ਏਭਿਰ੍ਧृਤਾਃ ਸਦਾ ਲੋਕਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਂਤਿ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ। ਸ੍ਵਭਾਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪੋਸਾਵੇਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਯਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਭਾਵ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਮਈ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗੌਃ ਪੂਜਨੀਯੋਸੌ ਵਿਪ੍ਰ ਦੇਵਾਸੁਰੈਰਪਿ। ਉਦਾਰਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਜਾਤਸ੍ਤਥ੍ਯੋ ਗੁਣਾਕਰਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਲੇ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਅਸੁਰ ਹੋਣ। ਗਾਂ ਉੱਚੀ, ਹਰ ਕੰਮ ਲਈ ਜਨਮੀ, ਸਚੀ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਖਜਾਨਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਵਾਨੁਕਂਪਕਃ। ਅਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਯਾ ਸृष੍ਟਂ ਪੁਰੈਵ ਪੋषਣਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੈ, ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਕੰਮ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਅਤਏਵ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਵਰਂ ਚਾਤਿਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍। ਏਕਜਨ੍ਮਨਿ ਤੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਵਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ: ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇਗੀ।
ਅਤ੍ਰੈਵ ਯੇ ਮृਤਾ ਗਾਵਸ੍ਤ੍ਵਾਗਚ੍ਛਂਤਿ ਮਮਾਲਯਮ੍। ਪਾਪਸ੍ਯ ਕਣਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਤੇषਾਂ ਦੇਹੇਨ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਇਥੇ ਹੀ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਗਾਂ ਮਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਦਾ ਕੇਵਲ ਇਕ ਰਤਾ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵੀ ਗੌਰ੍ਧੇਨੁਕਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਦਿਦੇਵੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਕ੍ਤਿਕਾ। ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਯਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵੋ ਹਿ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਃ
ਦੇਵੀ ਗੌਰੀ ਹੈ, ਗਾਂ ਧੇਨੁਕਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਆਦਿ-ਦੇਵੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਕਤੀਕਾ ਹਨ; ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗਵਾਂ ਸਰ੍ਵਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਪੁਨਂਤਿ ਸਕਲਂ ਜਗਤ੍। ਮੂਤ੍ਰਂ ਗੋਰ੍ਗੋਮਯਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਦਧਿਸਰ੍ਪਿਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਗਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਦਾਰਥ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਗਾਂ ਦਾ ਮੂਤਰ, ਗੋਮਯ, ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਘੀ ਵੀ।
ਅਮੀषਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਣੇ ਪਾਪਂ ਨ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕਲੇਵਰੇ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਘृਤਂ ਦਧਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਖਾਦਂਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਇਸ ਲਈ ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੀ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਦੁੱਧ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਦ੍ਰਵ੍ਯੇषੁ ਗਵ੍ਯਮਿष੍ਟਂ ਪਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਭੋਜਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਪੂਤਿਕਾ
ਸਾਰੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਦੇ ਪਦਾਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜਾ ਉਸ ਦਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਗੰਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਾਦ੍ਯਂ ਪਂਚਰਾਤ੍ਰੇਣ ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰੇਣ ਵੈ ਪਯਃ। ਦਧਿ ਵਿਂਸ਼ਤਿਰਾਤ੍ਰੇਣ ਘृਤਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਾਸਮੇਕਕਮ੍
ਅਨਾਜ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦੁੱਧ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਦਹੀਂ ਵੀਹ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਘੀ ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ।
ਅਗਵ੍ਯੈਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਵੈ ਮਾਸਮੇਕਂ ਨਿਰਂਤਰਮ੍। ਭੋਜਨੇ ਤਸ੍ਯ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰੇਤਾਃ ਖਾਦਂਤਿ ਚੈਵ ਹਿ
ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਗਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਪਦਾਰਥ ਲਗਾਤਾਰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰਮਾਨ੍ਨਂ ਪਰਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸ੍ਵਿਨ੍ਨਂ ਚਾਤਪਤਣ੍ਡੁਲੈਃ। ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕੋਟਿਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਜਨ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋਏ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ, ਇਹ ਖਾਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁੰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਚ੍ਚਾਪਿ ਚ ਯਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਹਵਿष੍ਯਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍। ਤਦ੍ਭੁਕ੍ਤਵਾ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸਰ੍ਵਂ ਲਕ੍ਸ਼ਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਪਦਾਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਿਸ਼ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹਨ, ਉਹ ਖਾਣ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਸਾਰੇ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਪੁੰਨ ਦੇਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰਾਮਿषਂ ਚ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਦ੍ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗੌਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਸ਼ਸ੍ਤ ਏਕੋ ਯੁਗੇਯੁਗੇ
ਜੋ ਵੀ ਨਿਰਾਮਿਸ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਕਾਮੇषੁ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਮੋਕ੍ਸ਼ਦਃ। ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਕੇषੁ ਕਿਂ ਵਾ ਪ੍ਰਯੋਗੇਣ ਪਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਂ
ਹਮੇਸ਼ਾ, ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ, ਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕਿਸ ਕੰਮ ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁੰਨਿਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ?
ਵਦ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼ ਯਥਾ ਜਾਨਾਮਿ ਤਤ੍ਵਤਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਸਕृਤ੍ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੋਧਨਂ ਚਾਭਿਵਂਦਯੇਤ੍
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਣ ਸਕਾਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਕ ਵਾਰੀ ਗਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਦਾ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ—
ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਸੁਰਾਚਾਰ੍ਯੋ ਯਥਾ ਵਂਦ੍ਯਃ ਪੂਜ੍ਯੋਸੌ ਮਾਧਵੋ ਯਥਾ
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸੁਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਚਾਰਯ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਧਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਾਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ। ਕਲ੍ਯ ਉਤ੍ਥਾਯ ਗੋਮਧ੍ਯੇ ਪਾਤ੍ਰਂ ਗृਹ੍ਯ ਸਹੋਦਕਮ੍
ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਧਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਗਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋਣਾ—
ਨਿषਿਂਚੇਦ੍ਯੋ ਗਵਾਂ ਸ਼ृਂਗਂ ਮਸ੍ਤਕੇਨੈਵ ਤਜ੍ਜਲਮ੍। ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛੇਤ ਨਿਰਾਹਾਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਿਬੋਧਤ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਗਾਂ ਦੇ ਸਿੰਗ ਤੋਂ ਟਪਕਦਾ ਪਾਣੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਿਆਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਜਾਣੋ।
ਸ਼੍ਰੂਯਂਤੇ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਨਾਰਦ। ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਸੇਵਿਤਾਨਿ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਤੀਰਥ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਧਧਾਂ, ਚਾਰਣਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੇਵਿਆ ਹੈ—
ਅਭਿषੇਕਸ੍ਸਮਸ੍ਤੇषਾਂ ਗਵਾਂ ਸ਼ृਂਗੋਦਕਸ੍ਯ ਚ। ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਦ੍ਗਾਂ ਚ ਘृਤਂ ਮਧੁ੧੫੦ 1.48.
ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਗਾਂ ਦੇ ਸਿੰਗ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਗਾਂ, ਘੀ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਛੂਹਦਾ ਹੈ—
ਸਰ੍षਪਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਂਗੂਂਸ਼੍ਚ ਕਲ੍ਮषਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਘृਤਕ੍ਸ਼ੀਰਪ੍ਰਦਾ ਗਾਵੋ ਘृਤਯੋਨ੍ਯੋ ਘृਤੋਦ੍ਭਵਾਃ
ਤੇ ਸਰੋਂ ਦੇ ਦਾਣੇ ਤੇ ਪ੍ਰਿਅੰਗੂ ਦੇ ਦਾਣੇ ਵੀ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਾਂ ਘੀ ਤੇ ਦੂਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਘੀ ਤੋਂ ਹੀ ਜਨਮਦੀ ਤੇ ਘੀ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਘृਤਨਦ੍ਯੋ ਘृਤਾਵਰ੍ਤਾਸ੍ਤਾ ਮੇ ਸਂਤੁ ਸਦਾ ਗृਹੇ। ਘृਤਂ ਮੇ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਘृਤਂ ਮੇ ਮਨਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਘੀ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਘੀ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਜਲ ਹੋਣ; ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਘੀ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਘੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ।
ਗਾਵੋ ਮਮਾਗ੍ਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗਾਵਃ ਪृष੍ਠਤ ਏਵ ਚ। ਗਾਵਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਗਵਾਂਮਧ੍ਯੇ ਵਸਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਗਾਂ ਹੋਣ, ਪਿੱਛੇ ਵੀ ਗਾਂ ਹੋਣ; ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਹੋਣ, ਤੇ ਮੈਂ ਗਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸਾਂ।
ਇਤ੍ਯਾਚਮ੍ਯ ਜਪੇਨ੍ਮਂਤ੍ਰਂ ਸਾਯਂਪ੍ਰਾਤਰਿਦਂ ਸ਼ੁਚਿਃ। ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕੇ ਪੂਜਿਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਇਹ ਮੰਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਜਪੇ; ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਗੌਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਯਥਾਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਹਰਿਃ। ਹਰਿਰ੍ਯਥਾ ਤਥਾ ਗਂਗਾ ਏਤੇਨ ਹ੍ਯਵृषਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ, ਤਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਿਵੇਂ ਹਰੀ; ਜਿਵੇਂ ਹਰੀ, ਤਿਵੇਂ ਗੰਗਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਾਵੋ ਬਂਧੁਰ੍ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਮਨੁष੍ਯਾ ਬਾਂਧਵਾ ਗਵਾਮ੍। ਗੌਸ਼੍ਚ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਗृਹੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਦ੍ਬਂਧੁਰਹਿਤਂ ਗृਹਮ੍
ਗਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸਾਕ ਹੈ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਦੀ ਸਾਕ ਹੈ; ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਘਰ ਸਾਕ-ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਗੋਮੁਖੇ ਚਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਵੇਦਾਃ ਸषਡਂਗਪਦਕ੍ਰਮਾਃ। ਸ਼ृਂਗਯੋਸ਼੍ਚ ਸ੍ਥਿਤੌ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਹੈਵ ਹਰਿਕੇਸ਼ਵੌ
ਗਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਵੇਦ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਛੇ ਅੰਗ ਤੇ ਪਦਕ੍ਰਮ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਦੋਹਾਂ ਸਿੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹਰੀ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਉਦਰੇऽਵਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਕਂਦਃ ਸ਼ੀਰ੍षੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸਦਾ। ਵृषਦ੍ਧ੍ਵਜੋ ਲਲਾਟੇ ਚ ਸ਼ृਂਗਾਗ੍ਰ ਇਂਦ੍ਰ ਏਵ ਚ
ਗਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਸਕੰਦ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ; ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਤੇ ਸਿੰਗਾਂ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਇੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਣਯੋਰਸ਼੍ਵਿਨੌ ਦੇਵੌ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋਸ਼੍ਸ਼ਸ਼ਿਭਾਸ੍ਕਰੌ। ਦਂਤੇषੁ ਗਰੁਡੋ ਦੇਵੋ ਜਿਹ੍ਵਾਯਾਂ ਚ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਕੰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ ਦੇਵਤੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ, ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ, ਜੀਭ ਉੱਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।