ਨੈਰ੍ऋਤੇ ਕੁਵਦਾਃ ਪਾਪਾ ਗੋਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵਧੋਦ੍ਯਤਾਃ। ਖਰ੍ਪਰਾਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਪੂਰ੍ਵੇ ਨਿਵਸਂਤਿ ਚ ਦਾਰੁਣਾਃ
ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪਾਪੀ, ਗਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪੱਛਮ ਤੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਖੋਪੜੀ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ, ਕਠੋਰ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਵਾਯਵ੍ਯਾਂ ਚ ਤੁਰੁष੍ਕਾਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾ ਗਵਾਸ਼ਿਨਃ। ਅਸ਼੍ਵਪृष੍ਠਸਮਾਰੂਢਾਃ ਪ੍ਰਯੁਦ੍ਧੇष੍ਵਨਿਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਤੁਰਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਦਾਢੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ।
ਉਤ੍ਤਰਸ੍ਯਾਂ ਚ ਗਿਰਯੋ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਃ ਪਰ੍ਵਤਵਾਸਿਨਃ। ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਸ਼ਾ ਦੁਰਾਚਾਰਾਃ ਵਧਬਂਧਰਤਾਃ ਕਿਲ
ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਾਰਨ-ਬੰਨਣ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਐਸ਼ਾਨ੍ਯਾਂ ਨਿਰਯਾਸ੍ਸਂਤਿ ਕਰ੍ਤॄਣਾਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਵਾਸਿਨਃ। ਏਤੇ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਘੋਰਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ
ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਨਿਰਯਾ ਹਨ, ਜੋ ਦਰੱਖਤਾਂ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਖੜੇ ਹਨ।
ਯੇषਾਂ ਚ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਚੇਲੋ ਜਲਮਾਵਿਸ਼ੇਤ੍। ਏਤੇषਾਂ ਚ ਕਲੌ ਦੇਸ਼ੇਪ੍ਯਕਾਲੇ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਵੀ, ਪੂਰੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੀ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਚ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਵਿਤ੍ਤਲੋਭਾਤ੍ਸਮਂਤਤਃ। ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਮੋਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪਰਿਪੀਡਿਤਃ
ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵਾਪਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ,
ਪੁਨਰਾਹ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਤਾਤ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਮੇ ਬਾਧਤੇਤਰਾਮ੍। ਅਵਦਦ੍ਗਰੁਡਂ ਤਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਯਪਃ ਕृਪਯਾ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਦੁਜਾਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਧ ਭੁੱਖ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈ।' ਤਦ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਉਥੇ ਜਲਦੀ ਆਖਿਆ।
ਤਿष੍ਠਂਤੌ ਵਿਪੁਲੌ ਤਤ੍ਰ ਜਿਘਾਂਸੂ ਗਜਕਚ੍ਛਪੌ। ਅਪ੍ਰਮੇਯੌ ਮਹਾਸਤ੍ਵੌ ਸਾਗਰਸ੍ਯੈਕਦੇਸ਼ਤਃ
ਉਥੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਇਕ ਹਿੱਸੇ ਕੋਲ, ਦੋ ਵੱਡੇ ਜੀਵ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਆ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਸਨ।
ਤਾਵਪ੍ਸੁ ਚ ਦ੍ਰੁਤਂ ਵਤ੍ਸ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਂ ਤੇ ਵਾਰਯਿष੍ਯਤਃ। ਸ ਪਿਤੁਰ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾਭਿਪਦ੍ਯ ਤੌ
ਪੁੱਤਰ, ਜਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟਾ ਦੇਣਗੇ। ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਨਖੈਰ੍ਭਿਤ੍ਵਾ ਕੂਰ੍ਮਗਜੌ ਮਹਾਸਤ੍ਵੌ ਮਹਾਜਵਃ। ਖਮੁਤ੍ਪਪਾਤ ਤੌ ਧृਤ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਵੇਗੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਮਹਾ-ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਪੰਛੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਏ ਨੂੰ ਫਾੜ ਲਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਆਧਾਰਤਾਂ ਨ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਨਗਾਸ਼੍ਚ ਮਂਦਰਾਦਯਃ। ਤਤੋ ਯੋਜਨਲਕ੍ਸ਼ੇ ਦ੍ਵੇ ਗਤ੍ਵਾ ਮਾਰੁਤਰਂਹਸਾ
ਮੰਦਰ ਆਦਿਕ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਉਸਦਾ ਭਾਰ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੋ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਤੁਰ ਗਿਆ।
ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਜਂਬੁਸ਼ਾਖਾਯਾਂ ਨਿਪਪਾਤ ਮਹਾਬਲਃ। ਭਗ੍ਨਾ ਸਾ ਸਹਸਾ ਸ਼ਾਖਾ ਤਾਂ ਪਤਂਤੀਂ ਖਗੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਮਹਾ-ਤਾਕਤਵਾਨ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਜਾਮੁਨ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਜਾ ਉਤਰੀਆ। ਉਹ ਟਾਹਣੀ ਅਚਾਨਕ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ
ਗੋਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵਧਾਦ੍ਭੀਤੋ ਦਧਾਰ ਤਰਸਾ ਬਲੀ। ਧृਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਰੁਚਿਰਂ ਵੇਗਾਦ੍ਦ੍ਰਵਂਤਂ ਖੇ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਗਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕਤਲ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹ ਟਾਹਣੀ ਸੰਭਾਲ ਲਈ। ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਰਹੀ ਟਾਹਣੀ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚੇਦਂ ਨਰਰੂਪਧਰੋ ਹਰਿਃ। ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭ੍ਰਮਸਿ ਚਾਕਾਸ਼ੇ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਪਤਗੇਸ਼੍ਵਰ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰਾ ਕੀ ਮਕਸਦ ਹੈ?'
ਵਿਧृਤ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਮਹਾਂਤੌ ਗਜਕਚ੍ਛਪੌ। ਤਮੁਵਾਚ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਰਰੂਪਧਰਂ ਹਰਿਮ੍
ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਟਾਹਣੀ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਕੱਛੂਏ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਦ੍ਵਿਜ ਨੇ ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰੇ ਹੋਏ ਹਰਿ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਗਰੁਡੋਹਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਖਗਰੂਪਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ। ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਮੁਨੇਸ੍ਸੂਨੁਰ੍ਵਿਨਤਾਗਰ੍ਭਸਂਭਵਃ
ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਗਰੁੜ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੰਛੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਮੁਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯੈਤੌ ਚ ਮਹਾਸਤ੍ਵੌ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਮਯਾ ਧृਤੌ। ਨ ਧਰਾ ਚ ਮਮਾਧਾਰੋ ਨ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਨ ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਃ
ਇਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਜੀਵ ਵੇਖੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਖਾਣ ਲਈ ਫੜਿਆ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਨਾਂ ਧਰਤੀ, ਨਾਂ ਦਰੱਖਤ, ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਪਹਾੜ ਥਾਂ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਅਨੇਕਯੋਜਨਾਨ੍ਯੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਂਬੂਮਹੀਰੁਹਮ੍। ਅਪਤਂਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਖਾਯਾਂ ਸਹੇਮੌ ਪਰਿਭਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ
ਕਈ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਜੰਬੂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਆ ਬੈਠਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਖਾ ਲਵਾਂ।
ਭਗ੍ਨਾ ਸਾ ਸਹਸਾ ਸ਼ਾਖਾ ਤਾਂ ਚ ਧृਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਮਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਕੋਟਿਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਗਵਾਂ ਵਧਾਤ੍
ਉਹ ਟਾਹਣੀ ਅਚਾਨਕ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਡਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਭਯਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿषਾਦੋ ਮੇ ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ਬੁਧ। ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕਥਂ ਯਾਮਿ ਕੋ ਮੇ ਵੇਗਂ ਸਹਿष੍ਯਤਿ
ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕਿਵੇਂ ਜਾਵਾਂ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸਹਿ ਸਕੇਗਾ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਪਤਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਂ ਹਰਿਸ੍ਤਦਾ। ਅਸ੍ਮਦ੍ਬਾਹੁਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ੇਮੌ ਗਜਕਚ੍ਛਪੌ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰਿ ਨੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਹਾਥੀ ਤੇ ਕੱਛੂਆ ਖਾ ਲਈਏ।'
ਗਰੁਡ ਉਵਾਚ-। ਮਮਾਧਾਰਂ ਨ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਸਾਗਰਾਸ਼੍ਚ ਨਗੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਅਥ ਚੈਵਂ ਮਹਾਸਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਧਾਰਯਿष੍ਯਸਿ
ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਨੂੰ ਨਾਂ ਸਮੁੰਦਰ, ਨਾਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਥਾਂ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਜੀਵ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਝੱਲ ਸਕੇਂਗਾ?'
ऋਤੇ ਨਾਰਾਯਣਾਦਨ੍ਯਃ ਕੋ ਮਾਂ ਧਾਰਯਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਕਃ ਪੁਮਾਂਸ੍ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਯੋ ਵੇਗਂ ਮੇ ਸਹਿष੍ਯਤਿ
'ਨਾਰਾਇਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਮੈਨੂੰ ਝੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਹਰਿਰੁਵਾਚ-। ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍। ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਖਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਿਜਾਨੀषੇ ਚ ਮਾਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਹਰਿ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਆਪ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ। ਜਦ ਤੂੰ ਇਹ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ, ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨਨ ਪਛਾਣ ਲਵੇਂਗਾ।'
ਮਹਾਸਤ੍ਵਂ ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਮਨਸਾ ਖਗਃ। ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਪਪਾਤ ਹ ਮਹਾਭੁਜੇ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਜੀਵ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੰਛੀ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, 'ਜੋ ਹੁਕਮ', ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਆ ਬੈਠਿਆ।
ਨ ਚਚਾਲ ਭੁਜਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਪਾਤੇ ਖਗੇਸ਼ਿਤੁਃ। ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸ ਤਾਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਮੁਮੋਚ ਪਰ੍ਵਤਾਲਯੇ
ਪੰਛੀ ਦੇ ਬੈਠਣ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਬਾਂਹ ਹਿੱਲੀ ਨਹੀਂ। ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਟਾਹਣੀ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਾਖਾਪਤਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਚਰਾਚਰਕਾਨਨਾ। ਚਚਾਲ ਵਸੁਧਾ ਚੈਵ ਸਾਗਰਾਃ ਪ੍ਰਚਕਂਪਿਰੇ
ਸਿਰਫ਼ ਟਾਹਣੀ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲਾਂ ਸਮੇਤ ਕੰਬ ਉਠੀ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਹਿੱਲ ਗਏ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਖਾਦਿਤੌ ਸਤ੍ਤ੍ਵੌ ਸਹਸਾ ਗਜਕਚ੍ਛਪੌ। ਤृਪ੍ਤਿਂ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਸੋਪਿ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਤਸ੍ਯ ਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ
ਫਿਰ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਕੱਛੂਆ ਅਚਾਨਕ ਖਾ ਲਏ ਗਏ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਭੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮਿਟੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਏਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗੋਵਿਂਦਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਖਗੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਭੁਜਸ੍ਯ ਮਮ ਮਾਂਸਂ ਤੁ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਖੀ ਭਵ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਬਾਂਹ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਪ੍ਰਚੁਰਂ ਮਾਂਸਂ ਭੁਜਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਤੇਨ ਹਿ। ਖਾਦਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪੁਤ੍ਰ ਵ੍ਰਣਂ ਤਸ੍ਯ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ1.47.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਦਾ ਬਹੁਤ ਮਾਸ ਖਾ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਘਾਉ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।