੱਤ — ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਮਿੱਟੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਲਗਾਏ।
ਅਸ਼੍ਵਕ੍ਰਾਂਤੇ ਰਥਕ੍ਰਾਂਤੇ ਵਿष੍ਣੁਕ੍ਰਾਂਤੇ ਵਸੁਂਧਰੇ। ਮृਤ੍ਤਿਕੇ ਹਰ ਮੇ ਪਾਪਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਸਂਚਿਤਮ੍
ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਰੌਂਦੀ ਧਰਤੀ, ਮਿੱਟੀ, ਮੇਰੇ ਪਿਛਲੇ ਜਮਿਆਂ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।
ਅਨੇਨੈਵ ਤੁ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਂ ਯਸ੍ਤਨੌ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍। ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭਵਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਮਿੱਟੀ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਵੇਦਪੂਰ੍ਵੇਣ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਨਦੇ ਨਦ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਕੂਪੇ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾਂ ਤਟਾਕਕੇ
ਫਿਰ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ — ਚਾਹੇ ਦਰਿਆ, ਨਦੀ, ਕੂਆਂ, ਪੋਖਰ ਜਾਂ ਝੀਲ ਵਿੱਚ।
ਜਲਰਾਸ਼ੌ ਚ ਵਪ੍ਰੇ ਚ ਘਟਸ੍ਨਾਨਂ ਤਥੋਤ੍ਤਰਮ੍। ਕਾਰਯੇਦ੍ਵਿਧਿਵਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਚ
ਜਲ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ, ਵੱਧੀ 'ਤੇ ਜਾਂ ਘੜਾ ਪਾਣੀ ਪਾ ਕੇ — ਮਨੁੱਖ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍। ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਤਤਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਹ ਰੋਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਂਧ੍ਯਾਸਮੀਪੇ ਚ ਯਾਵਦ੍ਦਂਡਚਤੁष੍ਟਯਮ੍। ਤਾਵਤ੍ਪਾਨੀਯਮਮृਤਂ ਪਿਤॄਣਾਮੁਪਤਿष੍ਠਤੇ
ਸਵੇਰੇ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਚਾਰ ਦੰਡਾਂ ਤੱਕ, ਪਾਣੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਪਰਤੋ ਘਟਿਕਾਯੁਗ੍ਮਂ ਯਾਵਦ੍ਯਾਮੈਕਮਾਹ੍ਨਿਕਮ੍। ਮਧੁਤੁਲ੍ਯਂ ਜਲਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਿਤॄਣਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋ ਘਟੀਆਂ, ਇੱਕ ਯਾਮਾ ਤੱਕ, ਪਾਣੀ ਮਧੁ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਯਾਮੈਕਂ ਜਲਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਯਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਿਸ਼੍ਰਂ ਜਲਂ ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਦ੍ਦਣ੍ਡਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਫਿਰ, ਅੱਧ ਯਾਮਾ ਤੱਕ, ਪਾਣੀ ਦੂਧ ਵਾਂਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੂਧ ਮਿਲਿਆ ਪਾਣੀ ਚਾਰ ਦੰਡਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਚ ਪਾਨੀਯਂ ਯਾਵਦ੍ਧਿ ਪ੍ਰਹਰਤ੍ਰਯਮ੍। ਤਤ੍ਪਰਂ ਲੋਹਿਤਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਾਵਦਸ੍ਤਂਗਤੋ ਰਵਿਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਣੀ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਹਰਾਂ ਤੱਕ ਐਸਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੱਕ, ਪਾਣੀ ਲੋਹਤ (ਰਕਤ) ਵਾਂਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।