ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਜਘਾਨ ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ। ਯਥਾਮੇਰੁਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਂਗਂ ਤੋਯਵਰ੍षੇਣ ਤੋਯਦਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਪਹਾੜ ਮੇਰੂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ ਵੱਜਦਾ ਹੈ।
ਨਖੈਰਸ਼ਨਿਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ਬਿਭੇਦ ਗਰੁਡੋ ਗਜਮ੍। ਮਾਤਲਿ ਚ ਰਥਂ ਚਕ੍ਰਂ ਤਥਾ ਦੇਵਾਨ੍ਪੁਰਸ੍ਸਰਾਨ੍
ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਮਾਤਲੀ, ਰਥ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਵ੍ਯਥਿਤੋਸੌ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਾਤਲਿਰ੍ਗਜਪੁਂਗਵਃ। ਵਿਮੁਖਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਵਾਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਗਣਾਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਮਾਤਲੀ, ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦਾ ਸੀ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਗਰੁੜ ਦੇ ਪਰਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਕੋਪਿਤੋ ਜਿष੍ਣੁਰ੍ਜਘਾਨਕੁਲਿਸ਼ੇਨ ਤਮ੍। ਕੁਲਿਸ਼ਸ੍ਯਾਵਪਾਤੇਨ ਨ ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧੋ ਮਹਾਖਗਃ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਵਜਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਮਹਾਂਪੰਛੀ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਂ ਮੋਘਂ ਭਿਦੁਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰਿਰ੍ਭੀਤੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਸਂਨਿਵृਤ੍ਯ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਾਤ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ
ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਵਿਅਰਥ ਤੇ ਟੁੱਟਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਡਰ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਉਸ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਉਥੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੁਤਰਾਮਪਿਗਚ੍ਛਂਤਂ ਵੇਗਾਦ੍ਭੂਤਲਮਾਗਤਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਗਣਾਗ੍ਰਤਃ
ਜਦ ਗਰੁੜ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਸ਼ਕ੍ਰ ਉਵਾਚ-। ਯਦਿ ਦਾਸ੍ਯਸਿ ਪੀਯੂषਮਿਦਾਨੀਂ ਨਾਗਮਾਤਰਿ। ਭੁਜਗਾਸ਼੍ਚਾਮਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰਿਯਂਤੇ ਹਿ ਧ੍ਰੁਵਂ ਤਯਾ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੇ ਤੂੰ ਹੁਣ ਅੱਜ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇਵੇਂਗੀ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੱਪ ਉਸ ਨਾਲ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਤੇ ਭਵੇਨ੍ਨष੍ਟਾ ਨ ਫਲਂ ਜੀਵਿਤਸ੍ਯ ਤੇ। ਤਸ੍ਮਾਦਿਦਂ ਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਂਮਤੇਨ ਤਵਾਨਘ
ਤੇਰੀ ਕਸਮ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗੀ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਫਲਦਾਇਕ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਨਾਲ ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।
ਗਰੁਤ੍ਮਾਨੁਵਾਚ-। ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਹ੍ਯਦਾਸੀ ਸਾ ਮਾਤਾ ਮੇ ਦੁਃਖਿਤਾ ਸਤੀ। ਵਿਦਿਤਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਹਰੇऽਮृਤਂ ਹਰਿष੍ਯਸਿ
ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਹੇ ਹਰੀ, ਤੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਲਵੇਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਗਤ੍ਵੋਵਾਚ ਪ੍ਰਸੂਂ ਤਦਾ। ਆਨੀਤਮਮृਤਂ ਮਾਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਏਵ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗਰੁੜ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ: ਮਾਂ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਇਹ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਪ੍ਰੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਹृਦਯਾ ਸਾ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਹਾਮृਤਮ੍। ਤਾਮਾਹੂਯਾਮृਤਂ ਦਤ੍ਵਾ ਚਾਦਾਸੀਤਾਂ ਤਦਾ ਗਤਾ
ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਮੇਤ ਵੇਖ ਕੇ ਮਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਖਿੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮੰਗਵਾਇਆ, ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਉੱਥੋਂ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤृਣਕਾष੍ਠਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਪਸ਼ਵਸ਼੍ਚ ਸਰੀਸृਪਾਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਵਿਸ੍ਮਯਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਮਹਰ੍षਯਸ੍ਤਦਾ
ਘਾਹ, ਲੱਕੜ, ਜਾਨਵਰ, ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ ਜੰਤੂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮੋਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਮਂਬਾਂ ਗਰੁਡਃ ਸੁष੍ਠੁਤਾਂ ਗਤਃ। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਜਹਾਰ ਸਹਸਾ ਸੁਧਾਮ੍
ਮਾਂ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਵਾ ਕੇ ਗਰੁੜ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਨਿਧਾਯ ਗਰਲਂ ਤਤ੍ਰ ਤਯਾ ਚਾਨੁਪਲਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਹृਦਯਾ ਕਦ੍ਰੂਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨਾਹੂਯ ਸਂਭ੍ਰਮਾਤ੍
ਕਦਰੂ ਨੇ, ਉਸ ਦੇ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਉਥੇ ਜ਼ਹਿਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਣ ਲੱਗੀ।
ਤੇषਾਂ ਮੁਖੇ ਦਦੌ ਹृष੍ਟਾ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਂ ਚਾਮृਤਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਤਾਨੁਵਾਚ ਪ੍ਰਸੂਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਚ ਕੁਲੇ ਸਦਾ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਜ਼ਹਿਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਤੁਹਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ—
ਮੁਖੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਵਮੀ ਦੈਵਾ ਬਿਂਦਵਸ਼੍ਚਸ੍ਤਨਿਰ੍ਵृਤਾਃ। ਮਹਰ੍षਯਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਗਂਧਰ੍ਵਮਾਨੁषਾਃ
ਇਹ ਬੂੰਦਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ। ਫਿਰ ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਮਨੁੱਖ—
ਊਚੁਃਸ੍ਸਨ੍ਤੁ ਕੁਲੇ ਮਾਤਰਸ੍ਮਾਕਂ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ। ਨਾਗੈਰ੍ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸਸਿਦ੍ਧਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: ਮਾਂ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਹੋਵੇ। ਨਾਗਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਮਾਲਯਂ ਹृष੍ਟਾ ਨਾਗਾਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਨਾਗਾਂਸ਼੍ਚਖਾਦ ਗਰੁਡੋ ਬਲਾਤ੍
ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਨਾਗ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ।
ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪਲਾਯਿਤਾਃ ਸ਼ੇषਾਃ ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਵਨੇषੁ ਚ। ਸਾਗਰੇषੁ ਚ ਪਾਤਾਲੇ ਬਿਲੇषੁ ਤਰੁਕੋਟਰੇ
ਬਾਕੀ ਨਾਗ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ—ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਪਾਤਾਲ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਕੋਟਰਾਂ ਵਿੱਚ।
ਨਿਭृਤੇषੁ ਨਿਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਰ੍ਪਾਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਵृਤਾਃ। ਭੁਜਗਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਦੈਵ ਵਿਧਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾਃ
ਸੱਪ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਲੱਗੇ। ਨਾਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਭੋਜਨ ਬਣੇ ਰਹਿਣ, ਇਹ ਰੱਬ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੈ।
ਸ ਖਾਦਯਿਤ੍ਵਾ ਨਾਗਾਂਸ਼੍ਚ ਸਂਭਾष੍ਯ ਪਿਤਰਾਵਥ। ਵਿਬੁਧਾਨ੍ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਜਗਾਮ ਹਰਿਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਹਰੀ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਸੁਪਰ੍ਣਚਰਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਸੁਪਰਣ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ-। ਅਤਃ ਪਰਂ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਚਾਂਡਾਲਪਤਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਪ੍ਰਲਪ੍ਯ ਚ ਬਹੂਨ੍ਸ਼ੋਕਾਨ੍ਜਗਾਮ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਮੁਨਿਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਇੱਕ ਦੁਜਾ ਜਣੇਯਾ ਜੋ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਕਸ਼੍ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਗਤ੍ਵੋਵਾਚ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਦਾਸ੍ਮਾਕਂ ਹਿਤਂ ਵਚਃ। ਯਥਾ ਪਾਪਾਦ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯੇਹਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਉਹ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾ ਬੋਲ। ਮੈਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਵਾਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਐਸਾ ਕਰ।
ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਈषਦ੍ਧਾਸ੍ਯਃ ਸਮਂਤਤਃ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਉਵਾਚ-। ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਚ੍ਚ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਨਾਮੁਪਸ਼ਾਂਤੋਸਿ ਵੈ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਨੇ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਜਪੈਰ੍ਹੋਮੈਰ੍ਵ੍ਰਤੈਸ਼੍ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਦਿਭਿਃ। ਸ੍ਮਰ ਨਿਤ੍ਯਂ ਹਰੇਃ ਪਾਦਮੁਪੋष੍ਯ ਹਰਿਵਾਸਰਮ੍
ਗਾਇਤ੍ਰੀ ਦੇ ਜਪ, ਹਵਨ ਤੇ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਗੇ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰਿ ਦੇ ਚਰਨ ਯਾਦ ਕਰ, ਤੇ ਹਰਿ ਦਾ ਦਿਨ ਰੱਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।
ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਂ ਹਰੇਰ੍ਧ੍ਯਾਨਂ ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਕੁਰੁ ਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍। ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨੇਨ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਪਂਕਸ੍ਯਾਂਤਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਦਿਨ ਰਾਤ ਹਰਿ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ; ਤੀਰਥਾਂ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੈਲ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਤਤਃ ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਾਦੇਵ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤ੍ਵਂ ਚ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ। ਵ੍ਰਤੈਰ੍ਵृषਾਧਿਕੈਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਨਾਸ਼ਯਨ੍ਕਲ੍ਮषਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਣਗੇ, ਤਦ ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ; ਵਧੀਆ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮੈਲ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ।
ਮੁਨੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ ਵਿਵਿਧਂ ਕृਤ੍ਵਾਪੁਨਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਂ ਚਿਰਮਭ੍ਯਗਾਤ੍। ਸਦ੍ਵृਤ੍ਤਸ੍ਯਾਖਿਲਂ ਪਾਪਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਤਿ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਤੀਬਰ ਤਪ ਕਰਕੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਬਿਤਾਇਆ; ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਵਾਲੇ ਦਾ ਸਾਰਾ ਪਾਪ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਘਟਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।