ਸ ਨਿਸ੍ਤਰਤਿ ਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਕ੍ਸ਼ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਵਾਣਿਜ੍ਯਂ ਕਾਰਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਮਿਥ੍ਯਾऽਵਸ਼੍ਯਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍੧੦੦ 1.48.
ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸੁਵਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਝੂਠ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਵृਦ੍ਧਿਂ ਚ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ੇषਂ ਤੁ ਭੋਜਯੇਤ੍। ਦੇਹਕ੍ਲੇਸ਼ਾਤ੍ਤਤ੍ਸਹਸ੍ਰਗੁਣਂ ਭਵਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਹ ਲਾਭ ਨੂੰ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਤੇ ਬਾਕੀ ਖੁਦ ਖੁਰਾਕ ਵਜੋਂ ਵੰਡੇ। ਸਰੀਰ ਦੀ ਕਠਿਨਾਈ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਥਾਰ੍ਜਨਵਿਧੌ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਂਤਿ ਵਿषਮੇ ਜਲੇ। ਕਾਂਤਾਰਮਟਵੀਂ ਚੈਵ ਸ਼੍ਵਾਪਦੈਃ ਸੇਵਿਤਾਂ ਤਥਾ
ਧਨ ਕਮਾਉਣ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਖਤਰਨਾਕ ਪਾਣੀ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਉਹ ਥਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਗਿਰਿਂ ਗਿਰਿਗੁਹਾਂ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਨਾਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਤਿਨਾਮ੍। ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿਭਯਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਧਨਲੋਭਾਤ੍ਸਮਂਤਤਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ, ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ, ਤੇ ਖਤਰਨਾਕ ਥਾਂ, ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਧਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਥਾਂ ਤੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੁਤਦਾਰਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦੂਰਂ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਲੋਭਿਨਃ। ਸ੍ਕਂਧੇ ਭਾਰਂ ਵਹਂਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਤਰ੍ਯਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਨਿਪਾਤਨੈਃ
ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਦੂਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਲੋਕ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਭਾਰ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਰਥ ਤੇ ਨੌਕਾ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੇਪਣੀਭਿਰ੍ਮਹਾਦੁਃਖੈਸ੍ਸਦਾ ਪ੍ਰਾਣਵ੍ਯਯੇਨ ਚ। ਅਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸਂਚਯਃ ਪੁਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਣਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯਤਰੋ ਮਹਾਨ੍
ਗੋਲੇ ਨਾਲ ਤੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਨ ਦੇ ਖਤਰੇ 'ਤੇ, ਲੋਕ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਧਨ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਭਿਰ੍ਨ੍ਯਾਯਾਰ੍ਜਿਤਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਵਣਿਗ੍ਭਾਵੇਨ ਯਤ੍ਨਤਃ। ਪਿਤृਦੇਵਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯੋ ਦਤ੍ਤਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਪਾਰੀ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਧਨ, ਜਦ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਟੱਲ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਏਤੌ ਦੋषੌ ਮਹਾਂਤੌ ਚ ਵਾਣਿਜ੍ਯੇ ਲਾਭਕਰ੍ਮਣਿ। ਲੋਭਾਨਾਮਪਰਿਤ੍ਯਾਗੋ ਮृषਾ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰਯਃ
ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਲਾਭ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵੱਡੇ ਦੋਸ਼ ਹਨ: ਲਾਲਚ ਨਾ ਛੱਡਣਾ ਤੇ ਖਰੀਦ-ਵੇਚ ਵਿੱਚ ਝੂਠ ਲੈਣਾ।
ਏਤੌ ਦੋषੋ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕੁਰ੍ਯਾਦਰ੍ਥਾਰ੍ਜਨਂ ਬੁਧਃ। ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਲਭਤੇ ਦਾਨਾਦ੍ਵਣਿਗ੍ਦੋषੈਰ੍ਨ ਲਿਪ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਦੋ ਦੋਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਨ ਕਮਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਹ ਅਟੱਲ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਪਾਰ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਰਤੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਕृषਿਂ ਹਿ ਪਰਿਕਾਰਯੇਤ੍। ਵਾਹਯੇਦ੍ਦਿਵਸਸ੍ਯਾਰ੍ਧਂ ਬਲੀਵਰ੍ਦਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਪੁਣੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੇਤੀ ਕਰੇ। ਉਹ ਅੱਧਾ ਦਿਨ ਚਾਰ ਬਲਦਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਖੇਤੀ ਕਰੇ।
ਅਭਾਵਾਤ੍ਤ੍ਰਿਤਯਂ ਚੈਵ ਅਵਿਸ਼੍ਰਾਮਂ ਨ ਕਾਰਯੇਤ੍। ਚਾਰਯੇਚ੍ਚ ਤृਣੇऽਚ੍ਛਿਨ੍ਨੈ ਚੋਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਜੇ ਚਾਰ ਬਲਦ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਬਲਦ ਵਰਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਆਰਾਮ ਦੇ ਕੰਮ ਨਾ ਲਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਣਕੱਟੇ ਘਾਹ 'ਤੇ ਚਰਾਏ, ਜਿੱਥੇ ਚੋਰ ਤੇ ਬਾਘ ਨਾ ਹੋਣ।
ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਘਾਸਂ ਯਥੇष੍ਟਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਮਾਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍। ਗੋष੍ਠਂ ਚ ਕਾਰਯੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਿਘ੍ਨਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਘਾਹ ਦੇਵੇ ਤੇ ਖੁਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰੇ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਜਿਹਾ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਬਣਾਏ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਸਦਾ ਗੋਮਯਮੂਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਘਸੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਨ ਮਲਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦ੍ਗੋष੍ਠੇ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਿਕੇਤਨੇ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੋਮਾਤਾ ਦੇ ਗੋਬਰ, ਪਿਸਾਬ ਅਤੇ ਬਚੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਗੰਦ ਨਾ ਪਾਉ।
ਆਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ਯਨੀਯਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ਂ ਕਾਰਯੇਦ੍ਬੁਧਃ। ਸਮਂ ਨਿਰ੍ਵਾਪਯੇਦ੍ਯਤ੍ਨਾਚ੍ਛੀਤਵਾਤਰਜਸ੍ਤਥਾ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸੋਣ ਵਾਲਾ ਸਥਾਨ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਏ। ਉਹ ਧਿਆਨ ਰੱਖੇ ਕਿ ਉਹ ਸਧਾਰਨ, ਠੰਡ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਧੂੜ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਾਣਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ਂ ਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ਗਾਂ ਚ ਸਾਮਾਨ੍ਯਵਿਗ੍ਰਹਮ੍। ਅਸ੍ਯ ਦੇਹੇ ਸੁਖਂਦੁਃਖਂ ਤਥਾ ਤਸ੍ਯੈਵ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਉਹ ਗੋਮਾਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸਮਝੇ, ਉਸ ਦੇ ਆਮ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ। ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਵੀ ਵਾਜਬ ਸਮਝੇ।
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਯਸ੍ਤੁ ਕृषਿਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕਾਰਯੇਤ੍। ਸ ਚ ਗੋਵਾਹਨੈਰ੍ਦੋषੈਰ੍ਨ ਲਿਪ੍ਯੇਤ ਧਨੀ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੋਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵਾਹਨ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਪੀਡਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਥੈਵ ਗਦਸਂਯੁਤਮ੍। ਅਤਿਬਾਲਾਤਿਵृਦ੍ਧਂ ਚ ਸ ਗੋਹਤ੍ਯਾਂ ਸਮਾਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਾਂ ਬੀਮਾਰ ਗੋਮਾਤਾ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਗੋਮਾਤਾ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੋ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿषਮਂ ਵਾਹਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਸਬਲਂ ਤਥਾ। ਸ ਗੋਹਤ੍ਯਾਸਮਂ ਪਾਪਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤੀਹ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਾਂ ਤਾਕਤਵਰ ਗੋਮਾਤਾ ਨੂੰ ਅਣਸਮਾਨ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਾਹਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੋ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਾਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯੋ ਵਾਹਯੇਦ੍ਵਿਨਾ ਸਸ੍ਯਂ ਖਾਦਂਤਂ ਗਾਂ ਨਿਵਾਰਯੇਤ੍। ਮੋਹਾਤ੍ਤृਣਂ ਜਲਂ ਵਾਪਿ ਸ ਗੋਹਤ੍ਯਾਸਮਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਗੋਮਾਤਾ ਨੂੰ ਫਸਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੰਮ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਘਾਸ ਖਾਣ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੋਹਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੋ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਾਪ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਕ੍ਰਾਂਤ੍ਯਾਂ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਚਾਮਾਵਾਸ੍ਯਾਯਾਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਹਲਸ੍ਯ ਵਾਹਨਾਤ੍ਪਾਪਂ ਗਵਾਮਯੁਤਹਤ੍ਯਯਾ
ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਅਤੇ ਅਮਾਵਸ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ 'ਤੇ ਗੋਮਾਤਾ ਨੂੰ ਹਲ ਵਾਹਨ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗੋਮਾਤਾ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਮੂषੁ ਪੂਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਿਤੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਦਿਭਿਰ੍ਨਰਃ। ਕਜ੍ਜਲੈਃ ਕੁਸੁਮੈਸ੍ਤੈਲੈਃ ਸੋਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ ਗੋਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਚਿੱਟੀਆਂ ਜਾਂ ਰੰਗੀਨ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਕਾਜਲ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਕshay ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਘਾਸਮੁष੍ਟਿਂ ਪਰਗਵੇ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਸਦਾਹ੍ਨਿਕਮ੍। ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਗੋਮਾਤਾ ਨੂੰ ਘਾਸ ਦੀ ਮੁੱਠ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਕshay ਸਵਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਗੌਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਯੋਃ ਪੂਜਾਫਲਂ ਸਮਮ੍। ਵਿਚਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਮੁਖ੍ਯੋ ਨृਣਾਂ ਗਾਵਃ ਪਸ਼ੌ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਪੰਡਿਤ, ਤਿਵੇਂ ਗੋਮਾਤਾ; ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੋਮਾਤਾ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਵਿਪ੍ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮੁਖੇ ਜਾਤਃ ਕਥਿਤੋ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾਨਘ। ਕਥਂ ਗੋਭਿਃ ਸਮੋ ਨਾਥ ਵਿਸ੍ਮਯੋ ਮੇ ਵਿਧੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਪੰਡਿਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਪਰ ਗੋਮਾਤਾ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ-। ਸ਼ृਣੁ ਚਾਤ੍ਰ ਯਥਾਤਥ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਗਵਾਂ ਯਥਾ। ਏਕਪਿਂਡਕ੍ਰਿਯੈਕ੍ਯਂ ਤੁ ਪੁਰੁषੈਰ੍ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਪੁਰਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਥੇ ਪੰਡਿਤ ਅਤੇ ਗੋਮਾਤਾ ਦੀ ਇਕਤਾ ਬਾਰੇ ਸੱਚਾਈ ਸੁਣੋ; ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਦੀ ਰੀਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਬਣਾਈ ਸੀ।
ਪੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮੁਖੋਦ੍ਭੂਤਂ ਕੂਟਂ ਤੇਜੋਮਯਂ ਮਹਤ੍। ਚਤੁਰ੍ਭਾਗਪ੍ਰਜਾਤਂ ਤਦ੍ਵੇਦੋਗ੍ਨਿਰ੍ਗੌਰ੍ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਤਥਾ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਦਾ ਵੱਡਾ ਗੁੱਝ ਬਣਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੋਂ ਵੇਦ, ਅੱਗ, ਗੋਮਾਤਾ ਅਤੇ ਪੰਡਿਤ ਜਨਮੇ।
ਪ੍ਰਾਕ੍ਤੇਜਃ ਸਂਭਵੋ ਵੇਦੋ ਵਹ੍ਨਿਰੇਵ ਤਥੈਵ ਚ। ਪਰਤੋ ਗੌਸ੍ਤਥਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਜਾਤਸ਼੍ਚੈਵ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਜ ਤੋਂ ਵੇਦ ਅਤੇ ਅੱਗ ਜਨਮੇ; ਫਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗੋਮਾਤਾ ਅਤੇ ਪੰਡਿਤ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਤਤ੍ਰ ਸृष੍ਟਾ ਮਯਾ ਚਾਦੌ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰ ਏਕਸ਼ਃ। ਸ੍ਥਿਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਭੁਵਨਾਨਾਂ ਸਮਂਤਤਃ
ਉੱਥੇ, ਮੈਂ ਚਾਰ ਵੇਦ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਬਣਾਏ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਭੁਵਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਹਵ੍ਯਾਨਿ ਭੁਂਜੀਤ ਦੇਵਹੇਤੋਸ੍ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਆਜ੍ਯਂ ਗੋਪ੍ਰਭਵਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤਸ੍ਮਾਦੇਤੇ ਪ੍ਰਸੂਤਕਾਃ
ਅੱਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੰਡਿਤ ਵੀ; ਘੀ ਗੋਮਾਤਾ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹਨ।
ਨ ਸਂਤਿ ਯਦਿ ਲੋਕੇषੁ ਚਤ੍ਵਾਰੋਮੀ ਮਹਤ੍ਤਰਾਃ। ਤਦਾਖਿਲਂ ਚ ਭੁਵਨਂ ਨष੍ਟਂ ਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਚਾਰ ਵੱਡੇ ਸਰੋਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜਗਤ, ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਅਤੇ ਅਡੋਲ, ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।