ਖਲੋ ਰਾਜਵਧੋਦ੍ਯੋਗੀ ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ਵਧੇ ਰਤਃ। ਅਨੁਯਾਯੀ ਨृਪੋ ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਸ਼੍ਚਾਤਤਾਯਿਨਃ
ਜੋ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ, ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ—ਇਹ ਚਾਰ ਵੀ ਹਮਲਾਵਰ ਹਨ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਨ ਮृਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਪੁਨਰ੍ਹਂਤੁਂ ਨ ਯੁਜ੍ਯਤੇ। ਪੁਰ੍ਨਹਤ੍ਵਾ ਵਧਂ ਘੋਰਂ ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ
ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਮਾਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਜੇ ਜਾਣ-ਬੁਝ ਕੇ ਮਾਰੇ, ਤਾਂ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਲੋਕੇ ਵਿਪ੍ਰਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪੂਜਨੀਯੋ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ। ਹਤ੍ਵਾ ਤਂ ਯਦ੍ਭਵੇਤ੍ਪਾਪਂ ਤਤ੍ਪਰਂ ਚ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਪਾਪ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਦੇਵਵਤ੍ਪੂਜਨੀਯੋਸੌ ਦੇਵਾਸੁਰਗਣੈਰ੍ਨਰੈਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਪੂਜਣ ਯੋਗ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਕਾਂ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਜੀਵਿਤਵ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜੇਨ ਹਿ। ਅਪਾਨੇਨ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਤ੍ਵਤੋ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਕਿਹੜੀ ਰੋਜ਼ੀ ਰਾਹੀਂ ਜੀਵੇ? ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ-। ਅਯਾਚਿਤਾ ਚ ਯਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾ ਸਾ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ। ਉਞ੍ਛਵृਤ੍ਤਿਸ੍ਤਤੋ ਭਦ੍ਰਾ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਸਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਿषੁ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਭਿੱਖ ਮੰਗੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਛਲ-ਕੱਟ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਹੈ।
ਯਾਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਦਮ੍। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਯਜ੍ਞਸ਼ੇषਾਣਾਂ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਯਜ੍ਞਗਤੇਨ ਹਿ
ਇਸ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਯਜਨ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਦਾਨ ਉਹੀ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ ਹੋਣ।
ਪਾਠਨਂ ਯਾਜਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗ੍ਰਹੀਤਵ੍ਯਂ ਧਨਂ ਦ੍ਵਿਜੈਃ। ਪਾਠਯਿਤ੍ਵਾ ਪਠਿਤ੍ਵਾ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਂ ਸ਼ੁਭਂ
ਪਾਠ ਕਰਵਾ ਕੇ ਜਾਂ ਯਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਧਨ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਪਾਠ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਪਾਠ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਮਿਦਂ ਜੀਵ੍ਯਂ ਸ਼ਿष੍ਟਾ ਵृਤ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਃ। ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਪਜੀਵਿਨੋ ਧਨ੍ਯਾ ਧਨ੍ਯਾ ਵृਕ੍ਸ਼ੋਪਜੀਵਿਨਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਇਹੀ ਜੀਵਨ ਰਾਹ ਹੈ; ਉਪਯੋਗੀ ਰੋਜ਼ੀ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਨਵੰਤ ਹਨ।
ਧਨ੍ਯਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਲਤਾਜੀਵ੍ਯਾ ਵਾਟੀਸਸ੍ਯੋਪਜੀਵਿਨਃ। ਅਨ੍ਨ ਜਂਤੁ ਵਧੇ ਪਾਪਂ ਤਸ੍ਯ ਦੋषੋਪਸ਼ਾਂਤਯੇ
ਲਤਾ ਤੇ ਵ੍ਰੱਖਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਉਪਜ ਤੇ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਧਨਵੰਤ ਹਨ; ਜੰਤੂ ਮਾਰ ਕੇ ਖਾਣ ਦਾ ਪਾਪ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨਵਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ਸ੍ਤਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਸਂਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍। ਨ ਚੇਤ੍ਪ੍ਰਾਣਿਵਧੇ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੀਯਂਤੇ ਚਾਯੁषੋ ਧ੍ਰੁਵਂ
ਨੌ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਅਨਾਜ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਜੰਤੂ ਮਾਰ ਕੇ ਖਾਣ ਨਾਲ ਉਮਰ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸੁਬਹੂਨਿ ਪਿਤृਦੇਵਦ੍ਵਿਜਾਤਿषੁ। ਅਭਾਵਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰੂਪਜੀਵ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਲਈ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਧੂ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਸ਼ਤਰੀ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ ਅਪਣਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਨ੍ਯਾਯਯੁਦ੍ਧੇषੁ ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਚਰੇਦ੍ਵੀਰਵ੍ਰਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਸ ਤਯਾ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋ ਵृਤ੍ਯਾ ਯਦ੍ਧਨਂ ਲਭਤੇ ਨृਪਾਤ੍
ਨਿਆਂਯੁਕਤ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਲੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਦਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੋ ਧਨ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਹੈ।
ਪਿਤृਯਜ੍ਞਾਦਿਦਾਨੇषੁ ਮੇਧ੍ਯਂ ਤਦ੍ਧਨਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਸਮਭ੍ਯਸੇਦ੍ਧਨੁਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਵੇਦਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸਦਾਨਘਃ
ਪਿਤਰ ਯਜਨ ਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ ਧਨ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨੁਰ-ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲਾ ਕੇ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਕੁਂਤਗਦਾਖਡ੍ਗ ਪਰਿਘਾਣਾਂ ਸਮਂਤਤਃ। ਅਸ਼੍ਵਾਰੋਹਂ ਗਜਾਰੋਹਮੈਂਦ੍ਰਜਾਲਮਮਾਨਕਂ
ਭਾਲਾ, ਕੂੰਤਾ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ, ਪਰਘਾ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਕਲਾ, ਜਾਦੂ ਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਹਨ।
ਰਥਭੂਮਿਗਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕਾਰਯੇਤ੍। ਦ੍ਵਿਜ ਦੇਵ ਧ੍ਰੁਵਾਣਾਂ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਰਥ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਥਿਰ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਰਵਾਇਤ ਹੈ।
ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵੀ ਗੁਰੂਣਾਂ ਚ ਨृਪਾਣਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭ੍ਯਤੇ ਸ਼ੂਰੈਃ ਕਥਂ ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਭਿਃ
ਸਚਮੁਚ, ਜੋ ਯੋਧੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਕੀ ਹੈ; ਇਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕੇਵਲ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੋਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਸ਼੍ਨੁਤੇ। ਸਮ੍ਮੁਖੇ ਨ੍ਯਾਯਯੁਦ੍ਧੇ ਚ ਪਤਂਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਰਣੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਨਿਆਂਯੁਕਤ ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਜੰਗ ਹੋਣ ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਨ ਗਮ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਾਂ। ਧਰ੍ਮਯੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਥਾਰ੍ਥਤਃ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਧਰਮ ਯੁੱਧ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਅਸਲ ਅਰਥ ਸੁਣੋ।
ਸਂਮੁਖੇਨ ਪ੍ਰਯੁਧ੍ਯਂਤੇ ਨ ਚ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਕਾਤਰਂ। ਨ ਭਗ੍ਨਂ ਪृष੍ਠਤੋ ਘ੍ਨਂਤਿ ਨਿਃਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਪਲਾਯਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋ ਕੇ ਲੜਦੇ ਹਨ ਤੇ ਡਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ; ਉਹ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਭੱਜ ਰਹੇ, ਹਥਿਆਰ ਰਹਿਤ ਜਾਂ ਡਰਪੋਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦੇ।
ਅਯੁਧ੍ਯਮਾਨਂ ਭੀਰੁਂ ਚ ਪਤਿਤਂ ਗਤਕਲ੍ਮषਂ। ਅਸਚ੍ਛੂਦ੍ਰਂ ਸ੍ਤੁਤਿਪ੍ਰੀਤਮਾਹਵੇ ਸ਼ਰਣਾਗਤਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦੇ ਜੋ ਲੜ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਨਿਕੰਮਾ ਸ਼ੂਦਰ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੈ ਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਨਰਕਂ ਯਾਂਤਿ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾ ਜਯਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਏषਾ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਵृਤ੍ਤਿਃ ਸਦਾਚਾਰੈਸ੍ਤੁ ਗੀਯਤੇ
ਜੋ ਮੰਦ ਚਾਲ ਵਾਲੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਇਹੀ ਖ਼ਸੱਤਰੀਆਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਧੂ ਲੋਕ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਾਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਦਿਵਂ ਯਾਂਤਿ ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਕੁਂਜਰਾਃ। ਧਰ੍ਮਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ੁਭੋ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸਂਮੁਖੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਚ
ਇਸ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਖ਼ਸੱਤਰੀ ਯੋਧੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ; ਖ਼ਸੱਤਰੀ ਲਈ ਧਰਮ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਮਰਨਾ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਪੂਤੋ ਭਵੇਤ੍ਸੋਪਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਸ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਚ ਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਰਤ੍ਨਭੂषਿਤੇ
ਉਥੇ ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਜਾਂਬੂਨਦਮਯਸ੍ਤਂਭੇ ਰਤ੍ਨਭੂषਿਤਭੂਤਲੇ। ਇष੍ਟਦ੍ਰਵ੍ਯੈਃ ਸੁਸਂਪੂਰ੍ਣੇ ਦਿਵ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰੋਪਸ਼ੋਭਿਤੇ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਥੰਮ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ, ਮਨਚਾਹੇ ਸਮਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਦਿਵਯ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਪੁਰਤਃ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾਯਿਨਃ। ਵਾਪੀਕੂਪਤਟਾਕਾਦ੍ਯੈਰੁਦ੍ਯਾਨੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤੇ
ਅੱਗੇ ਕਲਪਵ੍ਰੱਖ ਸਦਾ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਮਹਲ ਬਾਗਾਂ, ਪੋਖਰਾਂ, ਕੂਆਂ ਤੇ ਤਲਾਬਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯੌਵਨਾਢ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸੇਵਂਤੇ ਤਂ ਦੇਵਪੁਰਕਨ੍ਯਕਾਃ। ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤੋ ਮੁਦਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨृਤ੍ਯਂਤ੍ਯਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ
ਦੇਵ ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਦੇ ਹਨ।
ਗੀਤਂ ਗਾਯਂਤਿ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤੁਤਿਪਾਠਕਾਃ। ਏਵਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਕਲ੍ਪਾਂਤੇ ਸਾਰ੍ਵਭੌਮੋ ਭਵੇਨ੍ਨृਪਃ
ਗੰਧਰਵ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਭਜਨ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਭੋਗੈਕਕਰ੍ਤਾ ਚ ਨੀਰੁਙ੍ਮਨ੍ਮਥਵਿਗ੍ਰਹਃ। ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਰੂਪਾਢ੍ਯਾਃ ਸਦੈਵ ਯੌਵਨਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਾਃ ਸੁਤਾਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਃ ਸਮृਦ੍ਧਾਃ ਪਿਤृਸਂਮਤਾਃ। ਏਵਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਭੁਂਜਂਤਿ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਵਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ, ਧਨਵੰਤ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਪਸੰਦ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖ਼ਸੱਤਰੀਆਂ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।