ਅਭਾਵਾਤ੍ਤ੍ਰਿਤਯਂ ਚੈਵ ਅਵਿਸ਼੍ਰਾਮਂ ਨ ਕਾਰਯੇਤ੍। ਚਾਰਯੇਚ੍ਚ ਤृਣੇऽਚ੍ਛਿਨ੍ਨੈ ਚੋਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਜੇ ਚਾਰ ਬਲਦ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਬਲਦ ਵਰਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਆਰਾਮ ਦੇ ਕੰਮ ਨਾ ਲਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਣਕੱਟੇ ਘਾਹ 'ਤੇ ਚਰਾਏ, ਜਿੱਥੇ ਚੋਰ ਤੇ ਬਾਘ ਨਾ ਹੋਣ।
ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਘਾਸਂ ਯਥੇष੍ਟਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਮਾਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍। ਗੋष੍ਠਂ ਚ ਕਾਰਯੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਿਘ੍ਨਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਘਾਹ ਦੇਵੇ ਤੇ ਖੁਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰੇ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਜਿਹਾ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਬਣਾਏ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਸਦਾ ਗੋਮਯਮੂਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਘਸੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਨ ਮਲਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦ੍ਗੋष੍ਠੇ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਿਕੇਤਨੇ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੋਮਾਤਾ ਦੇ ਗੋਬਰ, ਪਿਸਾਬ ਅਤੇ ਬਚੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਗੰਦ ਨਾ ਪਾਉ।
ਆਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ਯਨੀਯਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ਂ ਕਾਰਯੇਦ੍ਬੁਧਃ। ਸਮਂ ਨਿਰ੍ਵਾਪਯੇਦ੍ਯਤ੍ਨਾਚ੍ਛੀਤਵਾਤਰਜਸ੍ਤਥਾ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸੋਣ ਵਾਲਾ ਸਥਾਨ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਏ। ਉਹ ਧਿਆਨ ਰੱਖੇ ਕਿ ਉਹ ਸਧਾਰਨ, ਠੰਡ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਧੂੜ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਾਣਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ਂ ਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ਗਾਂ ਚ ਸਾਮਾਨ੍ਯਵਿਗ੍ਰਹਮ੍। ਅਸ੍ਯ ਦੇਹੇ ਸੁਖਂਦੁਃਖਂ ਤਥਾ ਤਸ੍ਯੈਵ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਉਹ ਗੋਮਾਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸਮਝੇ, ਉਸ ਦੇ ਆਮ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ। ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਵੀ ਵਾਜਬ ਸਮਝੇ।
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਯਸ੍ਤੁ ਕृषਿਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕਾਰਯੇਤ੍। ਸ ਚ ਗੋਵਾਹਨੈਰ੍ਦੋषੈਰ੍ਨ ਲਿਪ੍ਯੇਤ ਧਨੀ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੋਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵਾਹਨ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਪੀਡਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਥੈਵ ਗਦਸਂਯੁਤਮ੍। ਅਤਿਬਾਲਾਤਿਵृਦ੍ਧਂ ਚ ਸ ਗੋਹਤ੍ਯਾਂ ਸਮਾਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਾਂ ਬੀਮਾਰ ਗੋਮਾਤਾ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਗੋਮਾਤਾ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੋ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿषਮਂ ਵਾਹਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਸਬਲਂ ਤਥਾ। ਸ ਗੋਹਤ੍ਯਾਸਮਂ ਪਾਪਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤੀਹ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਾਂ ਤਾਕਤਵਰ ਗੋਮਾਤਾ ਨੂੰ ਅਣਸਮਾਨ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਾਹਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੋ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਾਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯੋ ਵਾਹਯੇਦ੍ਵਿਨਾ ਸਸ੍ਯਂ ਖਾਦਂਤਂ ਗਾਂ ਨਿਵਾਰਯੇਤ੍। ਮੋਹਾਤ੍ਤृਣਂ ਜਲਂ ਵਾਪਿ ਸ ਗੋਹਤ੍ਯਾਸਮਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਗੋਮਾਤਾ ਨੂੰ ਫਸਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੰਮ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਘਾਸ ਖਾਣ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੋਹਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੋ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਾਪ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਕ੍ਰਾਂਤ੍ਯਾਂ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਚਾਮਾਵਾਸ੍ਯਾਯਾਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਹਲਸ੍ਯ ਵਾਹਨਾਤ੍ਪਾਪਂ ਗਵਾਮਯੁਤਹਤ੍ਯਯਾ
ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਅਤੇ ਅਮਾਵਸ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ 'ਤੇ ਗੋਮਾਤਾ ਨੂੰ ਹਲ ਵਾਹਨ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗੋਮਾਤਾ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਮੂषੁ ਪੂਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਿਤੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਦਿਭਿਰ੍ਨਰਃ। ਕਜ੍ਜਲੈਃ ਕੁਸੁਮੈਸ੍ਤੈਲੈਃ ਸੋਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ ਗੋਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਚਿੱਟੀਆਂ ਜਾਂ ਰੰਗੀਨ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਕਾਜਲ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਕshay ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਘਾਸਮੁष੍ਟਿਂ ਪਰਗਵੇ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਸਦਾਹ੍ਨਿਕਮ੍। ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਗੋਮਾਤਾ ਨੂੰ ਘਾਸ ਦੀ ਮੁੱਠ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਕshay ਸਵਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਗੌਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਯੋਃ ਪੂਜਾਫਲਂ ਸਮਮ੍। ਵਿਚਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਮੁਖ੍ਯੋ ਨृਣਾਂ ਗਾਵਃ ਪਸ਼ੌ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਪੰਡਿਤ, ਤਿਵੇਂ ਗੋਮਾਤਾ; ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੋਮਾਤਾ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਵਿਪ੍ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮੁਖੇ ਜਾਤਃ ਕਥਿਤੋ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾਨਘ। ਕਥਂ ਗੋਭਿਃ ਸਮੋ ਨਾਥ ਵਿਸ੍ਮਯੋ ਮੇ ਵਿਧੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਪੰਡਿਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਪਰ ਗੋਮਾਤਾ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ-। ਸ਼ृਣੁ ਚਾਤ੍ਰ ਯਥਾਤਥ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਗਵਾਂ ਯਥਾ। ਏਕਪਿਂਡਕ੍ਰਿਯੈਕ੍ਯਂ ਤੁ ਪੁਰੁषੈਰ੍ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਪੁਰਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਥੇ ਪੰਡਿਤ ਅਤੇ ਗੋਮਾਤਾ ਦੀ ਇਕਤਾ ਬਾਰੇ ਸੱਚਾਈ ਸੁਣੋ; ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਦੀ ਰੀਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਬਣਾਈ ਸੀ।
ਪੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮੁਖੋਦ੍ਭੂਤਂ ਕੂਟਂ ਤੇਜੋਮਯਂ ਮਹਤ੍। ਚਤੁਰ੍ਭਾਗਪ੍ਰਜਾਤਂ ਤਦ੍ਵੇਦੋਗ੍ਨਿਰ੍ਗੌਰ੍ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਤਥਾ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਦਾ ਵੱਡਾ ਗੁੱਝ ਬਣਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੋਂ ਵੇਦ, ਅੱਗ, ਗੋਮਾਤਾ ਅਤੇ ਪੰਡਿਤ ਜਨਮੇ।
ਪ੍ਰਾਕ੍ਤੇਜਃ ਸਂਭਵੋ ਵੇਦੋ ਵਹ੍ਨਿਰੇਵ ਤਥੈਵ ਚ। ਪਰਤੋ ਗੌਸ੍ਤਥਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਜਾਤਸ਼੍ਚੈਵ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਜ ਤੋਂ ਵੇਦ ਅਤੇ ਅੱਗ ਜਨਮੇ; ਫਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗੋਮਾਤਾ ਅਤੇ ਪੰਡਿਤ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਤਤ੍ਰ ਸृष੍ਟਾ ਮਯਾ ਚਾਦੌ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰ ਏਕਸ਼ਃ। ਸ੍ਥਿਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਭੁਵਨਾਨਾਂ ਸਮਂਤਤਃ
ਉੱਥੇ, ਮੈਂ ਚਾਰ ਵੇਦ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਬਣਾਏ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਭੁਵਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਹਵ੍ਯਾਨਿ ਭੁਂਜੀਤ ਦੇਵਹੇਤੋਸ੍ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਆਜ੍ਯਂ ਗੋਪ੍ਰਭਵਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤਸ੍ਮਾਦੇਤੇ ਪ੍ਰਸੂਤਕਾਃ
ਅੱਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੰਡਿਤ ਵੀ; ਘੀ ਗੋਮਾਤਾ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹਨ।
