ਸ ਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਖਗੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਸਤ੍ਯਲੋਕਸ੍ਯ ਵੈ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵੇ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸਤ੍ਯਲੋਕ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਇਕ ਨਗਰੀ ਹੈ।"
ਪੁਰੀ ਚਾਸ੍ਤਿ ਸਭਾ ਰਮ੍ਯਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹਿਤ ਹੇਤਵੇ। ਵਹ੍ਨਿਪ੍ਰਾਕਾਰਦੁਰ੍ਲਭ੍ਯਾ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾ ਚਾਸੁਰੈਃ ਸੁਰੈਃ
ਉਸ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬਣੀ ਸੁੰਦਰ ਸਭਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਕਿਲੇ ਕਰਕੇ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ, ਨਾ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਨਾ ਅਸੁਰ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ।
ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤੋ ਦੇਵਃ ਸੁਰੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਬਲਃ। ਯਂ ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਵੀਰਃ ਸ ਸ ਏਵ ਭਸ੍ਮਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਕ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਰੱਖਿਆਰਥ ਬਣਾਇਆ ਸੀ; ਉਹ ਵੀਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸੁਆਹ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।
ਏਮਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਰੁਤ੍ਮਾਨ੍ਸ ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸਾਗਰਾਜ੍ਜਲਮ੍। ਜਗਾਮਾਕਾਸ਼ਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਖਗਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਮਨੋਜਵਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਤੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਪਕ੍ਸ਼ਵਾਤੇਨ ਤਸ੍ਯੈਵ ਰਜਃ ਸਮੁਦ੍ਗਤਂ ਬਹੁ। ਤਸ੍ਯਾਂਤਿਕਂ ਨ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤਮਗਮਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤਚ੍ਚ ਯਃ
ਉਸਦੇ ਪਰਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਧੂੜ ਉੱਡੀ; ਜੋ ਵੀ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਚਂਚੂਜਲੇਨਾਪਿ ਵਹ੍ਨਿਂ ਨਿਰ੍ਵਾਪਯਦ੍ਬਲੀ। ਰਜੋਭਿਃ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨ ਸੁਰਸ੍ਤਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੰਚ ਨਾਲ ਅੱਗ ਬੁਝਾ ਦਿੱਤੀ; ਧੂੜ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਦੇਵਤਾ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਨਾ ਸਕੇ।
ਜਘਾਨ ਰਕ੍ਸ਼ਿਵਰ੍ਗਾਂਸ੍ਤਾਨਮृਤਂ ਚਾਹਰਦ੍ਬਲੀ। ਆਨਯਂਤਂ ਚ ਪੀਯੂषਂ ਖਗਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਲਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਉਸ ਪੰਛੀ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਐਰਾਵਤਂ ਸਮਾਰੂਢੋ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ। ਖਗਰੂਪਧਰਃ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੀਯੂषਂ ਹਰਸੇ ਬਲਾਤ੍
ਇੰਦਰ ਐਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਪੰਛੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ?"
ਅਪ੍ਰਿਯਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜੀਵੇ ਰਤਿਃ ਕਥਮ੍। ਵਿਸ਼ਿਖੈਰਗ੍ਨਿਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ਨਯਾਮਿ ਯਮਮਂਦਿਰਮ੍1.47.
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜਾਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਰੇਃ ਕੋਪਾਦੁਵਾਚ ਸ ਮਹਾਬਲਃ। ਨਯਾਮਿ ਤਵ ਪੀਯੂषਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਹਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾ।"
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਜਘਾਨ ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ। ਯਥਾਮੇਰੁਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਂਗਂ ਤੋਯਵਰ੍षੇਣ ਤੋਯਦਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਪਹਾੜ ਮੇਰੂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ ਵੱਜਦਾ ਹੈ।
ਨਖੈਰਸ਼ਨਿਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ਬਿਭੇਦ ਗਰੁਡੋ ਗਜਮ੍। ਮਾਤਲਿ ਚ ਰਥਂ ਚਕ੍ਰਂ ਤਥਾ ਦੇਵਾਨ੍ਪੁਰਸ੍ਸਰਾਨ੍
ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਮਾਤਲੀ, ਰਥ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਵ੍ਯਥਿਤੋਸੌ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਾਤਲਿਰ੍ਗਜਪੁਂਗਵਃ। ਵਿਮੁਖਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਵਾਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਗਣਾਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਮਾਤਲੀ, ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦਾ ਸੀ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਗਰੁੜ ਦੇ ਪਰਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਕੋਪਿਤੋ ਜਿष੍ਣੁਰ੍ਜਘਾਨਕੁਲਿਸ਼ੇਨ ਤਮ੍। ਕੁਲਿਸ਼ਸ੍ਯਾਵਪਾਤੇਨ ਨ ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧੋ ਮਹਾਖਗਃ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਵਜਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਮਹਾਂਪੰਛੀ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਂ ਮੋਘਂ ਭਿਦੁਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰਿਰ੍ਭੀਤੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਸਂਨਿਵृਤ੍ਯ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਾਤ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ
ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਵਿਅਰਥ ਤੇ ਟੁੱਟਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਡਰ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਉਸ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਉਥੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੁਤਰਾਮਪਿਗਚ੍ਛਂਤਂ ਵੇਗਾਦ੍ਭੂਤਲਮਾਗਤਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਗਣਾਗ੍ਰਤਃ
ਜਦ ਗਰੁੜ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਸ਼ਕ੍ਰ ਉਵਾਚ-। ਯਦਿ ਦਾਸ੍ਯਸਿ ਪੀਯੂषਮਿਦਾਨੀਂ ਨਾਗਮਾਤਰਿ। ਭੁਜਗਾਸ਼੍ਚਾਮਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰਿਯਂਤੇ ਹਿ ਧ੍ਰੁਵਂ ਤਯਾ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੇ ਤੂੰ ਹੁਣ ਅੱਜ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇਵੇਂਗੀ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੱਪ ਉਸ ਨਾਲ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਤੇ ਭਵੇਨ੍ਨष੍ਟਾ ਨ ਫਲਂ ਜੀਵਿਤਸ੍ਯ ਤੇ। ਤਸ੍ਮਾਦਿਦਂ ਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਂਮਤੇਨ ਤਵਾਨਘ
ਤੇਰੀ ਕਸਮ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗੀ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਫਲਦਾਇਕ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਨਾਲ ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।
ਗਰੁਤ੍ਮਾਨੁਵਾਚ-। ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਹ੍ਯਦਾਸੀ ਸਾ ਮਾਤਾ ਮੇ ਦੁਃਖਿਤਾ ਸਤੀ। ਵਿਦਿਤਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਹਰੇऽਮृਤਂ ਹਰਿष੍ਯਸਿ
ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਹੇ ਹਰੀ, ਤੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਲਵੇਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਗਤ੍ਵੋਵਾਚ ਪ੍ਰਸੂਂ ਤਦਾ। ਆਨੀਤਮਮृਤਂ ਮਾਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਏਵ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗਰੁੜ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ: ਮਾਂ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਇਹ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਪ੍ਰੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਹृਦਯਾ ਸਾ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਹਾਮृਤਮ੍। ਤਾਮਾਹੂਯਾਮृਤਂ ਦਤ੍ਵਾ ਚਾਦਾਸੀਤਾਂ ਤਦਾ ਗਤਾ
ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਮੇਤ ਵੇਖ ਕੇ ਮਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਖਿੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮੰਗਵਾਇਆ, ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਉੱਥੋਂ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤृਣਕਾष੍ਠਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਪਸ਼ਵਸ਼੍ਚ ਸਰੀਸृਪਾਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਵਿਸ੍ਮਯਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਮਹਰ੍षਯਸ੍ਤਦਾ
ਘਾਹ, ਲੱਕੜ, ਜਾਨਵਰ, ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ ਜੰਤੂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮੋਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਮਂਬਾਂ ਗਰੁਡਃ ਸੁष੍ਠੁਤਾਂ ਗਤਃ। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਜਹਾਰ ਸਹਸਾ ਸੁਧਾਮ੍
ਮਾਂ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਵਾ ਕੇ ਗਰੁੜ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਨਿਧਾਯ ਗਰਲਂ ਤਤ੍ਰ ਤਯਾ ਚਾਨੁਪਲਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਹृਦਯਾ ਕਦ੍ਰੂਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨਾਹੂਯ ਸਂਭ੍ਰਮਾਤ੍
ਕਦਰੂ ਨੇ, ਉਸ ਦੇ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਉਥੇ ਜ਼ਹਿਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਣ ਲੱਗੀ।
ਤੇषਾਂ ਮੁਖੇ ਦਦੌ ਹृष੍ਟਾ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਂ ਚਾਮृਤਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਤਾਨੁਵਾਚ ਪ੍ਰਸੂਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਚ ਕੁਲੇ ਸਦਾ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਜ਼ਹਿਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਤੁਹਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ—
ਮੁਖੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਵਮੀ ਦੈਵਾ ਬਿਂਦਵਸ਼੍ਚਸ੍ਤਨਿਰ੍ਵृਤਾਃ। ਮਹਰ੍षਯਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਗਂਧਰ੍ਵਮਾਨੁषਾਃ
ਇਹ ਬੂੰਦਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ। ਫਿਰ ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਮਨੁੱਖ—
ਊਚੁਃਸ੍ਸਨ੍ਤੁ ਕੁਲੇ ਮਾਤਰਸ੍ਮਾਕਂ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ। ਨਾਗੈਰ੍ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸਸਿਦ੍ਧਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: ਮਾਂ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਹੋਵੇ। ਨਾਗਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਮਾਲਯਂ ਹृष੍ਟਾ ਨਾਗਾਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਨਾਗਾਂਸ਼੍ਚਖਾਦ ਗਰੁਡੋ ਬਲਾਤ੍
ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਨਾਗ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ।
ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪਲਾਯਿਤਾਃ ਸ਼ੇषਾਃ ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਵਨੇषੁ ਚ। ਸਾਗਰੇषੁ ਚ ਪਾਤਾਲੇ ਬਿਲੇषੁ ਤਰੁਕੋਟਰੇ
ਬਾਕੀ ਨਾਗ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ—ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਪਾਤਾਲ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਕੋਟਰਾਂ ਵਿੱਚ।
ਨਿਭृਤੇषੁ ਨਿਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਰ੍ਪਾਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਵृਤਾਃ। ਭੁਜਗਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਦੈਵ ਵਿਧਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾਃ
ਸੱਪ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਲੱਗੇ। ਨਾਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਭੋਜਨ ਬਣੇ ਰਹਿਣ, ਇਹ ਰੱਬ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੈ।