ਅਯੁਧ੍ਯਮਾਨਂ ਭੀਰੁਂ ਚ ਪਤਿਤਂ ਗਤਕਲ੍ਮषਂ। ਅਸਚ੍ਛੂਦ੍ਰਂ ਸ੍ਤੁਤਿਪ੍ਰੀਤਮਾਹਵੇ ਸ਼ਰਣਾਗਤਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦੇ ਜੋ ਲੜ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਨਿਕੰਮਾ ਸ਼ੂਦਰ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੈ ਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਨਰਕਂ ਯਾਂਤਿ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾ ਜਯਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਏषਾ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਵृਤ੍ਤਿਃ ਸਦਾਚਾਰੈਸ੍ਤੁ ਗੀਯਤੇ
ਜੋ ਮੰਦ ਚਾਲ ਵਾਲੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਇਹੀ ਖ਼ਸੱਤਰੀਆਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਧੂ ਲੋਕ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਾਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਦਿਵਂ ਯਾਂਤਿ ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਕੁਂਜਰਾਃ। ਧਰ੍ਮਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ੁਭੋ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸਂਮੁਖੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਚ
ਇਸ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਖ਼ਸੱਤਰੀ ਯੋਧੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ; ਖ਼ਸੱਤਰੀ ਲਈ ਧਰਮ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਮਰਨਾ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਪੂਤੋ ਭਵੇਤ੍ਸੋਪਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਸ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਚ ਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਰਤ੍ਨਭੂषਿਤੇ
ਉਥੇ ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਜਾਂਬੂਨਦਮਯਸ੍ਤਂਭੇ ਰਤ੍ਨਭੂषਿਤਭੂਤਲੇ। ਇष੍ਟਦ੍ਰਵ੍ਯੈਃ ਸੁਸਂਪੂਰ੍ਣੇ ਦਿਵ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰੋਪਸ਼ੋਭਿਤੇ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਥੰਮ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ, ਮਨਚਾਹੇ ਸਮਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਦਿਵਯ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਪੁਰਤਃ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾਯਿਨਃ। ਵਾਪੀਕੂਪਤਟਾਕਾਦ੍ਯੈਰੁਦ੍ਯਾਨੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤੇ
ਅੱਗੇ ਕਲਪਵ੍ਰੱਖ ਸਦਾ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਮਹਲ ਬਾਗਾਂ, ਪੋਖਰਾਂ, ਕੂਆਂ ਤੇ ਤਲਾਬਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯੌਵਨਾਢ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸੇਵਂਤੇ ਤਂ ਦੇਵਪੁਰਕਨ੍ਯਕਾਃ। ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤੋ ਮੁਦਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨृਤ੍ਯਂਤ੍ਯਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ
ਦੇਵ ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਦੇ ਹਨ।
ਗੀਤਂ ਗਾਯਂਤਿ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤੁਤਿਪਾਠਕਾਃ। ਏਵਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਕਲ੍ਪਾਂਤੇ ਸਾਰ੍ਵਭੌਮੋ ਭਵੇਨ੍ਨृਪਃ
ਗੰਧਰਵ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਭਜਨ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਭੋਗੈਕਕਰ੍ਤਾ ਚ ਨੀਰੁਙ੍ਮਨ੍ਮਥਵਿਗ੍ਰਹਃ। ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਰੂਪਾਢ੍ਯਾਃ ਸਦੈਵ ਯੌਵਨਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਾਃ ਸੁਤਾਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਃ ਸਮृਦ੍ਧਾਃ ਪਿਤृਸਂਮਤਾਃ। ਏਵਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਭੁਂਜਂਤਿ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਵਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ, ਧਨਵੰਤ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਪਸੰਦ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖ਼ਸੱਤਰੀਆਂ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯਾਯੇਨ ਤੁ ਯੋਦ੍ਧਾਰਸ੍ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਨਰਕੇ ਚਿਰਮ੍। ਏਵਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰੁਪਜੀਵ੍ਯਤੇ
ਪਰ ਜੋ ਅਨਿਆਇਕ ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਖ਼ਸੱਤਰੀਆਂ ਦੀ ਚਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵੈਸ਼੍ਯੈਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰੈਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਅਂਤ੍ਯਜੈਰ੍ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਜਾਤਿਭਿਃ। ਯੇ ਚ ਯੋਧਾਃ ਪ੍ਰਯੁਧ੍ਯਂਤੇ ਨ੍ਯਾਯਯੁਦ੍ਧੇਨ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ, ਹੋਰ ਲੋਕ, ਅੰਤਜ ਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਜਾਤੀਆਂ; ਤੇ ਉਹ ਯੋਧੇ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਆਂਯੁਕਤ ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇਪਿ ਯਾਂਤਿ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵਰ੍ਣਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ। ਨ ਸ਼ੂਰੋ ਯੋ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭੀਰੁਰਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਸਾਰੇ ਵਰਗ, ਸਾਰੇ ਦੁਜਾਤੀ; ਪਰ ਜੋ ਦੁਜਾਤੀ ਯੋਧਾ ਨਹੀਂ, ਡਰਪੋਕ ਹੈ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਵਿਪਤ੍ਤੌ ਵੈਸ਼੍ਯਵृਤਿਂ ਚ ਕਾਰਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਵੈਸ਼੍ਯਵृਤ੍ਤਿਂ ਵਣਿਗ੍ਭਾਵਂ ਕृषਿਂ ਚੈਵ ਤਥਾਪਰੈਃ
ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾਤੀ ਨੂੰ ਵੈਸ਼ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਵੈਸ਼ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ ਵਪਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਖੇਤੀ ਵੀ।
ਕਾਰਯੇਤ੍ਕृषਿਵਾਣਿਜ੍ਯਂ ਵਿਪ੍ਰਕਰ੍ਮ ਨ ਚ ਤ੍ਯਜੇਤ੍। ਵਣਿਗ੍ਭਾਵਾਨ੍ਮृषਾਤ੍ਯੁਕ੍ਤੌ ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ। ਆਰ੍ਦ੍ਰਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਲਭਤੇ ਸ਼ਿਵਮ੍। ਸਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਤਤੋ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਖੇਤੀ ਅਤੇ ਵਪਾਰ ਕਰੇ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕੰਮ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੇ। ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਪਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੁਰੇ ਹਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਨਮੀ ਵਾਲਾ ਸਮਾਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਧਨ ਕਮਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੋਜੀ ਦੇਵੇ।
ਪਿਤृਯਜ੍ਞੇ ਤਥਾ ਚਾਗ੍ਨੌ ਜੁਹੁਯਾਦ੍ਵਿਧਿਵਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ। ਤੁਲੇऽਸਤ੍ਯਂ ਨ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤੁਲਾਧਰ੍ਮਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ
ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਯਗ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੋਲਣ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਰਾਜੂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਛਲਭਾਵਂ ਤੁਲੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਰਕਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ। ਅਤੁਲਂ ਚਾਪਿ ਯਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਮਿਥ੍ਯਾ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਤਰਾਜੂ ਨਾਲ ਚਲਾਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਸਮਾਨ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਤੋਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਝੂਠ ਸਮਝ ਕੇ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਮਿਥ੍ਯਾ ਨ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਾ ਮृषਾ ਪਾਪਪ੍ਰਸੂਤਿਕਾ। ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਤ੍ਯਾਤ੍ਪਰੋਧਰ੍ਮੋ ਨਾਨृਤਾਤ੍ਪਾਤਕਂ ਪਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਝੂਠ ਪਾਪ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੱਚ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਝੂਠ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।
ਅਤਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ। ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਤੁਲਯਾ ਧृਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਤਰਾਜੂ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਸੱਚ, ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਦ੍ਧਿ ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ। ਯੋ ਵਦੇਤ੍ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਸਤ੍ਯਂ ਮਿਥ੍ਯਾ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਸੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜੋ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਝੂਠ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਸ ਨਿਸ੍ਤਰਤਿ ਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਕ੍ਸ਼ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਵਾਣਿਜ੍ਯਂ ਕਾਰਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਮਿਥ੍ਯਾऽਵਸ਼੍ਯਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍੧੦੦ 1.48.
ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸੁਵਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਝੂਠ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਵृਦ੍ਧਿਂ ਚ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ੇषਂ ਤੁ ਭੋਜਯੇਤ੍। ਦੇਹਕ੍ਲੇਸ਼ਾਤ੍ਤਤ੍ਸਹਸ੍ਰਗੁਣਂ ਭਵਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਹ ਲਾਭ ਨੂੰ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਤੇ ਬਾਕੀ ਖੁਦ ਖੁਰਾਕ ਵਜੋਂ ਵੰਡੇ। ਸਰੀਰ ਦੀ ਕਠਿਨਾਈ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਥਾਰ੍ਜਨਵਿਧੌ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਂਤਿ ਵਿषਮੇ ਜਲੇ। ਕਾਂਤਾਰਮਟਵੀਂ ਚੈਵ ਸ਼੍ਵਾਪਦੈਃ ਸੇਵਿਤਾਂ ਤਥਾ
ਧਨ ਕਮਾਉਣ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਖਤਰਨਾਕ ਪਾਣੀ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਉਹ ਥਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਗਿਰਿਂ ਗਿਰਿਗੁਹਾਂ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਨਾਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਤਿਨਾਮ੍। ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿਭਯਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਧਨਲੋਭਾਤ੍ਸਮਂਤਤਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ, ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ, ਤੇ ਖਤਰਨਾਕ ਥਾਂ, ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਧਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਥਾਂ ਤੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੁਤਦਾਰਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦੂਰਂ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਲੋਭਿਨਃ। ਸ੍ਕਂਧੇ ਭਾਰਂ ਵਹਂਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਤਰ੍ਯਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਨਿਪਾਤਨੈਃ
ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਦੂਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਲੋਕ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਭਾਰ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਰਥ ਤੇ ਨੌਕਾ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੇਪਣੀਭਿਰ੍ਮਹਾਦੁਃਖੈਸ੍ਸਦਾ ਪ੍ਰਾਣਵ੍ਯਯੇਨ ਚ। ਅਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸਂਚਯਃ ਪੁਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਣਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯਤਰੋ ਮਹਾਨ੍
ਗੋਲੇ ਨਾਲ ਤੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਨ ਦੇ ਖਤਰੇ 'ਤੇ, ਲੋਕ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਧਨ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਭਿਰ੍ਨ੍ਯਾਯਾਰ੍ਜਿਤਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਵਣਿਗ੍ਭਾਵੇਨ ਯਤ੍ਨਤਃ। ਪਿਤृਦੇਵਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯੋ ਦਤ੍ਤਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਪਾਰੀ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਧਨ, ਜਦ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਟੱਲ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਏਤੌ ਦੋषੌ ਮਹਾਂਤੌ ਚ ਵਾਣਿਜ੍ਯੇ ਲਾਭਕਰ੍ਮਣਿ। ਲੋਭਾਨਾਮਪਰਿਤ੍ਯਾਗੋ ਮृषਾ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰਯਃ
ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਲਾਭ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵੱਡੇ ਦੋਸ਼ ਹਨ: ਲਾਲਚ ਨਾ ਛੱਡਣਾ ਤੇ ਖਰੀਦ-ਵੇਚ ਵਿੱਚ ਝੂਠ ਲੈਣਾ।
ਏਤੌ ਦੋषੋ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕੁਰ੍ਯਾਦਰ੍ਥਾਰ੍ਜਨਂ ਬੁਧਃ। ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਲਭਤੇ ਦਾਨਾਦ੍ਵਣਿਗ੍ਦੋषੈਰ੍ਨ ਲਿਪ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਦੋ ਦੋਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਨ ਕਮਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਹ ਅਟੱਲ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਪਾਰ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਰਤੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਕृषਿਂ ਹਿ ਪਰਿਕਾਰਯੇਤ੍। ਵਾਹਯੇਦ੍ਦਿਵਸਸ੍ਯਾਰ੍ਧਂ ਬਲੀਵਰ੍ਦਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਪੁਣੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੇਤੀ ਕਰੇ। ਉਹ ਅੱਧਾ ਦਿਨ ਚਾਰ ਬਲਦਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਖੇਤੀ ਕਰੇ।