ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯੋਪਿ ਪਿਤਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕਥਯਚ੍ਚਾਖਿਲਂ ਤਤਃ। ਸ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਤਨਯਂ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤਾਰਕਸ਼ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਧਨ੍ਯੋਹਂ ਚ ਖਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਧਨ੍ਯਾ ਤੇ ਜਨਨੀ ਸ਼ਿਵਾ। ਧਨ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਮੀਦृਸ਼ਃ
ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਧੰਨ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਵੀ ਧੰਨ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਉਹ ਕੁਲ ਵੀ ਧੰਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਤੂੰ ਜਿਹਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਕੁਲੇ ਜਾਤੋ ਵੈष੍ਣਵਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ। ਕੁਲਕੋਟਿਂ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਸਾਯੁਜ੍ਯਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜਿਸ ਘਰ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ, ਲੱਖਾਂ ਘਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਂ ਯਃ ਪੂਜਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਧ੍ਯਾਯੇਤ ਗਾਯਤਿ। ਜਪੇਨ੍ਮਂਤ੍ਰਂ ਸਦਾ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਪਠਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ, ਉਸਦੇ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਮੰਤਰ ਤੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸਦਾ ਜਪਦਾ ਤੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਚ ਭਜੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮੁਪਵਾਸਂ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨੇ। ਕ੍ਸ਼ਯਾਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਾਂ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲੈਂਦਾ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਸ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ ਗੋਵਿਂਦੋ ਮਾਨਸੇ ਚ ਸਦੈਵ ਹਿ। ਸ ਏਵ ਚ ਲਭੇਦ੍ਦਾਸ੍ਯਂ ਸਪੁਣ੍ਯੈਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਜਿਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਗੋਵਿੰਦ ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪੂਰਨ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਕਰ੍ਮਸਂਚਯਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਯਾਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਾਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਕਿਂਕਰਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋਣ ਤੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਦਾਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਨ੍ਯੋਸੌ ਮਾਨਵੋ ਲੋਕੇ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਸਾਦृਸ਼੍ਯਮਾਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਨਿਤ੍ਯਃ ਸੁਰਵਰੈਃ ਪੂਜ੍ਯੋ ਲੋਕਨਾਥੋऽਚ੍ਯੁਤੋऽਵ੍ਯਯਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਧੰਨ ਹੈ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਵੇਦ੍ਯਸ੍ਯ ਸ ਏਵ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ। ਤਪੋਭਿਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਧਰ੍ਮੈਰ੍ਮਖੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਰਪਿ
ਜਿਸਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਕਈ ਤਪ, ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਗਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਉਹੀ ਪੂਰਨ ਪੁਰਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨ ਲਭ੍ਯਤੇ ਦੇਵੈਸ੍ਤ੍ਵਯਾਸੌ ਵਿਪ੍ਰ ਲਭ੍ਯਤੇ। ਸਪਤ੍ਨੀਵ੍ਯਸਨਾਦ੍ਧੋਰਾਨ੍ਮਾਤਰਂ ਤੇ ਪ੍ਰਮੋਚਯ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਪਰ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੌਤ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਛੁਡਾ।
ਤਤੋ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਤੁਃ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਜਨਕਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਰਂ ਮਹਤ੍
ਫਿਰ ਤੂੰ, ਮਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਕੇ, ਪਿਉ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਲੋਂ ਵੱਡਾ ਵਰ ਪਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਅਂਬਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਗਤੋ ਹृष੍ਟਸ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਵਿਨਤੋਵਾਚ-। ਅਭਵਦ੍ਭੋਜਨਂ ਤੇऽਦ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਃ ਪਿਤਾਪਿ ਚ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ।"
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਾ ਵਿਲਂਬਸ੍ਤੇ ਚਿਂਤਯਾ ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਹ੍ਯਹਮ੍। ਸ ਮਾਤੁਰ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਰੁਡਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
"ਤੂੰ ਦੇਰ ਕਿਉਂ ਲਾਈ? ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੋਚ ਕੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਸੀ।" ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਹੱਸ ਪਿਆ।
ਕਥਯਾਮਾਸ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਸਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾऽਭਵਤ੍। ਕਥਂ ਚ ਦੁਃष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ਿਸ਼ੁਭਾਵਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਾਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ, "ਤੂੰ ਹੁਣੇ ਤਾਂ ਬੱਚਾ ਹੀ ਸੀ, ਇਹਨਾ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਲਿਆ?"
