ਯਸ੍ਯ ਨਾਦੇਨ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਦੇਵਾਸੁਰਮਹੋਰਗਾਃ । ਸਮੁਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਭੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸਿਧੁਗਂਗਾਯਾਂ ਜਾਤੋऽਯਂ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਕਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਰੋਣ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ ਤੇ ਮਹਾ-ਸਰਪ ਡਰ ਗਏ; ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ ਹੈ।'
ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦਿ ਸਂਸ੍ਕਾਰਾਨ੍ਕੁਰੁष੍ਵਾਸ੍ਯ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਥਂ ਵਦਤਿ ਪਾਥੋਧੌ ਸ ਬਾਲਃ ਸਾਗਰਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਸ ਲਈ ਜਨਮ ਤੇ ਹੋਰ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰੋ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ; ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਉਹ ਬੱਚਾ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਗ੍ਰਹੀਤ੍ਕੂਰ੍ਚੇ ਵਿਧੁਨ੍ਵਂਤਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਧੁਨ੍ਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕੂਰ੍ਚਂ ਤੁ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮਾਗਮਜ੍ਜਲਮ੍ । ਕਥਂਚਿਨ੍ਮੁਕ੍ਤਕੂਰ੍ਚੋऽਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਾਗਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਕੂਚਾ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਝਟਕਿਆ; ਝਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਿਆ; ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੂਚਾ ਛੁਡਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ- ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਧृਤਂ ਯਸ੍ਮਾਦਨੇਨੈਤਜ੍ਜਲਂ ਮਮ । ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਲਂਧਰ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਭਵਤ੍ਯਸੌ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪਾਣੀ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਜਲੰਧਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਧੁਨੈਵੈष ਤਰੁਣਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਰਗਃ । ਅਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਵਿਨਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੁਣ ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਵਧ ਹੈ, ਸਿਰਫ ਰੁਦ੍ਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ।
ਯਾਤਿ ਯਤ੍ਰ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਸ੍ਤਤ੍ਰੇਦਾਨੀਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਹੁਣ ਇਹ ਉਥੇ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਥੋਂ ਇਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰਮਾਹੂਯ ਰਾਜ੍ਯੇ ਤਂ ਚਾਭ੍ਯषੇਚਯਤ੍ । ਆਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਸਰਿਤਾਂ ਨਾਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਮਨ੍ਵਗਾਤ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁਕਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਚੁੱਪਚਾਪ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਥ ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨਃ ਸਾਗਰਸ੍ਤਦਾ । ਕਾਲਨੇਮਿਸੁਤਾਂ ਵृਂਦਾਂ ਤਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮਯਾਚਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜ ਗਈਆਂ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀ ਧੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਮੰਗਿਆ।
ਤੇ ਕਾਲਨੇਮਿਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਤੋऽਸੁਰਾਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਸੁਤਾਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਦਦੁਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਾਃ । ਸ ਚਾਪਿ ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਸੁਹृਦ੍ਵਰਾਨ੍ਵਸ਼ੀ ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਗਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸਹਾਯਵਾਨ੍ਬਲੀ
ਫਿਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਆਦਿ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਵਧੀਆ ਸਾਥੀ ਮਿਲ ਕੇ, ਸ਼ੁਕਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਕਾਰ੍ਤਿਕਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸਤ੍ਯਭਾਮਾਸਂਵਾਦੇ ਜਾਲਂਧਰੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਵਰ੍ਣਨਂਨਾਮ षਣ੍ਣਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹਾਤਮ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਜਾਲੰਧਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਛਿਆਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੇਭ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰਬੀਜੇਭ੍ਯੋ ਵਨਸ੍ਪਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਯੋਭਵਨ੍ । ਧਾਤ੍ਰੀ ਚ ਮਾਲਤੀ ਚੈਵ ਤੁਲਸੀ ਚ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਉਥੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਬੀਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਰੁੱਖ ਉਗੇ: ਧਾਤਰੀ, ਮਾਲਤੀ ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਧਾਤ੍ਰ੍ਯੁਦ੍ਭਵਾ ਸ੍ਮृਤਾ ਧਾਤ੍ਰੀ ਮਾਭਵਾ ਮਾਲਤੀ ਸ੍ਮृਤਾ । ਗੌਰੀਭਵਾ ਚ ਤੁਲਸੀ ਤਮਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵ ਰਜੋਗੁਣਾਃ
ਧਾਤਰੀ ਧਾਤਰੀ ਤੋਂ, ਮਾਲਤੀ ਮਾਂ ਤੋਂ, ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਗੌਰੀ ਤੋਂ ਉਗੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਤਮ, ਸਤ ਅਤੇ ਰਜ ਗੁਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਿਣ੍ਯੌ ਵਨਸ੍ਪਤ੍ਯੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਦਾ ਨृਪ । ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸਂਭ੍ਰਮਾਦ੍ਵृਂਦਾਰੂਪਾਤਿਸ਼ਯਮੋਹਿਤਃ
ਉਹ ਦੋ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੀ ਵਧੀਆ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਮੋਹਾਤ੍ਕਾਮਾਸਕ੍ਤੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਤਂ ਚਾਪਿ ਤੁਲਸੀਧਾਤ੍ਰ੍ਯੌ ਰਾਗੇਣੈਵਾਵਲੋਕਤਾਮ੍
ਮੋਹ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ ਤੇ ਧਾਤਰੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ।
ਯਚ੍ਚਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਪੁਰਾਬੀਜਂਮਾਯਯੈਵਸਮਰ੍ਪਿਤਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਦੁਦ੍ਭਵਾਨਾਰੀਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੀਰ੍ष੍ਯਾਯੁਤਾਭਵਤ੍
ਜੋ ਬੀਜ ਪਹਿਲਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਉਗੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਅਤਃਸਾਬਰ੍ਬਰੀਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਮਾਧਵਸ੍ਯਾਤਿਗਰ੍ਹਿਤਾ । ਧਾਤ੍ਰੀਤੁਲਸ੍ਯੈਤਦ੍ਰਾ ਗਾਤ੍ਤਸ੍ਯਪ੍ਰੀਤਿਪ੍ਰਦੇਸਦਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬਰਬਰੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਗਈ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਨਿੰਦਿਆ। ਪਰ ਧਾਤਰੀ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋ ਵਿਸ੍ਮृਤਦੁਃਖੋऽਸੌ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹੈਵ ਤੁ । ਵੈਕੁਂਠਮਗਮਦ੍ਧृष੍ਟਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਃ
ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਭੁਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਨੋਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਕੁੰਠ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੋਦ੍ਯਾਪਨੇ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੂਜਾ ਵਿਧੀਯਤੇ । ਤੁਲਸੀਮੂਲਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਪ੍ਰੀਤਿਦਾ ਸਾ ਯਤਃ ਸ੍ਮृਤਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਕਾਰਤਿਕ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ 'ਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਕਾਨਨਂ ਰਾਜਨ੍ਗृਹੇ ਯਸ੍ਯਾਵਤਿष੍ਠਤੇ । ਤਦ੍ਗृਹਂ ਤੀਰ੍ਥਰੂਪਂ ਤੁ ਨਾਯਾਂਤਿ ਯਮਕਿਂਕਰਾਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਬਾਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ ਤੀਰਥ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਾਮਦਂ ਤੁਲਸੀਵਨਮ੍ । ਰੋਪਯਂਤਿ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਨ ਤੇਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰਿਮ੍
ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਬਾਗ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਸ੍ਤੁ ਗਂਗਾਸ੍ਨਾਨਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਤੁਲਸੀਵਨਸਂਸਰ੍ਗਃ ਸਮਮੇਤਤ੍ਤ੍ਰਯਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗ ਨਾਲ ਸੰਗ—ਇਹ ਤਿੰਨੋ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਰੋਪਣਾਤ੍ਪਾਲਨਾਤ੍ਸੇਕਾਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ਨृਣਾਮ੍ । ਤੁਲਸੀ ਦਹਤੇ ਪਾਪਂ ਵਾਙ੍ਮਨਃਕਾਯ ਸਂਚਿਤਮ੍
ਲਗਾਉਣ, ਸੰਭਾਲਣ, ਪਾਣੀ ਦੇਣ, ਵੇਖਣ ਅਤੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਤੁਲਸੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬੋਲ, ਮਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਮਂਜਰੀਭਿਰ੍ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਧਰਿਹਰਾਰ੍ਚਨਮ੍ । ਨ ਸ ਗਰ੍ਭਗृਹਂ ਯਾਤਿ ਮੁਕ੍ਤਿਭਾਗੀ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਤੇ ਹਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮੋਖਸ਼ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਕਰਾਦੀਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਗਂਗਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰਿਤਸ੍ਤਥਾ । ਵਾਸੁਦੇਵਾਦਯੋ ਦੇਵਾਸ੍ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਤੁਲਸੀਦਲੇ
ਪੁਸ਼ਕਰ ਆਦਿ ਤੀਰਥ, ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਦਰਿਆ, ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ, ਸਭ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤੁਲਸੀਮਂਜਰੀਯੁਕ੍ਤੋ ਯਦਿ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵਿਮੁਂਚਤਿ । ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਜੇ ਕੋਈ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਜੀਵਨ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਸੱਚ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਤੁਲਸੀਮृਤ੍ਤਿਕਾਲਿਪ੍ਤੋ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵਿਮੁਚਂਤਿ । ਯਮੋऽਪਿ ਨੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਾਪਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਹ ਜੀਵਨ ਛੱਡੇ, ਤਾਂ ਯਮ—even ਜੇ ਉਹ ਸੈਂਕੜੇ ਪਾਪ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ—ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਜਂ ਯਸ੍ਤੁ ਚਂਦਨਂ ਧਾਰਯੇਨ੍ਨਰਃ । ਤਦ੍ਦੇਹਂ ਨਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ਪਾਪਂ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਮਪੀਹ ਯਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਚੰਦਨ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤੁਲਸੀਵਿਪਿਨਚ੍ਛਾਯਾ ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਭਵੇਨ੍ਨृਪ । ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਦਤ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗ ਦੀ ਛਾਂ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਉਥੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਧਾਤ੍ਰੀਛਾਯਾਸੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਿਂਡਦਾਨਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਤृਪ੍ਤਿਂ ਚ ਯਾਂਤਿ ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯੇ ਨਰਕੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ—even ਜੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਹੋਣ—ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਾਣੌ ਮੁਖੇ ਚੈਵ ਦੇਹੇ ਚ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਧਤ੍ਤੇ ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਂ ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਧਾਤਰੀ ਦਾ ਫਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ, ਹੱਥ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਹਰੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।