ਪ੍ਰੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਹृਦਯਾ ਸਾ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਹਾਮृਤਮ੍। ਤਾਮਾਹੂਯਾਮृਤਂ ਦਤ੍ਵਾ ਚਾਦਾਸੀਤਾਂ ਤਦਾ ਗਤਾ
ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਮੇਤ ਵੇਖ ਕੇ ਮਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਖਿੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮੰਗਵਾਇਆ, ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਉੱਥੋਂ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤृਣਕਾष੍ਠਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਪਸ਼ਵਸ਼੍ਚ ਸਰੀਸृਪਾਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਵਿਸ੍ਮਯਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਮਹਰ੍षਯਸ੍ਤਦਾ
ਘਾਹ, ਲੱਕੜ, ਜਾਨਵਰ, ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ ਜੰਤੂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮੋਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਮਂਬਾਂ ਗਰੁਡਃ ਸੁष੍ਠੁਤਾਂ ਗਤਃ। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਜਹਾਰ ਸਹਸਾ ਸੁਧਾਮ੍
ਮਾਂ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਵਾ ਕੇ ਗਰੁੜ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਨਿਧਾਯ ਗਰਲਂ ਤਤ੍ਰ ਤਯਾ ਚਾਨੁਪਲਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਹृਦਯਾ ਕਦ੍ਰੂਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨਾਹੂਯ ਸਂਭ੍ਰਮਾਤ੍
ਕਦਰੂ ਨੇ, ਉਸ ਦੇ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਉਥੇ ਜ਼ਹਿਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਣ ਲੱਗੀ।
ਤੇषਾਂ ਮੁਖੇ ਦਦੌ ਹृष੍ਟਾ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਂ ਚਾਮृਤਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਤਾਨੁਵਾਚ ਪ੍ਰਸੂਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਚ ਕੁਲੇ ਸਦਾ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਜ਼ਹਿਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਤੁਹਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ—
ਮੁਖੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਵਮੀ ਦੈਵਾ ਬਿਂਦਵਸ਼੍ਚਸ੍ਤਨਿਰ੍ਵृਤਾਃ। ਮਹਰ੍षਯਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਗਂਧਰ੍ਵਮਾਨੁषਾਃ
ਇਹ ਬੂੰਦਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ। ਫਿਰ ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਮਨੁੱਖ—
ਊਚੁਃਸ੍ਸਨ੍ਤੁ ਕੁਲੇ ਮਾਤਰਸ੍ਮਾਕਂ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ। ਨਾਗੈਰ੍ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸਸਿਦ੍ਧਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: ਮਾਂ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਹੋਵੇ। ਨਾਗਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਮਾਲਯਂ ਹृष੍ਟਾ ਨਾਗਾਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਨਾਗਾਂਸ਼੍ਚਖਾਦ ਗਰੁਡੋ ਬਲਾਤ੍
ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਨਾਗ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ।
ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪਲਾਯਿਤਾਃ ਸ਼ੇषਾਃ ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਵਨੇषੁ ਚ। ਸਾਗਰੇषੁ ਚ ਪਾਤਾਲੇ ਬਿਲੇषੁ ਤਰੁਕੋਟਰੇ
ਬਾਕੀ ਨਾਗ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ—ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਪਾਤਾਲ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਕੋਟਰਾਂ ਵਿੱਚ।
ਨਿਭृਤੇषੁ ਨਿਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਰ੍ਪਾਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਵृਤਾਃ। ਭੁਜਗਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਦੈਵ ਵਿਧਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾਃ
ਸੱਪ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਲੱਗੇ। ਨਾਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਭੋਜਨ ਬਣੇ ਰਹਿਣ, ਇਹ ਰੱਬ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੈ।
ਸ ਖਾਦਯਿਤ੍ਵਾ ਨਾਗਾਂਸ਼੍ਚ ਸਂਭਾष੍ਯ ਪਿਤਰਾਵਥ। ਵਿਬੁਧਾਨ੍ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਜਗਾਮ ਹਰਿਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਹਰੀ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਸੁਪਰ੍ਣਚਰਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਸੁਪਰਣ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ-। ਅਤਃ ਪਰਂ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਚਾਂਡਾਲਪਤਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਪ੍ਰਲਪ੍ਯ ਚ ਬਹੂਨ੍ਸ਼ੋਕਾਨ੍ਜਗਾਮ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਮੁਨਿਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਇੱਕ ਦੁਜਾ ਜਣੇਯਾ ਜੋ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਕਸ਼੍ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਗਤ੍ਵੋਵਾਚ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਦਾਸ੍ਮਾਕਂ ਹਿਤਂ ਵਚਃ। ਯਥਾ ਪਾਪਾਦ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯੇਹਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਉਹ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾ ਬੋਲ। ਮੈਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਵਾਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਐਸਾ ਕਰ।
ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਈषਦ੍ਧਾਸ੍ਯਃ ਸਮਂਤਤਃ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਉਵਾਚ-। ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਚ੍ਚ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਨਾਮੁਪਸ਼ਾਂਤੋਸਿ ਵੈ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਨੇ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਜਪੈਰ੍ਹੋਮੈਰ੍ਵ੍ਰਤੈਸ਼੍ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਦਿਭਿਃ। ਸ੍ਮਰ ਨਿਤ੍ਯਂ ਹਰੇਃ ਪਾਦਮੁਪੋष੍ਯ ਹਰਿਵਾਸਰਮ੍
ਗਾਇਤ੍ਰੀ ਦੇ ਜਪ, ਹਵਨ ਤੇ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਗੇ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰਿ ਦੇ ਚਰਨ ਯਾਦ ਕਰ, ਤੇ ਹਰਿ ਦਾ ਦਿਨ ਰੱਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।
ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਂ ਹਰੇਰ੍ਧ੍ਯਾਨਂ ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਕੁਰੁ ਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍। ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨੇਨ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਪਂਕਸ੍ਯਾਂਤਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਦਿਨ ਰਾਤ ਹਰਿ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ; ਤੀਰਥਾਂ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੈਲ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਤਤਃ ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਾਦੇਵ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤ੍ਵਂ ਚ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ। ਵ੍ਰਤੈਰ੍ਵृषਾਧਿਕੈਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਨਾਸ਼ਯਨ੍ਕਲ੍ਮषਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਣਗੇ, ਤਦ ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ; ਵਧੀਆ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮੈਲ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ।
ਮੁਨੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ ਵਿਵਿਧਂ ਕृਤ੍ਵਾਪੁਨਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਂ ਚਿਰਮਭ੍ਯਗਾਤ੍। ਸਦ੍ਵृਤ੍ਤਸ੍ਯਾਖਿਲਂ ਪਾਪਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਤਿ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਤੀਬਰ ਤਪ ਕਰਕੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਬਿਤਾਇਆ; ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਵਾਲੇ ਦਾ ਸਾਰਾ ਪਾਪ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਘਟਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸਦ੍ਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਤ੍ਯਂਜਨੋਪਮਮ੍। ਅਨਾਚਾਰਾਦ੍ਧਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਆਚਾਰਾਤ੍ਸੁਰਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਪਰ ਮਾੜੀ ਚਾਲ ਵਾਲੇ ਦਾ ਪੁੰਨ ਵੀ ਕਾਜਲ ਵਾਂਗ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਾੜੀ ਚਾਲ ਕਰਕੇ ਡਿੱਗਿਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕਂਠਗਤੈਃ ਪ੍ਰਾਣੈਰਾਚਾਰਂ ਕੁਰੁਤੇ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾਂਗੇਨ ਸਦਾਚਾਰਂ ਸਦਾ ਕੁਰੁ
ਇਸ ਲਈ ਜਦ ਤਕ ਜਿੰਦ ਬਚੀ ਹੋਵੇ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਕਰੇ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੰਮ, ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਰੱਖ।
ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯੋਪਦੇਸ਼ੇਨ ਸ ਵਿਨੀਤੋऽਭਵਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ। ਆਚਾਰਂ ਤੁ ਪੁਨਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਗਤਃ
ਕਸ਼੍ਯਪ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਉਹ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸਧਰ ਗਿਆ; ਮੁੜ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਕਰਕੇ, ਤਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਚਲੇਆ ਗਿਆ।
ਅਨਾਚਾਰੀ ਹਤੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇषੁ ਗਰ੍ਹਿਤਃ। ਆਚਾਰਂ ਤੁ ਪੁਨਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਮੁੜ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਨਮਾਨ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਂਤਿ ਗਤਿਂ ਲੋਕਾਃ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਨ੍। ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਪੀਡਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਤਿਂ ਗਚ੍ਛਤਿ ਕਾਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਜਗਤ ਦੇ ਲੋਕ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇੱਜਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਮੰਤਵ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਹਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ-। ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਸਂਤਪ੍ਤਦੇਹਾਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਨਾਰ੍ਚਯੇਚ੍ਛਕ੍ਤਿਤੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਨਰਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤਪ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੇ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰੁषੇਣ ਕ੍ਰੋਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍। ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਘੋਰਂ ਮਹਾਰੌਰਵਕृਚ੍ਛ੍ਰਕਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੁੱਸ ਕੇ, ਰੁੱਖੇ ਬੋਲ ਕਹਿ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਢ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੁਲਾ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਮਹਾਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਸ੍ਤਤਃ ਕੀਟਾਦ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਜਾਤਿषੁ ਜਾਯਤੇ। ਤਤੋ ਰੋਗੀ ਦਰਿਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪਰਿਪੀਡਿਤਃ
ਉਥੋਂ ਮੁੜ ਕੇ, ਉਹ ਕੀੜਿਆਂ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਰੋਗੀ, ਗਰੀਬ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਵਮਨ੍ਯੇਤ੍ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਗृਹਮਾਗਤਮ੍। ਨ ਦਦਾਮੀਤਿ ਯੋ ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ਦੇਵਾਗ੍ਨਿਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਸਃ
ਇਸ ਲਈ, ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ ਘਰ ਆਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਜੋ ਦੇਵਤੇ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਦਾ 'ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ',
ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਸ਼ਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਚਾਂਡਾਲ੍ਯਮੁਪਗਚ੍ਛਤਿ। ਪਾਦਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਂ ਹਂਤਿ ਗਾਂ ਪਿਤਰੌ ਗੁਰੁਮ੍
ਉਹ ਸੌ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਂ, ਮਾਪਿਆਂ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਪੈਰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ—