ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੀ ਰੂਪਕਾਮਸ੍ਯ ਧਨਕਾਮਸ੍ਯ ਨੀਲਿਕਾ। ਏਕਾਂ ਚ ਕਪਿਲਾਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਪਾਪ ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ ਜਾਂ ਬੁਢਾਪੇ ਵਿੱਚ, ਬੋਲ, ਕੰਮ ਜਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਹਨ—
ਯਤ੍ਤੁ ਬਾਲ੍ਯਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਯੌਵਨੇ ਵਾਰ੍ਧਕੇ ਕृਤਮ੍। ਵਾਚਾਕृਤਂ ਕਰ੍ਮਕृਤਂ ਮਨਸਾ ਯਤ੍ਪ੍ਰਚਿਂਤਿਤਂ
ਜੋ ਪਾਪ ਅਣਧਰਮਿਕ ਸੰਬੰਧ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਧੋਖਾ, ਝੂਠੀ ਤੋਲ, ਝੂਠੀ ਮਾਪ, ਕੁੜੀਆਂ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਬਾਰੇ ਝੂਠ—
ਅਗਮ੍ਯਾਗਮਨਂ ਚੈਵ ਮਿਤ੍ਰਦ੍ਰੋਹੇ ਚ ਪਾਤਕਮ੍। ਮਾਨਕੂਟਂ ਤੁਲਾਕੂਟਂ ਕਨ੍ਯਾਨृਤਂ ਗਵਾਨृਤਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪੀਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਕਪਿਲਾਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ। ਦਸ਼ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਮਹਾਪਾਰਾ ਮਹਾਨਦੀ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਵੱਛੇ ਦੇ ਦੋ ਪੈਰ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ ਬਣਦੇ, ਤਦ ਤੱਕ—
ਨਾਰਾ ਚ ਜਲਕਾਂਤਾਰੇ ਪ੍ਰਸृਤੇ ਚੋਦਕਾਰ੍ਣਵੇ। ਯਾਵਦ੍ਵਤ੍ਸਸ੍ਯ ਦ੍ਵੌ ਪਾਦੌ ਮੁਖਂ ਯਾਵਨ੍ਨ ਜਾਯਤੇ
ਉਹ ਗਾਂ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਆਪਣਾ ਵੱਛਾ ਨਹੀਂ ਜਣਦੀ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ, ਵਧੀਆ ਕਪੜਿਆਂ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ,
ਤਾਵਦ੍ਗੌਃ ਪृਥਿਵੀ ਜ੍ਞੇਯਾ ਯਾਵਦ੍ਗਰ੍ਭਂ ਨ ਮੁਂਚਤਿ। ਸੁਵਰ੍ਣਸ਼ृਂਗੀਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਢ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਾਮ੍
ਤਾਂਬੇ ਦੀ ਪਿੱਠ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ, ਕਾਂਸ ਦੇ ਦੁੱਧ ਪਿਆਲੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ,
ਤਾਮ੍ਰਪृष੍ਠੀਂ ਰੌਪ੍ਯਖੁਰਾਂ ਤਥਾ ਕਾਂਸ੍ਯੋਪਦੋਹਨਾਮ੍। ਸ਼ੋਭਿਤਾਂ ਗਂਧਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਾਂ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੀਲੀ ਗਾਂ ਵੈਦ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਈਦृਸ਼ੀਂ ਕਪਿਲਾਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤੌ ਵੇਦਪਾਰਗੇ। ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇऽਚ੍ਯੁਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਗਾਂ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਉਪਵਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਦੁਹ੍ਯਮਾਨਾਯਾਂ ਭੂਮੌ ਪਤਂਤਿ ਬਿਂਦਵਃ। ਆਰਾਮਾਦਿ ਵਿਜਾਯਂਤੇ ਬਹੁਪੁष੍ਪਫਲੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਥੇ ਰੁੱਖ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਨਦੀਆਂ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲ ਹਨ—ਉਥੇ ਉਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਕਾਮਫਲਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਨਦ੍ਯਃ ਪਾਯਸਕਰ੍ਦਮਾਃ। ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੌਵਰ੍ਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਗੋਪ੍ਰਦਾਃ
ਜੋ ਦਸ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਲਦ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹੀ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਧੇਨੂਸ਼੍ਚ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦੇਕਂ ਚੈਵ ਧੁਰਂਧਰਂ। ਸਮਾਨਂ ਤੁ ਫਲਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਦਸ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬਲਦ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ, ਇਸ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਮਝੋ।
ਏਕਂ ਚ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਂ ਫਲਮ੍। ਤਸ੍ਯਾਨੁਸਾਰਤੋ ਵੇਦ੍ਯਂ ਫਲਂ ਨਾਰਦ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਬਲਦ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਪਿਤॄਨੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਯਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵृषਂ ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯੇਦ੍ਭੁਵਿ। ਪਿਤਰੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇषੁ ਮਹੀਯਂਤੇ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਚਾਰ ਵੱਛੀਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਲਦ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪੁੱਤਰ। ਇਹ ਸਦਾ ਲਈ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਚਤਸ੍ਰੋ ਵਤ੍ਸਤਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਏਕਸ੍ਯੈਵ ਵृषਸ੍ਯ ਚ। ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤੇ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪੁਤ੍ਰ ਵਿਧਿਰੇष ਸਨਾਤਨਃ
ਚਾਰ ਗਾਂਵਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਛੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਲਦ, ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਛੱਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਦਾ ਲਈ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਯਾਵਂਤਿ ਚੈਵ ਰੋਮਾਣਿ ਤਸ੍ਯ ਤਾਸਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਭੁਜਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਜਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਉਨੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਦੇ ਹਨ।
