ਆਧਾਰਤਾਂ ਨ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਨਗਾਸ਼੍ਚ ਮਂਦਰਾਦਯਃ। ਤਤੋ ਯੋਜਨਲਕ੍ਸ਼ੇ ਦ੍ਵੇ ਗਤ੍ਵਾ ਮਾਰੁਤਰਂਹਸਾ
ਮੰਦਰ ਆਦਿਕ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਉਸਦਾ ਭਾਰ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੋ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਤੁਰ ਗਿਆ।
ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਜਂਬੁਸ਼ਾਖਾਯਾਂ ਨਿਪਪਾਤ ਮਹਾਬਲਃ। ਭਗ੍ਨਾ ਸਾ ਸਹਸਾ ਸ਼ਾਖਾ ਤਾਂ ਪਤਂਤੀਂ ਖਗੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਮਹਾ-ਤਾਕਤਵਾਨ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਜਾਮੁਨ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਜਾ ਉਤਰੀਆ। ਉਹ ਟਾਹਣੀ ਅਚਾਨਕ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ
ਗੋਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵਧਾਦ੍ਭੀਤੋ ਦਧਾਰ ਤਰਸਾ ਬਲੀ। ਧृਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਰੁਚਿਰਂ ਵੇਗਾਦ੍ਦ੍ਰਵਂਤਂ ਖੇ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਗਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕਤਲ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹ ਟਾਹਣੀ ਸੰਭਾਲ ਲਈ। ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਰਹੀ ਟਾਹਣੀ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚੇਦਂ ਨਰਰੂਪਧਰੋ ਹਰਿਃ। ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭ੍ਰਮਸਿ ਚਾਕਾਸ਼ੇ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਪਤਗੇਸ਼੍ਵਰ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰਾ ਕੀ ਮਕਸਦ ਹੈ?'
ਵਿਧृਤ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਮਹਾਂਤੌ ਗਜਕਚ੍ਛਪੌ। ਤਮੁਵਾਚ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਰਰੂਪਧਰਂ ਹਰਿਮ੍
ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਟਾਹਣੀ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਕੱਛੂਏ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਦ੍ਵਿਜ ਨੇ ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰੇ ਹੋਏ ਹਰਿ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਗਰੁਡੋਹਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਖਗਰੂਪਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ। ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਮੁਨੇਸ੍ਸੂਨੁਰ੍ਵਿਨਤਾਗਰ੍ਭਸਂਭਵਃ
ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਗਰੁੜ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੰਛੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਮੁਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯੈਤੌ ਚ ਮਹਾਸਤ੍ਵੌ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਮਯਾ ਧृਤੌ। ਨ ਧਰਾ ਚ ਮਮਾਧਾਰੋ ਨ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਨ ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਃ
ਇਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਜੀਵ ਵੇਖੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਖਾਣ ਲਈ ਫੜਿਆ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਨਾਂ ਧਰਤੀ, ਨਾਂ ਦਰੱਖਤ, ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਪਹਾੜ ਥਾਂ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਅਨੇਕਯੋਜਨਾਨ੍ਯੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਂਬੂਮਹੀਰੁਹਮ੍। ਅਪਤਂਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਖਾਯਾਂ ਸਹੇਮੌ ਪਰਿਭਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ
ਕਈ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਜੰਬੂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਆ ਬੈਠਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਖਾ ਲਵਾਂ।
ਭਗ੍ਨਾ ਸਾ ਸਹਸਾ ਸ਼ਾਖਾ ਤਾਂ ਚ ਧृਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਮਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਕੋਟਿਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਗਵਾਂ ਵਧਾਤ੍
ਉਹ ਟਾਹਣੀ ਅਚਾਨਕ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਡਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਭਯਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿषਾਦੋ ਮੇ ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ਬੁਧ। ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕਥਂ ਯਾਮਿ ਕੋ ਮੇ ਵੇਗਂ ਸਹਿष੍ਯਤਿ
ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕਿਵੇਂ ਜਾਵਾਂ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸਹਿ ਸਕੇਗਾ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਪਤਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਂ ਹਰਿਸ੍ਤਦਾ। ਅਸ੍ਮਦ੍ਬਾਹੁਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ੇਮੌ ਗਜਕਚ੍ਛਪੌ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰਿ ਨੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਹਾਥੀ ਤੇ ਕੱਛੂਆ ਖਾ ਲਈਏ।'
ਗਰੁਡ ਉਵਾਚ-। ਮਮਾਧਾਰਂ ਨ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਸਾਗਰਾਸ਼੍ਚ ਨਗੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਅਥ ਚੈਵਂ ਮਹਾਸਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਧਾਰਯਿष੍ਯਸਿ
ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਨੂੰ ਨਾਂ ਸਮੁੰਦਰ, ਨਾਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਥਾਂ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਜੀਵ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਝੱਲ ਸਕੇਂਗਾ?'
