ਅਪਾਨੇ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪ੍ਰਸ੍ਰਾਵੇ ਚੈਵ ਜਾਹ੍ਨਵੀ। ऋषਯੋ ਰੋਮਕੂਪੇषੁ ਮੁਖਤਃ ਪृष੍ਠਤੋ ਯਮਃ
ਗਾਂ ਦੇ ਪਾਖਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੀਰਥ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਸਰਾਵ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ; ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਯਮ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਧਨਦੋ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚੈਵ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਿਤੌ। ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤੇਜਸ੍ਵਂਤੋ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਕੁਬੇਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਯਕਸ਼, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਖੜੇ ਹਨ।
ਮੁਖਮਧ੍ਯੇ ਚ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਨਾਸਾਗ੍ਰੇ ਪਨ੍ਨਗਾਸ੍ਤਥਾ। ਖੁਰਾਣਾਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇऽਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਮੂੰਹ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗੰਧਰਵ, ਨੱਕ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਸੱਪ; ਖੁਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛਲੇ ਪਾਸੇ ਉੱਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ।
ਗੋਮਯੇ ਵਸਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਗੋਮੂਤ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਮਂਗਲਾ। ਪਾਦਾਗ੍ਰੇ ਖੇਚਰਾ ਵੇਦ੍ਯਾ ਹਂਭਾਸ਼ਬ੍ਦੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਗੋਮੈ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਗੋਮੂਤਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਮੰਗਲ; ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਖੇਚਰ, ਤੇ 'ਹੰਭਾ' ਸ਼ਬਦ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਸਾਗਰਾਃ ਪੂਰ੍ਣਾ ਧੇਨੂਨਾਂ ਚ ਸ੍ਤਨੇषੁ ਵੈ। ਗਾਂ ਚ ਸ੍ਪृਸ਼ਤਿ ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਤੋ ਭਵਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਚਾਰ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਮੁੰਦਰ ਗਾਂ ਦੇ ਥਣਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੋਜ਼ ਗਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਪੁष੍ਟੈਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਗਵਾਂ ਰਜਃ ਖੁਰੋਦ੍ਧੂਤਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਯਸ੍ਤੁ ਧਾਰਯੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਉੱਡੀ ਧੂੜ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚ ਤੀਰ੍ਥਜਲੇ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਗਵਾਂ ਚ ਦਸ਼ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਕਸ੍ਯ ਦਾਨੇ ਚ ਕਿਂਫਲਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਦਸ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਕੀ ਫਲ ਹੈ? ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਗੁਰੂ ਜੀ, ਜੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਹੋਵੇ।
ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਗੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਯਦਿ। ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ-। ਸ਼੍ਵੇਤਾਂ ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਦਤ੍ਵਾ ਮਾਨਵਸ਼੍ਚੇਸ਼੍ਵਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਇਸ਼ਵਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਵਸਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭੋਗੀ ਚ ਸੁਖਮੇਧਤੇ। ਧੂਮ੍ਰਾ ਤੁ ਸ੍ਵਰ੍ਗਕਾਂਤਾਰ ਸਂਸਾਰੇ ਪਾਪਮੋਕ੍ਸ਼ਿਣੀ
ਧੂਮਰ ਰੰਗ ਦੀ ਗਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪੀਲੀ ਗਾਂ ਅਖੁੱਟ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਕਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਡਿੱਗਦਾ ਨਹੀਂ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਕਪਿਲਾਦਾਨਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਦਤ੍ਵਾ ਨ ਸੀਦਤਿ। ਪਾਂਡੁਰਾ ਦੁਰ੍ਲਭਾ ਲੋਕੇ ਗੌਰੀ ਚ ਕੁਲਨਂਦਿਨੀ
