ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਦੁਰਾਚਾਰਾਂਸ਼੍ਚਾਂਡਾਲਾਨ੍ਪਾਪਕਾਰਿਣਃ। ਦੋषਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਰਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸੁਖੀ ਭਵਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਤੇ ਪਾਪੀ ਚੰਡਾਲ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਹੀ ਸੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।
ਅਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਯਦਿ ਵਾ ਮੋਹਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਪਂ ਸੁਦਾਰੁਣਂ। ਤਤੋ ਧਰ੍ਮਂ ਚਰੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਂ
ਜੇ ਅਗਿਆਨ ਜਾਂ ਭੁਲੇਖੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਕृਨ੍ਨ ਚਰੇਦ੍ਧਰ੍ਮਂ ਪਾਪੇ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਤਿਂ ਪੁਨਃ। ਸ਼ਿਲਾਨਾਵਂ ਯਥਾਰੂਢਃ ਸਾਗਰੇ ਸਂਨਿਮਜ੍ਜਤਿ
ਜੇ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਨਾ ਕਰੇ ਤੇ ਫਿਰ ਪਾਪ ਵੱਲ ਹੀ ਮਨ ਲਾ ਲਵੇ, ਉਹ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪਾਪਾਨਿ ਤਥਾ ਦੁਰ੍ਗਤਿਸਂਚਯਂ। ਉਪਸ਼ਾਂਤੋ ਭਵੇਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਂ ਦੋषਂ ਸ਼ਮਯਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਕਰ ਲਏ ਤੇ ਮਾੜਾ ਭਾਗ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਵੇ, ਪਰ ਫਿਰ ਚਿੱਤ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਮੁਨਿਵਰੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਯਦਿਮਾਂ ਨ ਜਹਾਤੀਹ ਖਗਃ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਬਾਂਧਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ—'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਣਂ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਖਗੇ ਮਰ੍ਮਾਵਘਾਤਿਨਿ। ਨੋਚੇਤ੍ਤ੍ਯਜਤੁ ਮੇ ਬਂਧੂਨ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਮੇ ਦृਢਾਤ੍ਮਨਃ
ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਮੁਵਾਚੇਦਂ ਮੁਨਿ ਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਧੇ ਭਯਾਤ੍। ਉਦ੍ਵਮੈਤਾਨ੍ਸਵਿਪ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਮ੍ਲੇਛਾਨੇਤਾਨ੍ਸਮਂਤਤਃ
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕਤਲ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਕੱਢ ਦੇ।'
ਵਨੇषੁ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਤੇषੁ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਤਾਨ੍ਪਤਗੇਸ਼੍ਵਰ। ਉਦ੍ਵਵਾਮ ਤਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦੋषਜ੍ਞਃ ਪਿਤੁਰਾਜ੍ਞਯਾ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਜੋ ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੇ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਛੇਤੀ ਹੀ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇऽਭਵਨ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਾ ਅਕੇਸ਼ਾਃ ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਯਵਨਾ ਭੋਜਨਪ੍ਰੀਤਾਃ ਕਿਂਚਿਚ੍ਛ੍ਮਸ਼੍ਰੁਯੁਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ—ਕੁਝ ਬਿਨਾਂ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਬਿਨਾਂ ਦਾਢੀ ਵਾਲੇ, ਯਵਨ ਜੋ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਦਾਢੀ ਸੀ।
ਅਗ੍ਨੌ ਚ ਨਗ੍ਨਕਾਃ ਪਾਪਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯਾਮਵਾਚਕਾਃ। ਘੋਰਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਵਧੇ ਪ੍ਰੀਤਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨੋ ਗਵਾਸ਼ਿਨਃ
ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਨੰਗੇ ਪਾਪੀ, ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੇ ਸ਼ੌਕੀਨ, ਮੰਦੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ ਤੇ ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਨੈਰ੍ऋਤੇ ਕੁਵਦਾਃ ਪਾਪਾ ਗੋਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵਧੋਦ੍ਯਤਾਃ। ਖਰ੍ਪਰਾਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਪੂਰ੍ਵੇ ਨਿਵਸਂਤਿ ਚ ਦਾਰੁਣਾਃ
ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪਾਪੀ, ਗਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪੱਛਮ ਤੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਖੋਪੜੀ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ, ਕਠੋਰ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਵਾਯਵ੍ਯਾਂ ਚ ਤੁਰੁष੍ਕਾਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾ ਗਵਾਸ਼ਿਨਃ। ਅਸ਼੍ਵਪृष੍ਠਸਮਾਰੂਢਾਃ ਪ੍ਰਯੁਦ੍ਧੇष੍ਵਨਿਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਤੁਰਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਦਾਢੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ।
ਉਤ੍ਤਰਸ੍ਯਾਂ ਚ ਗਿਰਯੋ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਃ ਪਰ੍ਵਤਵਾਸਿਨਃ। ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਸ਼ਾ ਦੁਰਾਚਾਰਾਃ ਵਧਬਂਧਰਤਾਃ ਕਿਲ
ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਾਰਨ-ਬੰਨਣ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਐਸ਼ਾਨ੍ਯਾਂ ਨਿਰਯਾਸ੍ਸਂਤਿ ਕਰ੍ਤॄਣਾਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਵਾਸਿਨਃ। ਏਤੇ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਘੋਰਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ
ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਨਿਰਯਾ ਹਨ, ਜੋ ਦਰੱਖਤਾਂ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਖੜੇ ਹਨ।
ਯੇषਾਂ ਚ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਚੇਲੋ ਜਲਮਾਵਿਸ਼ੇਤ੍। ਏਤੇषਾਂ ਚ ਕਲੌ ਦੇਸ਼ੇਪ੍ਯਕਾਲੇ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਵੀ, ਪੂਰੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੀ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਚ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਵਿਤ੍ਤਲੋਭਾਤ੍ਸਮਂਤਤਃ। ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਮੋਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪਰਿਪੀਡਿਤਃ
ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵਾਪਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ,
ਪੁਨਰਾਹ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਤਾਤ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਮੇ ਬਾਧਤੇਤਰਾਮ੍। ਅਵਦਦ੍ਗਰੁਡਂ ਤਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਯਪਃ ਕृਪਯਾ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਦੁਜਾਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਧ ਭੁੱਖ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈ।' ਤਦ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਉਥੇ ਜਲਦੀ ਆਖਿਆ।
ਤਿष੍ਠਂਤੌ ਵਿਪੁਲੌ ਤਤ੍ਰ ਜਿਘਾਂਸੂ ਗਜਕਚ੍ਛਪੌ। ਅਪ੍ਰਮੇਯੌ ਮਹਾਸਤ੍ਵੌ ਸਾਗਰਸ੍ਯੈਕਦੇਸ਼ਤਃ
ਉਥੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਇਕ ਹਿੱਸੇ ਕੋਲ, ਦੋ ਵੱਡੇ ਜੀਵ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਆ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਸਨ।
ਤਾਵਪ੍ਸੁ ਚ ਦ੍ਰੁਤਂ ਵਤ੍ਸ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਂ ਤੇ ਵਾਰਯਿष੍ਯਤਃ। ਸ ਪਿਤੁਰ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾਭਿਪਦ੍ਯ ਤੌ
ਪੁੱਤਰ, ਜਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟਾ ਦੇਣਗੇ। ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਨਖੈਰ੍ਭਿਤ੍ਵਾ ਕੂਰ੍ਮਗਜੌ ਮਹਾਸਤ੍ਵੌ ਮਹਾਜਵਃ। ਖਮੁਤ੍ਪਪਾਤ ਤੌ ਧृਤ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਵੇਗੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਮਹਾ-ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਪੰਛੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਏ ਨੂੰ ਫਾੜ ਲਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਆਧਾਰਤਾਂ ਨ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਨਗਾਸ਼੍ਚ ਮਂਦਰਾਦਯਃ। ਤਤੋ ਯੋਜਨਲਕ੍ਸ਼ੇ ਦ੍ਵੇ ਗਤ੍ਵਾ ਮਾਰੁਤਰਂਹਸਾ
ਮੰਦਰ ਆਦਿਕ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਉਸਦਾ ਭਾਰ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੋ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਤੁਰ ਗਿਆ।
ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਜਂਬੁਸ਼ਾਖਾਯਾਂ ਨਿਪਪਾਤ ਮਹਾਬਲਃ। ਭਗ੍ਨਾ ਸਾ ਸਹਸਾ ਸ਼ਾਖਾ ਤਾਂ ਪਤਂਤੀਂ ਖਗੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਮਹਾ-ਤਾਕਤਵਾਨ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਜਾਮੁਨ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਜਾ ਉਤਰੀਆ। ਉਹ ਟਾਹਣੀ ਅਚਾਨਕ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ
ਗੋਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵਧਾਦ੍ਭੀਤੋ ਦਧਾਰ ਤਰਸਾ ਬਲੀ। ਧृਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਰੁਚਿਰਂ ਵੇਗਾਦ੍ਦ੍ਰਵਂਤਂ ਖੇ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਗਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕਤਲ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹ ਟਾਹਣੀ ਸੰਭਾਲ ਲਈ। ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਰਹੀ ਟਾਹਣੀ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚੇਦਂ ਨਰਰੂਪਧਰੋ ਹਰਿਃ। ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭ੍ਰਮਸਿ ਚਾਕਾਸ਼ੇ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਪਤਗੇਸ਼੍ਵਰ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰਾ ਕੀ ਮਕਸਦ ਹੈ?'
ਵਿਧृਤ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਮਹਾਂਤੌ ਗਜਕਚ੍ਛਪੌ। ਤਮੁਵਾਚ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਰਰੂਪਧਰਂ ਹਰਿਮ੍
ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਟਾਹਣੀ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਕੱਛੂਏ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਦ੍ਵਿਜ ਨੇ ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰੇ ਹੋਏ ਹਰਿ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਗਰੁਡੋਹਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਖਗਰੂਪਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ। ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਮੁਨੇਸ੍ਸੂਨੁਰ੍ਵਿਨਤਾਗਰ੍ਭਸਂਭਵਃ
ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਗਰੁੜ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੰਛੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਮੁਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯੈਤੌ ਚ ਮਹਾਸਤ੍ਵੌ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਮਯਾ ਧृਤੌ। ਨ ਧਰਾ ਚ ਮਮਾਧਾਰੋ ਨ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਨ ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਃ
ਇਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਜੀਵ ਵੇਖੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਖਾਣ ਲਈ ਫੜਿਆ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਨਾਂ ਧਰਤੀ, ਨਾਂ ਦਰੱਖਤ, ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਪਹਾੜ ਥਾਂ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਅਨੇਕਯੋਜਨਾਨ੍ਯੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਂਬੂਮਹੀਰੁਹਮ੍। ਅਪਤਂਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਖਾਯਾਂ ਸਹੇਮੌ ਪਰਿਭਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ
ਕਈ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਜੰਬੂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਆ ਬੈਠਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਖਾ ਲਵਾਂ।
ਭਗ੍ਨਾ ਸਾ ਸਹਸਾ ਸ਼ਾਖਾ ਤਾਂ ਚ ਧृਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਮਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਕੋਟਿਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਗਵਾਂ ਵਧਾਤ੍
ਉਹ ਟਾਹਣੀ ਅਚਾਨਕ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਡਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਭਯਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿषਾਦੋ ਮੇ ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ਬੁਧ। ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕਥਂ ਯਾਮਿ ਕੋ ਮੇ ਵੇਗਂ ਸਹਿष੍ਯਤਿ
ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕਿਵੇਂ ਜਾਵਾਂ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸਹਿ ਸਕੇਗਾ?