ਲਾਂਗੂਲੇਨ ਵृषੋ ਯਚ੍ਚ ਜਲਂ ਚੋਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪਤਿ ਧ੍ਰੁਵਂ। ਤਤ੍ਤੋਯਂ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਬ੍ਦਂ ਪਿਤॄਣਾਮਮृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਬਲਦ ਆਪਣੀ ਪੁੱਛ ਨਾਲ ਜੋ ਪਾਣੀ ਉਚਾਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਖੁਰੇਣ ਕਰ੍षਯੇਦ੍ਭੂਮਿਂ ਤਤੋ ਲੋष੍ਠਂ ਚ ਕਰ੍ਦਮਃ। ਪਿਤृਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਧਾ ਤਤ੍ਰ ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਜਦ ਬਲਦ ਆਪਣੀ ਖੁਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜੋਤਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਗਾਰਾ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਲੱਖਾਂ ਕੋਟੀਆਂ ਵਾਰੀ ਵਧੀ ਹੋਈ ਸਵਧਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯਮਾਨੇ ਚ ਜਨਕੇ ਯਦਿ ਮਾਤਾ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ। ਚਂਦਨੇਨਾਂਕਿਤਾ ਧੇਨੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਯ ਦੀਯਤੇ
ਜੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਜੀਵਦੇ ਹੋਣ ਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਗਾਂ ਉਸ ਮਾਂ ਦੇ ਸਵਰਗ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦਾਤਾ ਚੈਵ ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ऋਣਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਮੁਂਚਤਿ। ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਲਭਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪੂਜਿਤੋ ਮਘਵਾ ਯਥਾ
ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਖੁੱਟ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਤਰੁਣਾ ਗੌਃ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀ। ਸਮਾਪ੍ਰਸੂਤਿਕਾ ਭਦ੍ਰਾ ਸਾ ਚ ਗੌਃ ਪृਥਿਵੀ ਸ੍ਮृਤਾ
ਜੋ ਗਾਂ ਸਭ ਲੱਛਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਨੌਜਵਾਨ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਬੱਚਾ ਜਣੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸੁਭਾਵਿਕ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਂ ਧਰਤੀ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਦਾਨੇਨ ਮਂਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪृਥ੍ਵੀਦਾਨਸਮਂ ਫਲਂ। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਸਮੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਕੁਲਮੁਦ੍ਧਰਤੇ ਸ਼ਤਂ
ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਜਿਤਨਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਕੁਲ ਦੀ ਸੌ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਵਾਂ ਚ ਹਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮृਤੇ ਗੋਰਥਵਤ੍ਸਕੇ। ਕ੍ਰਿਮਿਪੂਰ੍ਣੇ ਸ ਕੂਪੇ ਚ ਤਿष੍ਠੇਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਂ
ਜੇ ਕੋਈ ਗਾਂ ਚੋਰੀ ਕਰੇ ਜਾਂ ਗਾਂ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗਵਾਂ ਚੈਵ ਵਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਹ ਪਚ੍ਯਤੇ। ਰੌਰਵੇ ਨਰਕੇ ਘੋਰੇ ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾ
ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਭਿਆਨਕ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਉਨਾਂਤਕ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗੋਪ੍ਰਚਾਰਪ੍ਰਭਗ੍ਨਸ਼੍ਚ षਂਡਵਾਹਨਬਂਧਨਃ। ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨਰਕਂ ਪ੍ਰਾਯਾਨ੍ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਨਿ
ਜੋ ਗਾਂ ਦੀ ਚਰਾਈ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਝੁੰਡ ਦੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਖੁੱਟ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਕृਚ੍ਚ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਕਥਾਂ ਪੁਣ੍ਯਤਮਾਮਿਮਾਂ। ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਸਹ ਮੋਦਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਪਰਂ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਮਹਤ੍। ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਕृਤਾਤ੍ਪਾਪਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਹਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕੋਨਪਞ੍ਚਾਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਕੇਨਾਚਾਰੇਣ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜੋ ਵਿਵਰ੍ਧਤੇ। ਕੇਨਾਚਾਰੇਣ ਤਸ੍ਯੈਵ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਤੇਜੋ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕਿਸ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਆਤਮਿਕ ਜੋਤ ਵਧਦੀ ਹੈ? ਤੇ ਕਿਸ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ-। ਸ਼ਯਨੀਯਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਂਸ਼ੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਮਰੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਥਾ ਪੁਣ੍ਯਵਤੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵਿਛੌਣੇ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਵਿਜ ਨੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗੋਵਿਂਦਂ ਮਾਧਵਂ ਕृष੍ਣਂ ਹਰਿਂ ਦਾਮੋਦਰਂ ਤਥਾ। ਨਾਰਾਯਣਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਵਾਸੁਦੇਵਮਜਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਗੋਵਿੰਦ, ਮਾਧਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਹਰੀ, ਦਾਮੋਦਰ, ਨਾਰਾਇਣ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਅਜਨਮਾ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ—
ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਵੇਦਮਾਤਰਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦਿਕ੍ਪਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਗ੍ਰਹਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਸਰਸਵਤੀ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵੇ, ਤੇ ਗ੍ਰਹ—