ਕਮਲ ਰੰਗ ਦੀ ਗਾਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਗੋਰੀ ਗਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਸੋਹਣੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਲਈ ਹੈ; ਨੀਲੀ ਗਾਂ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਲਈ। ਇੱਕ ਪੀਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੀ ਰੂਪਕਾਮਸ੍ਯ ਧਨਕਾਮਸ੍ਯ ਨੀਲਿਕਾ। ਏਕਾਂ ਚ ਕਪਿਲਾਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਪਾਪ ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ ਜਾਂ ਬੁਢਾਪੇ ਵਿੱਚ, ਬੋਲ, ਕੰਮ ਜਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਹਨ—
ਯਤ੍ਤੁ ਬਾਲ੍ਯਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਯੌਵਨੇ ਵਾਰ੍ਧਕੇ ਕृਤਮ੍। ਵਾਚਾਕृਤਂ ਕਰ੍ਮਕृਤਂ ਮਨਸਾ ਯਤ੍ਪ੍ਰਚਿਂਤਿਤਂ
ਜੋ ਪਾਪ ਅਣਧਰਮਿਕ ਸੰਬੰਧ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਧੋਖਾ, ਝੂਠੀ ਤੋਲ, ਝੂਠੀ ਮਾਪ, ਕੁੜੀਆਂ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਬਾਰੇ ਝੂਠ—
ਅਗਮ੍ਯਾਗਮਨਂ ਚੈਵ ਮਿਤ੍ਰਦ੍ਰੋਹੇ ਚ ਪਾਤਕਮ੍। ਮਾਨਕੂਟਂ ਤੁਲਾਕੂਟਂ ਕਨ੍ਯਾਨृਤਂ ਗਵਾਨृਤਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪੀਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਕਪਿਲਾਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ। ਦਸ਼ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਮਹਾਪਾਰਾ ਮਹਾਨਦੀ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਵੱਛੇ ਦੇ ਦੋ ਪੈਰ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ ਬਣਦੇ, ਤਦ ਤੱਕ—
ਨਾਰਾ ਚ ਜਲਕਾਂਤਾਰੇ ਪ੍ਰਸृਤੇ ਚੋਦਕਾਰ੍ਣਵੇ। ਯਾਵਦ੍ਵਤ੍ਸਸ੍ਯ ਦ੍ਵੌ ਪਾਦੌ ਮੁਖਂ ਯਾਵਨ੍ਨ ਜਾਯਤੇ
ਉਹ ਗਾਂ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਆਪਣਾ ਵੱਛਾ ਨਹੀਂ ਜਣਦੀ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ, ਵਧੀਆ ਕਪੜਿਆਂ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ,
ਤਾਵਦ੍ਗੌਃ ਪृਥਿਵੀ ਜ੍ਞੇਯਾ ਯਾਵਦ੍ਗਰ੍ਭਂ ਨ ਮੁਂਚਤਿ। ਸੁਵਰ੍ਣਸ਼ृਂਗੀਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਢ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਾਮ੍
ਤਾਂਬੇ ਦੀ ਪਿੱਠ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ, ਕਾਂਸ ਦੇ ਦੁੱਧ ਪਿਆਲੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ,
ਤਾਮ੍ਰਪृष੍ਠੀਂ ਰੌਪ੍ਯਖੁਰਾਂ ਤਥਾ ਕਾਂਸ੍ਯੋਪਦੋਹਨਾਮ੍। ਸ਼ੋਭਿਤਾਂ ਗਂਧਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਾਂ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੀਲੀ ਗਾਂ ਵੈਦ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਈਦृਸ਼ੀਂ ਕਪਿਲਾਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤੌ ਵੇਦਪਾਰਗੇ। ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇऽਚ੍ਯੁਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਗਾਂ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਉਪਵਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਦੁਹ੍ਯਮਾਨਾਯਾਂ ਭੂਮੌ ਪਤਂਤਿ ਬਿਂਦਵਃ। ਆਰਾਮਾਦਿ ਵਿਜਾਯਂਤੇ ਬਹੁਪੁष੍ਪਫਲੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਥੇ ਰੁੱਖ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਨਦੀਆਂ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲ ਹਨ—ਉਥੇ ਉਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਕਾਮਫਲਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਨਦ੍ਯਃ ਪਾਯਸਕਰ੍ਦਮਾਃ। ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੌਵਰ੍ਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਗੋਪ੍ਰਦਾਃ
ਜੋ ਦਸ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਲਦ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹੀ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਧੇਨੂਸ਼੍ਚ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦੇਕਂ ਚੈਵ ਧੁਰਂਧਰਂ। ਸਮਾਨਂ ਤੁ ਫਲਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਦਸ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬਲਦ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ, ਇਸ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਮਝੋ।
ਏਕਂ ਚ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਂ ਫਲਮ੍। ਤਸ੍ਯਾਨੁਸਾਰਤੋ ਵੇਦ੍ਯਂ ਫਲਂ ਨਾਰਦ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਬਲਦ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਪਿਤॄਨੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਯਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵृषਂ ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯੇਦ੍ਭੁਵਿ। ਪਿਤਰੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇषੁ ਮਹੀਯਂਤੇ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਚਾਰ ਵੱਛੀਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਲਦ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪੁੱਤਰ। ਇਹ ਸਦਾ ਲਈ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਚਤਸ੍ਰੋ ਵਤ੍ਸਤਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਏਕਸ੍ਯੈਵ ਵृषਸ੍ਯ ਚ। ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤੇ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪੁਤ੍ਰ ਵਿਧਿਰੇष ਸਨਾਤਨਃ
ਚਾਰ ਗਾਂਵਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਛੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਲਦ, ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਛੱਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਦਾ ਲਈ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਯਾਵਂਤਿ ਚੈਵ ਰੋਮਾਣਿ ਤਸ੍ਯ ਤਾਸਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਭੁਜਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਜਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਉਨੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਦੇ ਹਨ।
ਲਾਂਗੂਲੇਨ ਵृषੋ ਯਚ੍ਚ ਜਲਂ ਚੋਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪਤਿ ਧ੍ਰੁਵਂ। ਤਤ੍ਤੋਯਂ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਬ੍ਦਂ ਪਿਤॄਣਾਮਮृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਬਲਦ ਆਪਣੀ ਪੁੱਛ ਨਾਲ ਜੋ ਪਾਣੀ ਉਚਾਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਖੁਰੇਣ ਕਰ੍षਯੇਦ੍ਭੂਮਿਂ ਤਤੋ ਲੋष੍ਠਂ ਚ ਕਰ੍ਦਮਃ। ਪਿਤृਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਧਾ ਤਤ੍ਰ ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਜਦ ਬਲਦ ਆਪਣੀ ਖੁਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜੋਤਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਗਾਰਾ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਲੱਖਾਂ ਕੋਟੀਆਂ ਵਾਰੀ ਵਧੀ ਹੋਈ ਸਵਧਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯਮਾਨੇ ਚ ਜਨਕੇ ਯਦਿ ਮਾਤਾ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ। ਚਂਦਨੇਨਾਂਕਿਤਾ ਧੇਨੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਯ ਦੀਯਤੇ
ਜੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਜੀਵਦੇ ਹੋਣ ਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਗਾਂ ਉਸ ਮਾਂ ਦੇ ਸਵਰਗ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦਾਤਾ ਚੈਵ ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ऋਣਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਮੁਂਚਤਿ। ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਲਭਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪੂਜਿਤੋ ਮਘਵਾ ਯਥਾ
ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਖੁੱਟ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਤਰੁਣਾ ਗੌਃ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀ। ਸਮਾਪ੍ਰਸੂਤਿਕਾ ਭਦ੍ਰਾ ਸਾ ਚ ਗੌਃ ਪृਥਿਵੀ ਸ੍ਮृਤਾ
ਜੋ ਗਾਂ ਸਭ ਲੱਛਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਨੌਜਵਾਨ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਬੱਚਾ ਜਣੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸੁਭਾਵਿਕ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਂ ਧਰਤੀ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।