ਮਿਥ੍ਯਾ ਤੇ ਵਚਨਂ ਮਾਤਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਸਾऽਕਰੋਤ੍ਤਦਾ। ਤਤੋਹਮਬ੍ਰੁਵਂ ਕਦ੍ਰੂਂ ਸ਼ਪਥਂ ਨਾਗਮਾਤਰਮ੍
"ਮਾਂ, ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਝੂਠੀ ਨਿਕਲੀ; ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਦਰੂ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ ਆਖਿਆ।"
ਯਦੀਮਂ ਕृष੍ਣਤਾਭ੍ਯੇਤਿ ਹਰੇਰਸ਼੍ਵਮਹਂ ਤਦਾ। ਕृਤਾ ਭਵਾਮਿ ਤੇ ਦਾਸੀਤ੍ਯਹਮੇਤਤ੍ਤਦਾऽਵਦਮ੍
"ਜੇ ਇਹ ਹਰੀ ਦਾ ਘੋੜਾ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗੀ—ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਉਥੇ ਆਖੀ ਸੀ।"
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਰੇਰਸ਼੍ਵੇ ਕृਤੇ ਕृष੍ਣੇ ਚ ਕृਤ੍ਰਿਮੈਃ। ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਧੂਰ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਦਾਸੀਤ੍ਵਮਗਮਂ ਤਦਾ
"ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਹਰੀ ਦਾ ਘੋੜਾ ਉਸਦੇ ਧੋਖੇਬਾਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕਾਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣ ਗਈ।"
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਹ੍ਯਭੀष੍ਟਞ੍ਚ ਤਸ੍ਯਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਹ੍ਯਦਾਸੀਤ੍ਵਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕੁਲਨਂਦਨ
"ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਦਿਆਂਗੀ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਘਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀਏ, ਮੈਂ ਦਾਸੀਪਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ।"
ਗਰੁਡ ਉਵਾਚ। ਪृਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਚ ਮਾਤਸ੍ਤਾਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍। ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਾਨ੍ਨਾਗਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮੇ ਯਥਾਰ੍ਥਤਃ
ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮਾਂ, ਜਲਦੀ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛ ਲੈ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਉਪਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਉਹ ਸੱਪ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।"
ਤਤਃ ਕਦ੍ਰੂਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵਿਨਤਾ ਦੁਃਖਿਤਾ ਸਤੀ। ਅਭੀष੍ਟਂ ਵਦ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਯੇਨ ਮੁਚ੍ਯੇਯ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਤਃ
ਫਿਰ ਵਿਨਤਾ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਕਦਰੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਭੈਣ, ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਦੱਸ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਇਸ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲਵਾਂ।"
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਾ ਦੁਰਾਚਾਰਾ ਪੀਯੂषਂ ਦੀਯਤਾਮਿਤਿ। ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਮਭਵਤ੍ਸਾ ਚ ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਾ
ਉਹ, ਮੰਦੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਆਖੀ, "ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਨਤਾ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਃ ਸ਼ਨੈਰੁਪਾਗਮ੍ਯ ਤਨਯਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦੁਃਖਿਤਾ। ਅਮृਤਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤ੍ਪਾਪਾ ਤਾਤ ਕਿਂ ਵਾ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਫਿਰ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਦੁੱਖੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤ, ਉਹ ਮੰਦੀ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਮੰਗ ਲਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਕੀ ਕਰੇਂਗਾ?"
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਗਰੁਤ੍ਮਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਅਮृਤਂ ਚਾਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾਤਰ੍ਮਾ ਵਿਮੁਖੀ ਭਵ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਰਸਾ ਸ ਗਤਃ ਪਿਤੁਰਂਤਿਕਮ੍। ਅਮृਤਂ ਚਾਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾਤੁਰਰ੍ਥੇऽਧੁਨਾऽਨਘ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਲਈ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ।"
ਸ ਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਖਗੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਸਤ੍ਯਲੋਕਸ੍ਯ ਵੈ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵੇ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸਤ੍ਯਲੋਕ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਇਕ ਨਗਰੀ ਹੈ।"
ਪੁਰੀ ਚਾਸ੍ਤਿ ਸਭਾ ਰਮ੍ਯਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹਿਤ ਹੇਤਵੇ। ਵਹ੍ਨਿਪ੍ਰਾਕਾਰਦੁਰ੍ਲਭ੍ਯਾ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾ ਚਾਸੁਰੈਃ ਸੁਰੈਃ
ਉਸ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬਣੀ ਸੁੰਦਰ ਸਭਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਕਿਲੇ ਕਰਕੇ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ, ਨਾ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਨਾ ਅਸੁਰ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ।
ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤੋ ਦੇਵਃ ਸੁਰੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਬਲਃ। ਯਂ ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਵੀਰਃ ਸ ਸ ਏਵ ਭਸ੍ਮਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਕ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਰੱਖਿਆਰਥ ਬਣਾਇਆ ਸੀ; ਉਹ ਵੀਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸੁਆਹ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।
ਏਮਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਰੁਤ੍ਮਾਨ੍ਸ ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸਾਗਰਾਜ੍ਜਲਮ੍। ਜਗਾਮਾਕਾਸ਼ਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਖਗਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਮਨੋਜਵਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਤੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਪਕ੍ਸ਼ਵਾਤੇਨ ਤਸ੍ਯੈਵ ਰਜਃ ਸਮੁਦ੍ਗਤਂ ਬਹੁ। ਤਸ੍ਯਾਂਤਿਕਂ ਨ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤਮਗਮਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤਚ੍ਚ ਯਃ
ਉਸਦੇ ਪਰਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਧੂੜ ਉੱਡੀ; ਜੋ ਵੀ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਚਂਚੂਜਲੇਨਾਪਿ ਵਹ੍ਨਿਂ ਨਿਰ੍ਵਾਪਯਦ੍ਬਲੀ। ਰਜੋਭਿਃ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨ ਸੁਰਸ੍ਤਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੰਚ ਨਾਲ ਅੱਗ ਬੁਝਾ ਦਿੱਤੀ; ਧੂੜ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਦੇਵਤਾ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਨਾ ਸਕੇ।
ਜਘਾਨ ਰਕ੍ਸ਼ਿਵਰ੍ਗਾਂਸ੍ਤਾਨਮृਤਂ ਚਾਹਰਦ੍ਬਲੀ। ਆਨਯਂਤਂ ਚ ਪੀਯੂषਂ ਖਗਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਲਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਉਸ ਪੰਛੀ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਐਰਾਵਤਂ ਸਮਾਰੂਢੋ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ। ਖਗਰੂਪਧਰਃ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੀਯੂषਂ ਹਰਸੇ ਬਲਾਤ੍
ਇੰਦਰ ਐਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਪੰਛੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ?"
ਅਪ੍ਰਿਯਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜੀਵੇ ਰਤਿਃ ਕਥਮ੍। ਵਿਸ਼ਿਖੈਰਗ੍ਨਿਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ਨਯਾਮਿ ਯਮਮਂਦਿਰਮ੍1.47.
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜਾਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਰੇਃ ਕੋਪਾਦੁਵਾਚ ਸ ਮਹਾਬਲਃ। ਨਯਾਮਿ ਤਵ ਪੀਯੂषਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਹਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾ।"
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਜਘਾਨ ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ। ਯਥਾਮੇਰੁਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਂਗਂ ਤੋਯਵਰ੍षੇਣ ਤੋਯਦਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਪਹਾੜ ਮੇਰੂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ ਵੱਜਦਾ ਹੈ।
ਨਖੈਰਸ਼ਨਿਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ਬਿਭੇਦ ਗਰੁਡੋ ਗਜਮ੍। ਮਾਤਲਿ ਚ ਰਥਂ ਚਕ੍ਰਂ ਤਥਾ ਦੇਵਾਨ੍ਪੁਰਸ੍ਸਰਾਨ੍
ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਮਾਤਲੀ, ਰਥ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਵ੍ਯਥਿਤੋਸੌ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਾਤਲਿਰ੍ਗਜਪੁਂਗਵਃ। ਵਿਮੁਖਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਵਾਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਗਣਾਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਮਾਤਲੀ, ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦਾ ਸੀ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਗਰੁੜ ਦੇ ਪਰਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਕੋਪਿਤੋ ਜਿष੍ਣੁਰ੍ਜਘਾਨਕੁਲਿਸ਼ੇਨ ਤਮ੍। ਕੁਲਿਸ਼ਸ੍ਯਾਵਪਾਤੇਨ ਨ ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧੋ ਮਹਾਖਗਃ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਵਜਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਮਹਾਂਪੰਛੀ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਂ ਮੋਘਂ ਭਿਦੁਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰਿਰ੍ਭੀਤੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਸਂਨਿਵृਤ੍ਯ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਾਤ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ
ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਵਿਅਰਥ ਤੇ ਟੁੱਟਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਡਰ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਉਸ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਉਥੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੁਤਰਾਮਪਿਗਚ੍ਛਂਤਂ ਵੇਗਾਦ੍ਭੂਤਲਮਾਗਤਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਗਣਾਗ੍ਰਤਃ
ਜਦ ਗਰੁੜ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਸ਼ਕ੍ਰ ਉਵਾਚ-। ਯਦਿ ਦਾਸ੍ਯਸਿ ਪੀਯੂषਮਿਦਾਨੀਂ ਨਾਗਮਾਤਰਿ। ਭੁਜਗਾਸ਼੍ਚਾਮਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰਿਯਂਤੇ ਹਿ ਧ੍ਰੁਵਂ ਤਯਾ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੇ ਤੂੰ ਹੁਣ ਅੱਜ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇਵੇਂਗੀ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੱਪ ਉਸ ਨਾਲ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਤੇ ਭਵੇਨ੍ਨष੍ਟਾ ਨ ਫਲਂ ਜੀਵਿਤਸ੍ਯ ਤੇ। ਤਸ੍ਮਾਦਿਦਂ ਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਂਮਤੇਨ ਤਵਾਨਘ
ਤੇਰੀ ਕਸਮ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗੀ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਫਲਦਾਇਕ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਨਾਲ ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।
ਗਰੁਤ੍ਮਾਨੁਵਾਚ-। ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਹ੍ਯਦਾਸੀ ਸਾ ਮਾਤਾ ਮੇ ਦੁਃਖਿਤਾ ਸਤੀ। ਵਿਦਿਤਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਹਰੇऽਮृਤਂ ਹਰਿष੍ਯਸਿ
ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਹੇ ਹਰੀ, ਤੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਲਵੇਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਗਤ੍ਵੋਵਾਚ ਪ੍ਰਸੂਂ ਤਦਾ। ਆਨੀਤਮਮृਤਂ ਮਾਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਏਵ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗਰੁੜ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ: ਮਾਂ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਇਹ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।