ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਪਤਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਂ ਹਰਿਸ੍ਤਦਾ। ਅਸ੍ਮਦ੍ਬਾਹੁਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ੇਮੌ ਗਜਕਚ੍ਛਪੌ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰਿ ਨੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਹਾਥੀ ਤੇ ਕੱਛੂਆ ਖਾ ਲਈਏ।'
ਗਰੁਡ ਉਵਾਚ-। ਮਮਾਧਾਰਂ ਨ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਸਾਗਰਾਸ਼੍ਚ ਨਗੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਅਥ ਚੈਵਂ ਮਹਾਸਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਧਾਰਯਿष੍ਯਸਿ
ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਨੂੰ ਨਾਂ ਸਮੁੰਦਰ, ਨਾਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਥਾਂ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਜੀਵ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਝੱਲ ਸਕੇਂਗਾ?'
ऋਤੇ ਨਾਰਾਯਣਾਦਨ੍ਯਃ ਕੋ ਮਾਂ ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਕਃ ਪੁਮਾਂਸ੍ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਯੋ ਵੇਗਂ ਮੇ ਸਹਿष੍ਯਤਿ
'ਨਾਰਾਇਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਮੈਨੂੰ ਝੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਹਰਿਰੁਵਾਚ-। ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍। ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਖਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਿਜਾਨੀषੇ ਚ ਮਾਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਹਰਿ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਆਪ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ। ਜਦ ਤੂੰ ਇਹ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ, ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨਨ ਪਛਾਣ ਲਵੇਂਗਾ।'
ਮਹਾਸਤ੍ਵਂ ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਮਨਸਾ ਖਗਃ। ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਪਪਾਤ ਹ ਮਹਾਭੁਜੇ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਜੀਵ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੰਛੀ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, 'ਜੋ ਹੁਕਮ', ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਆ ਬੈਠਿਆ।
ਨ ਚਚਾਲ ਭੁਜਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਪਾਤੇ ਖਗੇਸ਼ਿਤੁਃ। ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸ ਤਾਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਮੁਮੋਚ ਪਰ੍ਵਤਾਲਯੇ
ਪੰਛੀ ਦੇ ਬੈਠਣ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਬਾਂਹ ਹਿੱਲੀ ਨਹੀਂ। ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਟਾਹਣੀ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਾਖਾਪਤਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਚਰਾਚਰਕਾਨਨਾ। ਚਚਾਲ ਵਸੁਧਾ ਚੈਵ ਸਾਗਰਾਃ ਪ੍ਰਚਕਂਪਿਰੇ
ਸਿਰਫ਼ ਟਾਹਣੀ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲਾਂ ਸਮੇਤ ਕੰਬ ਉਠੀ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਹਿੱਲ ਗਏ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਖਾਦਿਤੌ ਸਤ੍ਤ੍ਵੌ ਸਹਸਾ ਗਜਕਚ੍ਛਪੌ। ਤृਪ੍ਤਿਂ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਸੋਪਿ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਤਸ੍ਯ ਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ
ਫਿਰ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਕੱਛੂਆ ਅਚਾਨਕ ਖਾ ਲਏ ਗਏ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਭੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮਿਟੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਏਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗੋਵਿਂਦਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਖਗੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਭੁਜਸ੍ਯ ਮਮ ਮਾਂਸਂ ਤੁ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਖੀ ਭਵ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਬਾਂਹ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਪ੍ਰਚੁਰਂ ਮਾਂਸਂ ਭੁਜਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਤੇਨ ਹਿ। ਖਾਦਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪੁਤ੍ਰ ਵ੍ਰਣਂ ਤਸ੍ਯ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ1.47.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਦਾ ਬਹੁਤ ਮਾਸ ਖਾ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਘਾਉ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚਰਾਚਰਗੁਰੁਂ ਹਰਿਮ੍। ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤੇਦ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਨੇ, ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਡਿੱਗ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਰਿ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਤੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ-। ਵਿਦ੍ਧਿ ਨਾਰਾਯਣਂ ਮਾਂ ਹਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਸਮਾਗਤਮ੍। ਰੂਪਂ ਸ੍ਵਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਰ੍ਥਂ ਚ ਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।' ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਪੱਕੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਇਆ।
ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਘਨਸ਼੍ਯਾਮਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮਨੋਹਰਮ੍। ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਧਰਂ ਸਰ੍ਵਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਸਿਆਹ ਰੰਗ, ਚਾਰ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨਮੋਹਣ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ।
ਤਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਰੁਤ੍ਮਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਹਰਿਮ੍। ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਿਂ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਦ ਨਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖ, ਦੱਸੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?"
ਤਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਹਰਿਃ। ਭਵ ਮੇ ਵਾਹਨਂ ਸ਼ੂਰ ਸਖੇ ਤ੍ਵਂ ਸਾਰ੍ਵਕਾਲਿਕਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਮੇਰਾ ਵਾਹਨ ਬਣ ਜਾ।"
ਤਮੁਵਾਚ ਖਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਧਨ੍ਯੋਹਂ ਵਿਬੁਧੇਸ਼੍ਵਰ। ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਮੇ ਨਾਥ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਦ੍ਯ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ।"
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਪਿਤਰਾਵਾਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇऽਨ੍ਤਿਕਮ੍। ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚੇਦਂ ਭਵ ਤ੍ਵਮਜਰਾਮਰਃ
"ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵਾਂਗਾ," ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਅਜਰ ਤੇ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾ।"
ਅਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਭ੍ਯਃ ਕਰ੍ਮ ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਮਤ੍ਸਮਮ੍। ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਤੇ ਗਤਿਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤੁ ਨਿਖਿਲਂ ਤੁ ਸੁਖਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ। ਤੇਰੇ ਕਰਮ ਤੇ ਤਾਕਤ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣ। ਹਰ ਥਾਂ ਤੇਰੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੱਕਾ ਸੁੱਖ ਮਿਲੇ।
ਸਂਮਿਲਤੁ ਦ੍ਰੁਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ। ਯਥੇष੍ਟਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਹਾਰਮਕष੍ਟੇਨ ਪ੍ਰਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ
ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਆਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣ। ਜਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਵੇਂ।
ਵ੍ਯਸਨਾਨ੍ਮਾਤਰਂ ਸਦ੍ਯੋ ਮੋਚਯਿष੍ਯਸਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਰਿਃ ਸਦ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਹਰੀ ਉਥੇ ਹੀ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯੋਪਿ ਪਿਤਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕਥਯਚ੍ਚਾਖਿਲਂ ਤਤਃ। ਸ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਤਨਯਂ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤਾਰਕਸ਼ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਧਨ੍ਯੋਹਂ ਚ ਖਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਧਨ੍ਯਾ ਤੇ ਜਨਨੀ ਸ਼ਿਵਾ। ਧਨ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਮੀਦृਸ਼ਃ
ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਧੰਨ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਵੀ ਧੰਨ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਉਹ ਕੁਲ ਵੀ ਧੰਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਤੂੰ ਜਿਹਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਕੁਲੇ ਜਾਤੋ ਵੈष੍ਣਵਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ। ਕੁਲਕੋਟਿਂ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਸਾਯੁਜ੍ਯਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜਿਸ ਘਰ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ, ਲੱਖਾਂ ਘਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਂ ਯਃ ਪੂਜਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਧ੍ਯਾਯੇਤ ਗਾਯਤਿ। ਜਪੇਨ੍ਮਂਤ੍ਰਂ ਸਦਾ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਪਠਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ, ਉਸਦੇ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਮੰਤਰ ਤੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸਦਾ ਜਪਦਾ ਤੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਚ ਭਜੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮੁਪਵਾਸਂ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨੇ। ਕ੍ਸ਼ਯਾਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਾਂ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲੈਂਦਾ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਸ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ ਗੋਵਿਂਦੋ ਮਾਨਸੇ ਚ ਸਦੈਵ ਹਿ। ਸ ਏਵ ਚ ਲਭੇਦ੍ਦਾਸ੍ਯਂ ਸਪੁਣ੍ਯੈਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਜਿਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਗੋਵਿੰਦ ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪੂਰਨ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਕਰ੍ਮਸਂਚਯਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਯਾਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਾਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਕਿਂਕਰਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋਣ ਤੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਦਾਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਨ੍ਯੋਸੌ ਮਾਨਵੋ ਲੋਕੇ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਸਾਦृਸ਼੍ਯਮਾਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਨਿਤ੍ਯਃ ਸੁਰਵਰੈਃ ਪੂਜ੍ਯੋ ਲੋਕਨਾਥੋऽਚ੍ਯੁਤੋऽਵ੍ਯਯਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਧੰਨ ਹੈ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਵੇਦ੍ਯਸ੍ਯ ਸ ਏਵ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ। ਤਪੋਭਿਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਧਰ੍ਮੈਰ੍ਮਖੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਰਪਿ
ਜਿਸਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਕਈ ਤਪ, ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਗਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਉਹੀ ਪੂਰਨ ਪੁਰਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨ ਲਭ੍ਯਤੇ ਦੇਵੈਸ੍ਤ੍ਵਯਾਸੌ ਵਿਪ੍ਰ ਲਭ੍ਯਤੇ। ਸਪਤ੍ਨੀਵ੍ਯਸਨਾਦ੍ਧੋਰਾਨ੍ਮਾਤਰਂ ਤੇ ਪ੍ਰਮੋਚਯ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਪਰ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੌਤ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਛੁਡਾ।