ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੇਭ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰਬੀਜੇਭ੍ਯੋ ਵਨਸ੍ਪਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਯੋਭਵਨ੍ । ਧਾਤ੍ਰੀ ਚ ਮਾਲਤੀ ਚੈਵ ਤੁਲਸੀ ਚ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਉਥੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਬੀਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਰੁੱਖ ਉਗੇ: ਧਾਤਰੀ, ਮਾਲਤੀ ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਧਾਤ੍ਰ੍ਯੁਦ੍ਭਵਾ ਸ੍ਮृਤਾ ਧਾਤ੍ਰੀ ਮਾਭਵਾ ਮਾਲਤੀ ਸ੍ਮृਤਾ । ਗੌਰੀਭਵਾ ਚ ਤੁਲਸੀ ਤਮਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵ ਰਜੋਗੁਣਾਃ
ਧਾਤਰੀ ਧਾਤਰੀ ਤੋਂ, ਮਾਲਤੀ ਮਾਂ ਤੋਂ, ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਗੌਰੀ ਤੋਂ ਉਗੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਤਮ, ਸਤ ਅਤੇ ਰਜ ਗੁਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਿਣ੍ਯੌ ਵਨਸ੍ਪਤ੍ਯੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਦਾ ਨृਪ । ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸਂਭ੍ਰਮਾਦ੍ਵृਂਦਾਰੂਪਾਤਿਸ਼ਯਮੋਹਿਤਃ
ਉਹ ਦੋ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੀ ਵਧੀਆ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਮੋਹਾਤ੍ਕਾਮਾਸਕ੍ਤੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਤਂ ਚਾਪਿ ਤੁਲਸੀਧਾਤ੍ਰ੍ਯੌ ਰਾਗੇਣੈਵਾਵਲੋਕਤਾਮ੍
ਮੋਹ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ ਤੇ ਧਾਤਰੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ।
ਯਚ੍ਚਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਪੁਰਾਬੀਜਂਮਾਯਯੈਵਸਮਰ੍ਪਿਤਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਦੁਦ੍ਭਵਾਨਾਰੀਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੀਰ੍ष੍ਯਾਯੁਤਾਭਵਤ੍
ਜੋ ਬੀਜ ਪਹਿਲਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਉਗੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਅਤਃਸਾਬਰ੍ਬਰੀਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਮਾਧਵਸ੍ਯਾਤਿਗਰ੍ਹਿਤਾ । ਧਾਤ੍ਰੀਤੁਲਸ੍ਯੈਤਦ੍ਰਾ ਗਾਤ੍ਤਸ੍ਯਪ੍ਰੀਤਿਪ੍ਰਦੇਸਦਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬਰਬਰੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਗਈ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਨਿੰਦਿਆ। ਪਰ ਧਾਤਰੀ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋ ਵਿਸ੍ਮृਤਦੁਃਖੋऽਸੌ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹੈਵ ਤੁ । ਵੈਕੁਂਠਮਗਮਦ੍ਧृष੍ਟਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਃ
ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਭੁਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਨੋਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਕੁੰਠ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੋਦ੍ਯਾਪਨੇ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੂਜਾ ਵਿਧੀਯਤੇ । ਤੁਲਸੀਮੂਲਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਪ੍ਰੀਤਿਦਾ ਸਾ ਯਤਃ ਸ੍ਮृਤਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਕਾਰਤਿਕ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ 'ਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਕਾਨਨਂ ਰਾਜਨ੍ਗृਹੇ ਯਸ੍ਯਾਵਤਿष੍ਠਤੇ । ਤਦ੍ਗृਹਂ ਤੀਰ੍ਥਰੂਪਂ ਤੁ ਨਾਯਾਂਤਿ ਯਮਕਿਂਕਰਾਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਬਾਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ ਤੀਰਥ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਾਮਦਂ ਤੁਲਸੀਵਨਮ੍ । ਰੋਪਯਂਤਿ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਨ ਤੇਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰਿਮ੍
ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਬਾਗ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਸ੍ਤੁ ਗਂਗਾਸ੍ਨਾਨਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਤੁਲਸੀਵਨਸਂਸਰ੍ਗਃ ਸਮਮੇਤਤ੍ਤ੍ਰਯਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗ ਨਾਲ ਸੰਗ—ਇਹ ਤਿੰਨੋ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਰੋਪਣਾਤ੍ਪਾਲਨਾਤ੍ਸੇਕਾਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ਨृਣਾਮ੍ । ਤੁਲਸੀ ਦਹਤੇ ਪਾਪਂ ਵਾਙ੍ਮਨਃਕਾਯ ਸਂਚਿਤਮ੍
ਲਗਾਉਣ, ਸੰਭਾਲਣ, ਪਾਣੀ ਦੇਣ, ਵੇਖਣ ਅਤੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਤੁਲਸੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬੋਲ, ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਮਂਜਰੀਭਿਰ੍ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਧਰਿਹਰਾਰ੍ਚਨਮ੍ । ਨ ਸ ਗਰ੍ਭਗृਹਂ ਯਾਤਿ ਮੁਕ੍ਤਿਭਾਗੀ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਤੇ ਹਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮੋਖਸ਼ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਕਰਾਦੀਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਗਂਗਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰਿਤਸ੍ਤਥਾ । ਵਾਸੁਦੇਵਾਦਯੋ ਦੇਵਾਸ੍ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਤੁਲਸੀਦਲੇ
ਪੁਸ਼ਕਰ ਆਦਿ ਤੀਰਥ, ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਦਰਿਆ, ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ, ਸਭ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤੁਲਸੀਮਂਜਰੀਯੁਕ੍ਤੋ ਯਦਿ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵਿਮੁਂਚਤਿ । ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਜੇ ਕੋਈ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਜੀਵਨ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਸੱਚ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਤੁਲਸੀਮृਤ੍ਤਿਕਾਲਿਪ੍ਤੋ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵਿਮੁਚਂਤਿ । ਯਮੋऽਪਿ ਨੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਾਪਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਹ ਜੀਵਨ ਛੱਡੇ, ਤਾਂ ਯਮ—even ਜੇ ਉਹ ਸੈਂਕੜੇ ਪਾਪ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ—ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਜਂ ਯਸ੍ਤੁ ਚਂਦਨਂ ਧਾਰਯੇਨ੍ਨਰਃ । ਤਦ੍ਦੇਹਂ ਨਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ਪਾਪਂ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਮਪੀਹ ਯਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਚੰਦਨ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤੁਲਸੀਵਿਪਿਨਚ੍ਛਾਯਾ ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਭਵੇਨ੍ਨृਪ । ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਦਤ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗ ਦੀ ਛਾਂ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਉਥੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਧਾਤ੍ਰੀਛਾਯਾਸੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਿਂਡਦਾਨਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਤृਪ੍ਤਿਂ ਚ ਯਾਂਤਿ ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯੇ ਨਰਕੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ—even ਜੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਹੋਣ—ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਾਣੌ ਮੁਖੇ ਚੈਵ ਦੇਹੇ ਚ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਧਤ੍ਤੇ ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਂ ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਧਾਤਰੀ ਦਾ ਫਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ, ਹੱਥ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਹਰੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਂ ਚ ਤੁਲਸੀਮृਤ੍ਤਿਕਾ ਦ੍ਵਾਰਕੋਦ੍ਭਵਾ । ਯਸ੍ਯ ਦੇਹੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਾਤਰੀ ਦਾ ਫਲ, ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਦੁਵਾਰਕਾ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਵਿਮਿਸ਼੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਤੁਲਸੀਦਲਮਿਸ਼੍ਰਿਤੈਃ । ਜਲੈਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਨਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗਂਗਾਸ੍ਨਾਨਫਲਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਫਲ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਰ੍ਚਨਂ ਨਰਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀਪਤ੍ਰੈਃ ਫਲੈਰਪਿ । ਸੁਵਰ੍ਣਪੁष੍ਪੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰਰ੍ਚਨਸ੍ਯਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ਫਲਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਨੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਮੁਨਯੋ ਦੇਵਾ ਯਜ੍ਞਾਃ ਸਰ੍ਵੇऽਪਿ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਂਤ੍ਯਰ੍ਕੇ ਤੁਲਾਸ਼੍ਰਿਤੇ
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਤੁਲਾ ਰਾਸੀ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਯਜਨ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਂ ਧਾਤ੍ਰੀਪਤ੍ਰਂ ਤੁ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ । ਲੁਨਾਤਿ ਸ ਨਰੋ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਿਰਯਾਨਤਿਗਰ੍ਹਿਤਾਨ੍
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜੇ ਕੋਈ ਤੁਲਸੀ ਤੇ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦਾ ਹੋਈ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰੀਛਾਯਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇऽਨ੍ਨਂ ਭੁਨਕ੍ਤਿ ਯਃ । ਅਨ੍ਨਸਂਸਰ੍ਗਜਂ ਪਾਪਮਾਵਰ੍षਂ ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਧਾਤਰੀ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਸਾਲ ਭਰ ਲਈ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਧਾਤ੍ਰੀਮੂਲੇ ਤੁ ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇऽਰ੍ਚਯਤੇ ਨਰਃ । ਵਿष੍ਣੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪੂਜਿਤਸ੍ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਮੂਲ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰੀਤੁਲਸ੍ਯੋਰ੍ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਪਿਦੇਵਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ । ਨ ਸਮਰ੍ਥੋ ਭਵੇਦ੍ਵਕ੍ਤੁਂ ਯਥਾ ਦੇਵਸ੍ਯਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਣਃ
ਚਾਰ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਧਾਤਰੀ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰੀ ਤੁਲਸ੍ਯੁਦ੍ਭਵਕਾਰਣਂ ਚ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਵਯਤੇ ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ । ਵਿਧੂਤਪਾਪ੍ਮਾ ਸਹ ਪੂਰ੍ਵਜੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵ੍ਰਜਤ੍ਯਗ੍ਰ੍ਯਵਿਮਾਨਸਂਸ੍ਥਃ
ਜੋ ਧਾਤਰੀ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਸਮੇਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਵਰਗ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਕਾਰ੍ਤਿਕਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸਤ੍ਯਭਾਮਾਸਂਵਾਦੇ ਧਾਤ੍ਰੀਤੁਲਸ੍ਯੋਰ੍ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂਨਾਮ ਪਂਚਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹਾਤਮ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਧਾਤਰੀ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸੌ ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।