ऋਤੇ ਨਾਰਾਯਣਾਦਨ੍ਯਃ ਕੋ ਮਾਂ ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਕਃ ਪੁਮਾਂਸ੍ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਯੋ ਵੇਗਂ ਮੇ ਸਹਿष੍ਯਤਿ
'ਨਾਰਾਇਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਮੈਨੂੰ ਝੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਹਰਿਰੁਵਾਚ-। ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍। ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਖਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਿਜਾਨੀषੇ ਚ ਮਾਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਹਰਿ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਆਪ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ। ਜਦ ਤੂੰ ਇਹ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ, ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨਨ ਪਛਾਣ ਲਵੇਂਗਾ।'
ਮਹਾਸਤ੍ਵਂ ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਮਨਸਾ ਖਗਃ। ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਪਪਾਤ ਹ ਮਹਾਭੁਜੇ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਜੀਵ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੰਛੀ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, 'ਜੋ ਹੁਕਮ', ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਆ ਬੈਠਿਆ।
ਨ ਚਚਾਲ ਭੁਜਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਪਾਤੇ ਖਗੇਸ਼ਿਤੁਃ। ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸ ਤਾਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਮੁਮੋਚ ਪਰ੍ਵਤਾਲਯੇ
ਪੰਛੀ ਦੇ ਬੈਠਣ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਬਾਂਹ ਹਿੱਲੀ ਨਹੀਂ। ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਟਾਹਣੀ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਾਖਾਪਤਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਚਰਾਚਰਕਾਨਨਾ। ਚਚਾਲ ਵਸੁਧਾ ਚੈਵ ਸਾਗਰਾਃ ਪ੍ਰਚਕਂਪਿਰੇ
ਸਿਰਫ਼ ਟਾਹਣੀ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲਾਂ ਸਮੇਤ ਕੰਬ ਉਠੀ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਹਿੱਲ ਗਏ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਖਾਦਿਤੌ ਸਤ੍ਤ੍ਵੌ ਸਹਸਾ ਗਜਕਚ੍ਛਪੌ। ਤृਪ੍ਤਿਂ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਸੋਪਿ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਤਸ੍ਯ ਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ
ਫਿਰ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਕੱਛੂਆ ਅਚਾਨਕ ਖਾ ਲਏ ਗਏ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਭੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮਿਟੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਏਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗੋਵਿਂਦਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਖਗੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਭੁਜਸ੍ਯ ਮਮ ਮਾਂਸਂ ਤੁ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਖੀ ਭਵ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਬਾਂਹ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਪ੍ਰਚੁਰਂ ਮਾਂਸਂ ਭੁਜਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਤੇਨ ਹਿ। ਖਾਦਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪੁਤ੍ਰ ਵ੍ਰਣਂ ਤਸ੍ਯ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ1.47.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਦਾ ਬਹੁਤ ਮਾਸ ਖਾ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਘਾਉ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚਰਾਚਰਗੁਰੁਂ ਹਰਿਮ੍। ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤੇਦ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਨੇ, ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਡਿੱਗ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਰਿ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਤੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ-। ਵਿਦ੍ਧਿ ਨਾਰਾਯਣਂ ਮਾਂ ਹਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਸਮਾਗਤਮ੍। ਰੂਪਂ ਸ੍ਵਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਰ੍ਥਂ ਚ ਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।' ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਪੱਕੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਇਆ।
ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਘਨਸ਼੍ਯਾਮਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮਨੋਹਰਮ੍। ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਧਰਂ ਸਰ੍ਵਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਸਿਆਹ ਰੰਗ, ਚਾਰ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨਮੋਹਣ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ।
ਤਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਰੁਤ੍ਮਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਹਰਿਮ੍। ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਿਂ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਦ ਨਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖ, ਦੱਸੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?"
ਤਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਹਰਿਃ। ਭਵ ਮੇ ਵਾਹਨਂ ਸ਼ੂਰ ਸਖੇ ਤ੍ਵਂ ਸਾਰ੍ਵਕਾਲਿਕਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਮੇਰਾ ਵਾਹਨ ਬਣ ਜਾ।"
ਤਮੁਵਾਚ ਖਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਧਨ੍ਯੋਹਂ ਵਿਬੁਧੇਸ਼੍ਵਰ। ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਮੇ ਨਾਥ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਦ੍ਯ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ।"
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਪਿਤਰਾਵਾਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇऽਨ੍ਤਿਕਮ੍। ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚੇਦਂ ਭਵ ਤ੍ਵਮਜਰਾਮਰਃ
"ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵਾਂਗਾ," ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਅਜਰ ਤੇ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾ।"
ਅਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਭ੍ਯਃ ਕਰ੍ਮ ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਮਤ੍ਸਮਮ੍। ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਤੇ ਗਤਿਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤੁ ਨਿਖਿਲਂ ਤੁ ਸੁਖਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ। ਤੇਰੇ ਕਰਮ ਤੇ ਤਾਕਤ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣ। ਹਰ ਥਾਂ ਤੇਰੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੱਕਾ ਸੁੱਖ ਮਿਲੇ।
ਸਂਮਿਲਤੁ ਦ੍ਰੁਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ। ਯਥੇष੍ਟਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਹਾਰਮਕष੍ਟੇਨ ਪ੍ਰਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ
ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਆਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣ। ਜਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਵੇਂ।
ਵ੍ਯਸਨਾਨ੍ਮਾਤਰਂ ਸਦ੍ਯੋ ਮੋਚਯਿष੍ਯਸਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਰਿਃ ਸਦ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਹਰੀ ਉਥੇ ਹੀ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।