ਅਮੂषੁ ਪੂਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਿਤੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਦਿਭਿਰ੍ਨਰਃ। ਕਜ੍ਜਲੈਃ ਕੁਸੁਮੈਸ੍ਤੈਲੈਃ ਸੋਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ ਗੋਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਚਿੱਟੀਆਂ ਜਾਂ ਰੰਗੀਨ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਕਾਜਲ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਕshay ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਘਾਸਮੁष੍ਟਿਂ ਪਰਗਵੇ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਸਦਾਹ੍ਨਿਕਮ੍। ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਗੋਮਾਤਾ ਨੂੰ ਘਾਸ ਦੀ ਮੁੱਠ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਕshay ਸਵਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਗੌਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਯੋਃ ਪੂਜਾਫਲਂ ਸਮਮ੍। ਵਿਚਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਮੁਖ੍ਯੋ ਨृਣਾਂ ਗਾਵਃ ਪਸ਼ੌ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਪੰਡਿਤ, ਤਿਵੇਂ ਗੋਮਾਤਾ; ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੋਮਾਤਾ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਵਿਪ੍ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮੁਖੇ ਜਾਤਃ ਕਥਿਤੋ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾਨਘ। ਕਥਂ ਗੋਭਿਃ ਸਮੋ ਨਾਥ ਵਿਸ੍ਮਯੋ ਮੇ ਵਿਧੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਪੰਡਿਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਪਰ ਗੋਮਾਤਾ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ-। ਸ਼ृਣੁ ਚਾਤ੍ਰ ਯਥਾਤਥ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਗਵਾਂ ਯਥਾ। ਏਕਪਿਂਡਕ੍ਰਿਯੈਕ੍ਯਂ ਤੁ ਪੁਰੁषੈਰ੍ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਪੁਰਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਥੇ ਪੰਡਿਤ ਅਤੇ ਗੋਮਾਤਾ ਦੀ ਇਕਤਾ ਬਾਰੇ ਸੱਚਾਈ ਸੁਣੋ; ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਦੀ ਰੀਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਬਣਾਈ ਸੀ।
ਪੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮੁਖੋਦ੍ਭੂਤਂ ਕੂਟਂ ਤੇਜੋਮਯਂ ਮਹਤ੍। ਚਤੁਰ੍ਭਾਗਪ੍ਰਜਾਤਂ ਤਦ੍ਵੇਦੋਗ੍ਨਿਰ੍ਗੌਰ੍ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਤਥਾ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਦਾ ਵੱਡਾ ਗੁੱਝ ਬਣਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੋਂ ਵੇਦ, ਅੱਗ, ਗੋਮਾਤਾ ਅਤੇ ਪੰਡਿਤ ਜਨਮੇ।
ਪ੍ਰਾਕ੍ਤੇਜਃ ਸਂਭਵੋ ਵੇਦੋ ਵਹ੍ਨਿਰੇਵ ਤਥੈਵ ਚ। ਪਰਤੋ ਗੌਸ੍ਤਥਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਜਾਤਸ਼੍ਚੈਵ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਜ ਤੋਂ ਵੇਦ ਅਤੇ ਅੱਗ ਜਨਮੇ; ਫਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗੋਮਾਤਾ ਅਤੇ ਪੰਡਿਤ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਤਤ੍ਰ ਸृष੍ਟਾ ਮਯਾ ਚਾਦੌ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰ ਏਕਸ਼ਃ। ਸ੍ਥਿਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਭੁਵਨਾਨਾਂ ਸਮਂਤਤਃ
ਉੱਥੇ, ਮੈਂ ਚਾਰ ਵੇਦ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਬਣਾਏ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਭੁਵਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਹਵ੍ਯਾਨਿ ਭੁਂਜੀਤ ਦੇਵਹੇਤੋਸ੍ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਆਜ੍ਯਂ ਗੋਪ੍ਰਭਵਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤਸ੍ਮਾਦੇਤੇ ਪ੍ਰਸੂਤਕਾਃ
ਅੱਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੰਡਿਤ ਵੀ; ਘੀ ਗੋਮਾਤਾ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹਨ।
ਨ ਸਂਤਿ ਯਦਿ ਲੋਕੇषੁ ਚਤ੍ਵਾਰੋਮੀ ਮਹਤ੍ਤਰਾਃ। ਤਦਾਖਿਲਂ ਚ ਭੁਵਨਂ ਨष੍ਟਂ ਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਚਾਰ ਵੱਡੇ ਸਰੋਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜਗਤ, ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਅਤੇ ਅਡੋਲ, ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਭਿਰ੍ਧृਤਾਃ ਸਦਾ ਲੋਕਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਂਤਿ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ। ਸ੍ਵਭਾਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪੋਸਾਵੇਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਯਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਭਾਵ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਮਈ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗੌਃ ਪੂਜਨੀਯੋਸੌ ਵਿਪ੍ਰ ਦੇਵਾਸੁਰੈਰਪਿ। ਉਦਾਰਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਜਾਤਸ੍ਤਥ੍ਯੋ ਗੁਣਾਕਰਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਲੇ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਅਸੁਰ ਹੋਣ। ਗਾਂ ਉੱਚੀ, ਹਰ ਕੰਮ ਲਈ ਜਨਮੀ, ਸਚੀ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਖਜਾਨਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਵਾਨੁਕਂਪਕਃ। ਅਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਯਾ ਸृष੍ਟਂ ਪੁਰੈਵ ਪੋषਣਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੈ, ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਕੰਮ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਅਤਏਵ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਵਰਂ ਚਾਤਿਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍। ਏਕਜਨ੍ਮਨਿ ਤੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਵਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ: ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇਗੀ।
ਅਤ੍ਰੈਵ ਯੇ ਮृਤਾ ਗਾਵਸ੍ਤ੍ਵਾਗਚ੍ਛਂਤਿ ਮਮਾਲਯਮ੍। ਪਾਪਸ੍ਯ ਕਣਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਤੇषਾਂ ਦੇਹੇਨ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਇਥੇ ਹੀ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਗਾਂ ਮਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਦਾ ਕੇਵਲ ਇਕ ਰਤਾ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵੀ ਗੌਰ੍ਧੇਨੁਕਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਦਿਦੇਵੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਕ੍ਤਿਕਾ। ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਯਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵੋ ਹਿ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਃ
ਦੇਵੀ ਗੌਰੀ ਹੈ, ਗਾਂ ਧੇਨੁਕਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਆਦਿ-ਦੇਵੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਕਤੀਕਾ ਹਨ; ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗਵਾਂ ਸਰ੍ਵਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਪੁਨਂਤਿ ਸਕਲਂ ਜਗਤ੍। ਮੂਤ੍ਰਂ ਗੋਰ੍ਗੋਮਯਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਦਧਿਸਰ੍ਪਿਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਗਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਦਾਰਥ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਗਾਂ ਦਾ ਮੂਤਰ, ਗੋਮਯ, ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਘੀ ਵੀ।
ਅਮੀषਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਣੇ ਪਾਪਂ ਨ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕਲੇਵਰੇ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਘृਤਂ ਦਧਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਖਾਦਂਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਇਸ ਲਈ ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੀ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਦੁੱਧ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਦ੍ਰਵ੍ਯੇषੁ ਗਵ੍ਯਮਿष੍ਟਂ ਪਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਭੋਜਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਪੂਤਿਕਾ
ਸਾਰੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਦੇ ਪਦਾਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜਾ ਉਸ ਦਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਗੰਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਾਦ੍ਯਂ ਪਂਚਰਾਤ੍ਰੇਣ ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰੇਣ ਵੈ ਪਯਃ। ਦਧਿ ਵਿਂਸ਼ਤਿਰਾਤ੍ਰੇਣ ਘृਤਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਾਸਮੇਕਕਮ੍
ਅਨਾਜ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦੁੱਧ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਦਹੀਂ ਵੀਹ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਘੀ ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ।
ਅਗਵ੍ਯੈਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਵੈ ਮਾਸਮੇਕਂ ਨਿਰਂਤਰਮ੍। ਭੋਜਨੇ ਤਸ੍ਯ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰੇਤਾਃ ਖਾਦਂਤਿ ਚੈਵ ਹਿ
ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਗਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਪਦਾਰਥ ਲਗਾਤਾਰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰਮਾਨ੍ਨਂ ਪਰਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸ੍ਵਿਨ੍ਨਂ ਚਾਤਪਤਣ੍ਡੁਲੈਃ। ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕੋਟਿਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਜਨ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋਏ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ, ਇਹ ਖਾਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁੰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਚ੍ਚਾਪਿ ਚ ਯਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਹਵਿष੍ਯਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍। ਤਦ੍ਭੁਕ੍ਤਵਾ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸਰ੍ਵਂ ਲਕ੍ਸ਼ਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਪਦਾਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਿਸ਼ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹਨ, ਉਹ ਖਾਣ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਸਾਰੇ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਪੁੰਨ ਦੇਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰਾਮਿषਂ ਚ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਦ੍ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗੌਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਸ਼ਸ੍ਤ ਏਕੋ ਯੁਗੇਯੁਗੇ
ਜੋ ਵੀ ਨਿਰਾਮਿਸ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਕਾਮੇषੁ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਮੋਕ੍ਸ਼ਦਃ। ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਕੇषੁ ਕਿਂ ਵਾ ਪ੍ਰਯੋਗੇਣ ਪਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਂ
ਹਮੇਸ਼ਾ, ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ, ਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕਿਸ ਕੰਮ ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁੰਨਿਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ?
ਵਦ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼ ਯਥਾ ਜਾਨਾਮਿ ਤਤ੍ਵਤਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਸਕृਤ੍ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੋਧਨਂ ਚਾਭਿਵਂਦਯੇਤ੍
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਣ ਸਕਾਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਕ ਵਾਰੀ ਗਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਦਾ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ—
ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਸੁਰਾਚਾਰ੍ਯੋ ਯਥਾ ਵਂਦ੍ਯਃ ਪੂਜ੍ਯੋਸੌ ਮਾਧਵੋ ਯਥਾ
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸੁਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਚਾਰਯ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਧਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਾਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ। ਕਲ੍ਯ ਉਤ੍ਥਾਯ ਗੋਮਧ੍ਯੇ ਪਾਤ੍ਰਂ ਗृਹ੍ਯ ਸਹੋਦਕਮ੍
ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਧਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਗਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋਣਾ—
ਨਿषਿਂਚੇਦ੍ਯੋ ਗਵਾਂ ਸ਼ृਂਗਂ ਮਸ੍ਤਕੇਨੈਵ ਤਜ੍ਜਲਮ੍। ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛੇਤ ਨਿਰਾਹਾਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਿਬੋਧਤ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਗਾਂ ਦੇ ਸਿੰਗ ਤੋਂ ਟਪਕਦਾ ਪਾਣੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਿਆਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਜਾਣੋ।
ਸ਼੍ਰੂਯਂਤੇ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਨਾਰਦ। ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਸੇਵਿਤਾਨਿ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਤੀਰਥ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਧਧਾਂ, ਚਾਰਣਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੇਵਿਆ ਹੈ—