ਧਨ੍ਯਾਹਂ ਮੇ ਕੁਲਂ ਧਨ੍ਯਂ ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਸਖੋऽਭਵਃ। ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੇ ਹृष੍ਯਤੇ ਮਨਃ
"ਮੈਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਘਰਾਣਾ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਵਰ ਲੈ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।"
ਪੌਰੁषੇਣ ਤ੍ਵਯਾ ਵਤ੍ਸ ਉਦ੍ਧृਤਂ ਮੇ ਕੁਲਦ੍ਵਯਮ੍। ਸੁਪਰ੍ਣ ਉਵਾਚ-। ਮਾਤਃ ਕਿਂ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਿਯਮੇਵ ਤਦੁਚ੍ਯਤਾਮ੍
"ਪੁੱਤ, ਤੇਰੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਘਰਾਣੇ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।" ਸੁਪਰਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮਾਂ, ਦੱਸ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਜੋ ਆਖੇਂ, ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।"
ਕਾਰ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾਥ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯ ਚ। ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾ ਪ੍ਰਾਹ ਗਰੁਡਂ ਵਿਨਤਾ ਸਤੀ
"ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਪਾਸ ਵੀ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਂ ਚ ਮੇ ਚਾਸ੍ਤਿ ਕੁਰੁ ਤਾਤ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍। ਭਗਿਨੀ ਮੇ ਸਪਤ੍ਨੀ ਸਾ ਪਣਿਤਹਂ ਤਯਾ ਪੁਰਾ
"ਪੁੱਤ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਰਾਹਤ ਕਰ। ਮੇਰੀ ਭੈਣ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਸਹੇਲੀ ਵੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਜੂਆ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।"
ਤਸ੍ਯਾ ਦਾਸ੍ਯਮਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕਸ੍ਤਾਰਯਤਿ ਮਾਮਿਤਃ। ਕृष੍ਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿषੈਰਸ਼੍ਵਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹੋਰਗੈਃ
"ਉਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣ ਗਈ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਇਥੋਂ ਕੌਣ ਛੁਡਾਏਗਾ? ਉਸਦੇ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਕਾਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।"
ਉषਃਕਾਲੇऽਵਦਤ੍ਸਾ ਚ ਅਸ਼੍ਵੋਯਂ ਕृष੍ਣਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਤਤੋਹਮਵਦਂ ਤਤ੍ਰ ਸਦਾ ਚਾਯਂ ਰੁਚਾਸਿਤਃ
"ਸਵੇਰੇ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਘੋੜਾ ਹੁਣ ਕਾਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।' ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਥੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਘੋੜਾ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਕੁਝ ਕੁ ਕਾਲਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।'"
ਮਿਥ੍ਯਾ ਤੇ ਵਚਨਂ ਮਾਤਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਸਾऽਕਰੋਤ੍ਤਦਾ। ਤਤੋਹਮਬ੍ਰੁਵਂ ਕਦ੍ਰੂਂ ਸ਼ਪਥਂ ਨਾਗਮਾਤਰਮ੍
"ਮਾਂ, ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਝੂਠੀ ਨਿਕਲੀ; ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਦਰੂ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ ਆਖਿਆ।"
ਯਦੀਮਂ ਕृष੍ਣਤਾਭ੍ਯੇਤਿ ਹਰੇਰਸ਼੍ਵਮਹਂ ਤਦਾ। ਕृਤਾ ਭਵਾਮਿ ਤੇ ਦਾਸੀਤ੍ਯਹਮੇਤਤ੍ਤਦਾऽਵਦਮ੍
"ਜੇ ਇਹ ਹਰੀ ਦਾ ਘੋੜਾ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗੀ—ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਉਥੇ ਆਖੀ ਸੀ।"
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਰੇਰਸ਼੍ਵੇ ਕृਤੇ ਕृष੍ਣੇ ਚ ਕृਤ੍ਰਿਮੈਃ। ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਧੂਰ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਦਾਸੀਤ੍ਵਮਗਮਂ ਤਦਾ
"ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਹਰੀ ਦਾ ਘੋੜਾ ਉਸਦੇ ਧੋਖੇਬਾਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕਾਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣ ਗਈ।"
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਹ੍ਯਭੀष੍ਟਞ੍ਚ ਤਸ੍ਯਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਹ੍ਯਦਾਸੀਤ੍ਵਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕੁਲਨਂਦਨ
"ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਦਿਆਂਗੀ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਘਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀਏ, ਮੈਂ ਦਾਸੀਪਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ।"
ਗਰੁਡ ਉਵਾਚ। ਪृਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਚ ਮਾਤਸ੍ਤਾਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍। ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਾਨ੍ਨਾਗਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮੇ ਯਥਾਰ੍ਥਤਃ
ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮਾਂ, ਜਲਦੀ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛ ਲੈ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਉਪਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਉਹ ਸੱਪ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।"
ਤਤਃ ਕਦ੍ਰੂਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵਿਨਤਾ ਦੁਃਖਿਤਾ ਸਤੀ। ਅਭੀष੍ਟਂ ਵਦ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਯੇਨ ਮੁਚ੍ਯੇਯ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਤਃ
ਫਿਰ ਵਿਨਤਾ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਕਦਰੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਭੈਣ, ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਦੱਸ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਇਸ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲਵਾਂ।"
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਾ ਦੁਰਾਚਾਰਾ ਪੀਯੂषਂ ਦੀਯਤਾਮਿਤਿ। ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਮਭਵਤ੍ਸਾ ਚ ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਾ
ਉਹ, ਮੰਦੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਆਖੀ, "ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਨਤਾ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਃ ਸ਼ਨੈਰੁਪਾਗਮ੍ਯ ਤਨਯਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦੁਃਖਿਤਾ। ਅਮृਤਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤ੍ਪਾਪਾ ਤਾਤ ਕਿਂ ਵਾ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
ਫਿਰ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਦੁੱਖੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤ, ਉਹ ਮੰਦੀ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਮੰਗ ਲਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਕੀ ਕਰੇਂਗਾ?"
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਗਰੁਤ੍ਮਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਅਮृਤਂ ਚਾਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾਤਰ੍ਮਾ ਵਿਮੁਖੀ ਭਵ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਰਸਾ ਸ ਗਤਃ ਪਿਤੁਰਂਤਿਕਮ੍। ਅਮृਤਂ ਚਾਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾਤੁਰਰ੍ਥੇऽਧੁਨਾऽਨਘ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਲਈ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ।"