ਦਸ਼ਧੇਨੂਸ਼੍ਚ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦੇਕਂ ਚੈਵ ਧੁਰਂਧਰਂ। ਸਮਾਨਂ ਤੁ ਫਲਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਦਸ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬਲਦ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ, ਇਸ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਮਝੋ।
ਏਕਂ ਚ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਂ ਫਲਮ੍। ਤਸ੍ਯਾਨੁਸਾਰਤੋ ਵੇਦ੍ਯਂ ਫਲਂ ਨਾਰਦ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਬਲਦ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਪਿਤॄਨੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਯਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵृषਂ ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯੇਦ੍ਭੁਵਿ। ਪਿਤਰੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇषੁ ਮਹੀਯਂਤੇ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਚਾਰ ਵੱਛੀਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਲਦ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪੁੱਤਰ। ਇਹ ਸਦਾ ਲਈ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਚਤਸ੍ਰੋ ਵਤ੍ਸਤਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਏਕਸ੍ਯੈਵ ਵृषਸ੍ਯ ਚ। ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤੇ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪੁਤ੍ਰ ਵਿਧਿਰੇष ਸਨਾਤਨਃ
ਚਾਰ ਗਾਂਵਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਛੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਲਦ, ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਛੱਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਦਾ ਲਈ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਯਾਵਂਤਿ ਚੈਵ ਰੋਮਾਣਿ ਤਸ੍ਯ ਤਾਸਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਭੁਜਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਜਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਉਨੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਦੇ ਹਨ।
ਲਾਂਗੂਲੇਨ ਵृषੋ ਯਚ੍ਚ ਜਲਂ ਚੋਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪਤਿ ਧ੍ਰੁਵਂ। ਤਤ੍ਤੋਯਂ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਬ੍ਦਂ ਪਿਤॄਣਾਮਮृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਬਲਦ ਆਪਣੀ ਪੁੱਛ ਨਾਲ ਜੋ ਪਾਣੀ ਉਚਾਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਖੁਰੇਣ ਕਰ੍षਯੇਦ੍ਭੂਮਿਂ ਤਤੋ ਲੋष੍ਠਂ ਚ ਕਰ੍ਦਮਃ। ਪਿਤृਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਧਾ ਤਤ੍ਰ ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਜਦ ਬਲਦ ਆਪਣੀ ਖੁਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜੋਤਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਗਾਰਾ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਲੱਖਾਂ ਕੋਟੀਆਂ ਵਾਰੀ ਵਧੀ ਹੋਈ ਸਵਧਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯਮਾਨੇ ਚ ਜਨਕੇ ਯਦਿ ਮਾਤਾ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ। ਚਂਦਨੇਨਾਂਕਿਤਾ ਧੇਨੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਯ ਦੀਯਤੇ
ਜੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਜੀਵਦੇ ਹੋਣ ਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਗਾਂ ਉਸ ਮਾਂ ਦੇ ਸਵਰਗ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦਾਤਾ ਚੈਵ ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ऋਣਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਮੁਂਚਤਿ। ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਲਭਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪੂਜਿਤੋ ਮਘਵਾ ਯਥਾ
ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਖੁੱਟ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਤਰੁਣਾ ਗੌਃ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀ। ਸਮਾਪ੍ਰਸੂਤਿਕਾ ਭਦ੍ਰਾ ਸਾ ਚ ਗੌਃ ਪृਥਿਵੀ ਸ੍ਮृਤਾ
ਜੋ ਗਾਂ ਸਭ ਲੱਛਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਨੌਜਵਾਨ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਬੱਚਾ ਜਣੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸੁਭਾਵਿਕ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਂ ਧਰਤੀ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਦਾਨੇਨ ਮਂਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪृਥ੍ਵੀਦਾਨਸਮਂ ਫਲਂ। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਸਮੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਕੁਲਮੁਦ੍ਧਰਤੇ ਸ਼ਤਂ
ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਜਿਤਨਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਕੁਲ ਦੀ ਸੌ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਵਾਂ ਚ ਹਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮृਤੇ ਗੋਰਥਵਤ੍ਸਕੇ। ਕ੍ਰਿਮਿਪੂਰ੍ਣੇ ਸ ਕੂਪੇ ਚ ਤਿष੍ਠੇਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਂ
ਜੇ ਕੋਈ ਗਾਂ ਚੋਰੀ ਕਰੇ ਜਾਂ ਗਾਂ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗਵਾਂ ਚੈਵ ਵਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਹ ਪਚ੍ਯਤੇ। ਰੌਰਵੇ ਨਰਕੇ ਘੋਰੇ ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾ
ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਭਿਆਨਕ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਉਨਾਂਤਕ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗੋਪ੍ਰਚਾਰਪ੍ਰਭਗ੍ਨਸ਼੍ਚ षਂਡਵਾਹਨਬਂਧਨਃ। ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨਰਕਂ ਪ੍ਰਾਯਾਨ੍ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਨਿ
ਜੋ ਗਾਂ ਦੀ ਚਰਾਈ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਝੁੰਡ ਦੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਖੁੱਟ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਕृਚ੍ਚ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਕਥਾਂ ਪੁਣ੍ਯਤਮਾਮਿਮਾਂ। ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਸਹ ਮੋਦਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਪਰਂ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਮਹਤ੍। ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਕृਤਾਤ੍ਪਾਪਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਹਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕੋਨਪਞ੍ਚਾਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਕੇਨਾਚਾਰੇਣ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜੋ ਵਿਵਰ੍ਧਤੇ। ਕੇਨਾਚਾਰੇਣ ਤਸ੍ਯੈਵ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਤੇਜੋ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕਿਸ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਆਤਮਿਕ ਜੋਤ ਵਧਦੀ ਹੈ? ਤੇ ਕਿਸ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ-। ਸ਼ਯਨੀਯਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਂਸ਼ੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਮਰੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਥਾ ਪੁਣ੍ਯਵਤੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵਿਛੌਣੇ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਵਿਜ ਨੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗੋਵਿਂਦਂ ਮਾਧਵਂ ਕृष੍ਣਂ ਹਰਿਂ ਦਾਮੋਦਰਂ ਤਥਾ। ਨਾਰਾਯਣਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਵਾਸੁਦੇਵਮਜਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਗੋਵਿੰਦ, ਮਾਧਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਹਰੀ, ਦਾਮੋਦਰ, ਨਾਰਾਇਣ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਅਜਨਮਾ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ—
ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਵੇਦਮਾਤਰਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦਿਕ੍ਪਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਗ੍ਰਹਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਸਰਸਵਤੀ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵੇ, ਤੇ ਗ੍ਰਹ—
ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਚ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਂਭੁਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਗਣੇਸ਼ਂ ਚ ਤਥਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਗੌਰੀਂ ਭਾਗੀਰਥੀਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਸ਼ੰਕਰ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ੰਭੂ, ਈਸ਼ਵਰ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਗਣੇਸ਼, ਸਕੰਦ, ਗੌਰੀ, ਭਾਗੀਰਥੀ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ—
ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕੋ ਨਲੋ ਰਾਜਾ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕਾ ਚ ਵੈਦੇਹੀ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਨਲ ਰਾਜਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਜਨਾਰਦਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਵਾਲੀ ਵਿਦੇਹੀ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ—
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਬਲਿਰ੍ਵ੍ਯਾਸੋ ਹਨੂਮਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਭੀषਣਃ। ਕृਪਃ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤੈਤੇ ਚੀਰਜੀਵਿਨਃ
ਅਸ਼ਵੱਠਾਮਾ, ਬਲੀ, ਵਿਆਸ, ਹਨੂਮਾਨ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ — ਇਹ ਸੱਤ ਜਣੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਏਤਾਨ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ੍ਮਰੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਮਾਨਵਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਪਾਪੈਰ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸਕृਦੁਚ੍ਚਰਿਤੇ ਤਾਤ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਫਲਂ ਲਭੇਤ੍। ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਦਾਨਸ੍ਯ ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਪਿਆਰੇ, ਜੇਕਰ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਲੈ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਪੂਣ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ੁਚੌ ਦੇਸ਼ੇ ਮਲਮੂਤ੍ਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਮੁਖੋ ਰਾਤ੍ਰੌ ਦਿਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਦਙ੍ਮੁਖਃ
ਫਿਰ, ਸਾਫ ਥਾਂ 'ਤੇ ਮਲ ਤੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ — ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ।
ਪਰਤੋ ਦਂਤਕਾष੍ਠਂ ਚ ਤृਣੈਰੁਦੁਂਬਰਾਦਿਭਿਃ। ਅਤਃ ਪਰਂ ਚ ਸਂਧ੍ਯਾਯਾਂ ਸਂਯਤਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਘਾਹ, ਉਡੁੰਬਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਲੱਕੜ ਦੀ ਦੰਦਕਾਸਟ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ।
ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣੇ ਰਕ੍ਤਵਰ੍ਣਾਂ ਤੁ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਰ੍ਣਿਕਾਮ੍। ਸਾਯਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋ ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਯਥਾਵਿਧਿ
ਸਵੇਰੇ, ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਧਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਚਿੱਟਾ ਰੰਗ; ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਕਾਲਾ ਰੰਗ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ਸ੍ਨਾਨਂ ਯਥਾਜ੍ਞਾਨੇਨ ਯਤ੍ਨਤਃ। ਅਂਗਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮृਦ੍ਭਿਃ ਸਂਲੇਪਯੇਤ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਧੋ ਕੇ, ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਰੋਦੇਸ਼ੇ ਲਲਾਟੇ ਚ ਨਾਸਿਕਾਯਾਂ ਹृਦਿ ਭ੍ਰੁਵੋਃ। ਬਾਹ੍ਵੋਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤਥਾ ਨਾਭੌ ਜਾਨ੍ਵੋਰਙ੍ਘ੍ਰਿਦ੍ਵਯੇ ਤਥਾ
ਸਿਰ, ਮੱਥੇ, ਨੱਕ, ਦਿਲ, ਭ੍ਰੂਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਬਾਂਹਾਂ, ਪਾਸੇ, ਨਾਭੀ, ਦੋ ਘੁੱਟਾਂ ਤੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ —