ਨਵਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ਸ੍ਤਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਸਂਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍। ਨ ਚੇਤ੍ਪ੍ਰਾਣਿਵਧੇ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੀਯਂਤੇ ਚਾਯੁषੋ ਧ੍ਰੁਵਂ
ਨੌ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਅਨਾਜ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਜੰਤੂ ਮਾਰ ਕੇ ਖਾਣ ਨਾਲ ਉਮਰ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸੁਬਹੂਨਿ ਪਿਤृਦੇਵਦ੍ਵਿਜਾਤਿषੁ। ਅਭਾਵਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰੂਪਜੀਵ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਲਈ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਧੂ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਸ਼ਤਰੀ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ ਅਪਣਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਨ੍ਯਾਯਯੁਦ੍ਧੇषੁ ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਚਰੇਦ੍ਵੀਰਵ੍ਰਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਸ ਤਯਾ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋ ਵृਤ੍ਯਾ ਯਦ੍ਧਨਂ ਲਭਤੇ ਨृਪਾਤ੍
ਨਿਆਂਯੁਕਤ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਲੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਦਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੋ ਧਨ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਹੈ।
ਪਿਤृਯਜ੍ਞਾਦਿਦਾਨੇषੁ ਮੇਧ੍ਯਂ ਤਦ੍ਧਨਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਸਮਭ੍ਯਸੇਦ੍ਧਨੁਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਵੇਦਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸਦਾਨਘਃ
ਪਿਤਰ ਯਜਨ ਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ ਧਨ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨੁਰ-ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲਾ ਕੇ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਕੁਂਤਗਦਾਖਡ੍ਗ ਪਰਿਘਾਣਾਂ ਸਮਂਤਤਃ। ਅਸ਼੍ਵਾਰੋਹਂ ਗਜਾਰੋਹਮੈਂਦ੍ਰਜਾਲਮਮਾਨਕਂ
ਭਾਲਾ, ਕੂੰਤਾ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ, ਪਰਘਾ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਕਲਾ, ਜਾਦੂ ਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਹਨ।
ਰਥਭੂਮਿਗਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕਾਰਯੇਤ੍। ਦ੍ਵਿਜ ਦੇਵ ਧ੍ਰੁਵਾਣਾਂ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਰਥ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਥਿਰ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਰਵਾਇਤ ਹੈ।
ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵੀ ਗੁਰੂਣਾਂ ਚ ਨृਪਾਣਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭ੍ਯਤੇ ਸ਼ੂਰੈਃ ਕਥਂ ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਭਿਃ
ਸਚਮੁਚ, ਜੋ ਯੋਧੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਕੀ ਹੈ; ਇਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕੇਵਲ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੋਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਸਮ੍ਮੁਖੇ ਨ੍ਯਾਯਯੁਦ੍ਧੇ ਚ ਪਤਂਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਰਣੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਨਿਆਂਯੁਕਤ ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਜੰਗ ਹੋਣ ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਨ ਗਮ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਾਂ। ਧਰ੍ਮਯੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਥਾਰ੍ਥਤਃ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਧਰਮ ਯੁੱਧ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਅਸਲ ਅਰਥ ਸੁਣੋ।
ਸਂਮੁਖੇਨ ਪ੍ਰਯੁਧ੍ਯਂਤੇ ਨ ਚ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਕਾਤਰਂ। ਨ ਭਗ੍ਨਂ ਪृष੍ਠਤੋ ਘ੍ਨਂਤਿ ਨਿਃਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਪਲਾਯਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋ ਕੇ ਲੜਦੇ ਹਨ ਤੇ ਡਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ; ਉਹ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਭੱਜ ਰਹੇ, ਹਥਿਆਰ ਰਹਿਤ ਜਾਂ ਡਰਪੋਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦੇ।
ਅਯੁਧ੍ਯਮਾਨਂ ਭੀਰੁਂ ਚ ਪਤਿਤਂ ਗਤਕਲ੍ਮषਂ। ਅਸਚ੍ਛੂਦ੍ਰਂ ਸ੍ਤੁਤਿਪ੍ਰੀਤਮਾਹਵੇ ਸ਼ਰਣਾਗਤਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦੇ ਜੋ ਲੜ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਨਿਕੰਮਾ ਸ਼ੂਦਰ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੈ ਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਨਰਕਂ ਯਾਂਤਿ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾ ਜਯਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਏषਾ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਵृਤ੍ਤਿਃ ਸਦਾਚਾਰੈਸ੍ਤੁ ਗੀਯਤੇ
ਜੋ ਮੰਦ ਚਾਲ ਵਾਲੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਇਹੀ ਖ਼ਸੱਤਰੀਆਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਧੂ ਲੋਕ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਾਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਦਿਵਂ ਯਾਂਤਿ ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਕੁਂਜਰਾਃ। ਧਰ੍ਮਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ੁਭੋ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸਂਮੁਖੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਚ
ਇਸ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਖ਼ਸੱਤਰੀ ਯੋਧੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ; ਖ਼ਸੱਤਰੀ ਲਈ ਧਰਮ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਮਰਨਾ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਪੂਤੋ ਭਵੇਤ੍ਸੋਪਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਸ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਚ ਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਰਤ੍ਨਭੂषਿਤੇ
ਉਥੇ ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਜਾਂਬੂਨਦਮਯਸ੍ਤਂਭੇ ਰਤ੍ਨਭੂषਿਤਭੂਤਲੇ। ਇष੍ਟਦ੍ਰਵ੍ਯੈਃ ਸੁਸਂਪੂਰ੍ਣੇ ਦਿਵ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰੋਪਸ਼ੋਭਿਤੇ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਥੰਮ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ, ਮਨਚਾਹੇ ਸਮਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਦਿਵਯ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਪੁਰਤਃ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾਯਿਨਃ। ਵਾਪੀਕੂਪਤਟਾਕਾਦ੍ਯੈਰੁਦ੍ਯਾਨੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤੇ
ਅੱਗੇ ਕਲਪਵ੍ਰੱਖ ਸਦਾ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਮਹਲ ਬਾਗਾਂ, ਪੋਖਰਾਂ, ਕੂਆਂ ਤੇ ਤਲਾਬਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯੌਵਨਾਢ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸੇਵਂਤੇ ਤਂ ਦੇਵਪੁਰਕਨ੍ਯਕਾਃ। ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤੋ ਮੁਦਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨृਤ੍ਯਂਤ੍ਯਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ
ਦੇਵ ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਦੇ ਹਨ।
ਗੀਤਂ ਗਾਯਂਤਿ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤੁਤਿਪਾਠਕਾਃ। ਏਵਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਕਲ੍ਪਾਂਤੇ ਸਾਰ੍ਵਭੌਮੋ ਭਵੇਨ੍ਨृਪਃ
ਗੰਧਰਵ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਭਜਨ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਭੋਗੈਕਕਰ੍ਤਾ ਚ ਨੀਰੁਙ੍ਮਨ੍ਮਥਵਿਗ੍ਰਹਃ। ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਰੂਪਾਢ੍ਯਾਃ ਸਦੈਵ ਯੌਵਨਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਾਃ ਸੁਤਾਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਃ ਸਮृਦ੍ਧਾਃ ਪਿਤृਸਂਮਤਾਃ। ਏਵਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਭੁਂਜਂਤਿ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਵਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ, ਧਨਵੰਤ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਪਸੰਦ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖ਼ਸੱਤਰੀਆਂ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯਾਯੇਨ ਤੁ ਯੋਦ੍ਧਾਰਸ੍ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਨਰਕੇ ਚਿਰਮ੍। ਏਵਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰੁਪਜੀਵ੍ਯਤੇ
ਪਰ ਜੋ ਅਨਿਆਇਕ ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਖ਼ਸੱਤਰੀਆਂ ਦੀ ਚਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵੈਸ਼੍ਯੈਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰੈਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਅਂਤ੍ਯਜੈਰ੍ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਜਾਤਿਭਿਃ। ਯੇ ਚ ਯੋਧਾਃ ਪ੍ਰਯੁਧ੍ਯਂਤੇ ਨ੍ਯਾਯਯੁਦ੍ਧੇਨ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ, ਹੋਰ ਲੋਕ, ਅੰਤਜ ਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਜਾਤੀਆਂ; ਤੇ ਉਹ ਯੋਧੇ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਆਂਯੁਕਤ ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇਪਿ ਯਾਂਤਿ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵਰ੍ਣਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ। ਨ ਸ਼ੂਰੋ ਯੋ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭੀਰੁਰਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਸਾਰੇ ਵਰਗ, ਸਾਰੇ ਦੁਜਾਤੀ; ਪਰ ਜੋ ਦੁਜਾਤੀ ਯੋਧਾ ਨਹੀਂ, ਡਰਪੋਕ ਹੈ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਵਿਪਤ੍ਤੌ ਵੈਸ਼੍ਯਵृਤਿਂ ਚ ਕਾਰਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਵੈਸ਼੍ਯਵृਤ੍ਤਿਂ ਵਣਿਗ੍ਭਾਵਂ ਕृषਿਂ ਚੈਵ ਤਥਾਪਰੈਃ
ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾਤੀ ਨੂੰ ਵੈਸ਼ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਵੈਸ਼ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ ਵਪਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਖੇਤੀ ਵੀ।
ਕਾਰਯੇਤ੍ਕृषਿਵਾਣਿਜ੍ਯਂ ਵਿਪ੍ਰਕਰ੍ਮ ਨ ਚ ਤ੍ਯਜੇਤ੍। ਵਣਿਗ੍ਭਾਵਾਨ੍ਮृषਾਤ੍ਯੁਕ੍ਤੌ ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ। ਆਰ੍ਦ੍ਰਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਲਭਤੇ ਸ਼ਿਵਮ੍। ਸਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਤਤੋ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਖੇਤੀ ਅਤੇ ਵਪਾਰ ਕਰੇ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕੰਮ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੇ। ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਪਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੁਰੇ ਹਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਨਮੀ ਵਾਲਾ ਸਮਾਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਧਨ ਕਮਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੋਜੀ ਦੇਵੇ।
ਪਿਤृਯਜ੍ਞੇ ਤਥਾ ਚਾਗ੍ਨੌ ਜੁਹੁਯਾਦ੍ਵਿਧਿਵਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ। ਤੁਲੇऽਸਤ੍ਯਂ ਨ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤੁਲਾਧਰ੍ਮਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ
ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਯਗ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੋਲਣ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਰਾਜੂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਛਲਭਾਵਂ ਤੁਲੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਰਕਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ। ਅਤੁਲਂ ਚਾਪਿ ਯਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਮਿਥ੍ਯਾ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਤਰਾਜੂ ਨਾਲ ਚਲਾਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਸਮਾਨ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਤੋਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਝੂਠ ਸਮਝ ਕੇ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਮਿਥ੍ਯਾ ਨ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਾ ਮृषਾ ਪਾਪਪ੍ਰਸੂਤਿਕਾ। ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਤ੍ਯਾਤ੍ਪਰੋਧਰ੍ਮੋ ਨਾਨृਤਾਤ੍ਪਾਤਕਂ ਪਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਝੂਠ ਪਾਪ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੱਚ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਝੂਠ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।
ਅਤਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ। ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਤੁਲਯਾ ਧृਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਤਰਾਜੂ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਸੱਚ, ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਦ੍ਧਿ ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ। ਯੋ ਵਦੇਤ੍ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਸਤ੍ਯਂ ਮਿਥ੍ਯਾ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਸੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜੋ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਝੂਠ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,