ਨ ਸਂਤਿ ਯਦਿ ਲੋਕੇषੁ ਚਤ੍ਵਾਰੋਮੀ ਮਹਤ੍ਤਰਾਃ। ਤਦਾਖਿਲਂ ਚ ਭੁਵਨਂ ਨष੍ਟਂ ਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਚਾਰ ਵੱਡੇ ਸਰੋਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜਗਤ, ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਅਤੇ ਅਡੋਲ, ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਭਿਰ੍ਧृਤਾਃ ਸਦਾ ਲੋਕਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਂਤਿ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ। ਸ੍ਵਭਾਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪੋਸਾਵੇਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਯਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਭਾਵ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਮਈ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗੌਃ ਪੂਜਨੀਯੋਸੌ ਵਿਪ੍ਰ ਦੇਵਾਸੁਰੈਰਪਿ। ਉਦਾਰਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਜਾਤਸ੍ਤਥ੍ਯੋ ਗੁਣਾਕਰਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਲੇ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਅਸੁਰ ਹੋਣ। ਗਾਂ ਉੱਚੀ, ਹਰ ਕੰਮ ਲਈ ਜਨਮੀ, ਸਚੀ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਖਜਾਨਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਵਾਨੁਕਂਪਕਃ। ਅਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਯਾ ਸृष੍ਟਂ ਪੁਰੈਵ ਪੋषਣਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੈ, ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਕੰਮ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਅਤਏਵ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਵਰਂ ਚਾਤਿਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍। ਏਕਜਨ੍ਮਨਿ ਤੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਵਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ: ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇਗੀ।
ਅਤ੍ਰੈਵ ਯੇ ਮृਤਾ ਗਾਵਸ੍ਤ੍ਵਾਗਚ੍ਛਂਤਿ ਮਮਾਲਯਮ੍। ਪਾਪਸ੍ਯ ਕਣਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਤੇषਾਂ ਦੇਹੇਨ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਇਥੇ ਹੀ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਗਾਂ ਮਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਦਾ ਕੇਵਲ ਇਕ ਰਤਾ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵੀ ਗੌਰ੍ਧੇਨੁਕਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਦਿਦੇਵੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਕ੍ਤਿਕਾ। ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਯਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵੋ ਹਿ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਃ
ਦੇਵੀ ਗੌਰੀ ਹੈ, ਗਾਂ ਧੇਨੁਕਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਆਦਿ-ਦੇਵੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਕਤੀਕਾ ਹਨ; ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗਵਾਂ ਸਰ੍ਵਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਪੁਨਂਤਿ ਸਕਲਂ ਜਗਤ੍। ਮੂਤ੍ਰਂ ਗੋਰ੍ਗੋਮਯਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਦਧਿਸਰ੍ਪਿਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਗਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਦਾਰਥ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਗਾਂ ਦਾ ਮੂਤਰ, ਗੋਮਯ, ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਘੀ ਵੀ।
ਅਮੀषਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਣੇ ਪਾਪਂ ਨ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕਲੇਵਰੇ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਘृਤਂ ਦਧਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਖਾਦਂਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਇਸ ਲਈ ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੀ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਦੁੱਧ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਦ੍ਰਵ੍ਯੇषੁ ਗਵ੍ਯਮਿष੍ਟਂ ਪਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਭੋਜਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਪੂਤਿਕਾ
ਸਾਰੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਦੇ ਪਦਾਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜਾ ਉਸ ਦਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਗੰਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਾਦ੍ਯਂ ਪਂਚਰਾਤ੍ਰੇਣ ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰੇਣ ਵੈ ਪਯਃ। ਦਧਿ ਵਿਂਸ਼ਤਿਰਾਤ੍ਰੇਣ ਘृਤਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਾਸਮੇਕਕਮ੍
ਅਨਾਜ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦੁੱਧ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਦਹੀਂ ਵੀਹ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਘੀ ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ।