ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਸਾਦਯਂਤਿ ਸ੍ਮ ਤੀਰ੍ਥਕਾਕਾ ਦੁਰਾਸਦਾਃ। ਵਿਨਾ ਵਿਪ੍ਰਂ ਨਿषਾਦੇषੁ ਭਕ੍ਸ਼ਯ ਤ੍ਵਮਲਕ੍ਸ਼ਿਤਂ
ਇਹ ਤੀਰਥ ਦੇ ਕਾਂ, ਜੋ ਆਉਣ ਔਖੇ ਹਨ, ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਮੈਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਖਾ ਲੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਾਂਸ੍ਤਤਃ। ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਯਭਾਵੋ ਵਿਪ੍ਰੋਪਿ ਗਿਲਿਤਸ੍ਤੇਨ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਪੰਛੀ ਉੱਡ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਉਸ ਪੰਛੀ ਵਲੋਂ ਨਿਗਲਿਆ ਗਿਆ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਗਲਕੇ ਗਾਢਂ ਲਾਲਗੀਤਿ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਤਦਾ। ਵਮਿਤੁਂ ਗਿਲਿਤੁਂ ਚਾਪਿ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ, ਨਾ ਉਗਲ ਸਕਿਆ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪੂਰਾ ਨਿਗਲ ਸਕਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾਥ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਮੇ ਪਿਤਃ। ਲਗ੍ਨਂ ਮੇ ਗਲਕੇ ਸਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਯਾਂ
ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਪਿਤਾ ਜੀ, ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਮੇਰੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਫਸ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਨਿਕਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।'
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਹ। ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਤੇ ਪੁਰਾ ਵਤ੍ਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਯਂ ਨ ਬੁਧ੍ਯਸੇ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ ਪੁੱਤ, ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਮੁਨਿਰ੍ਧੀਮਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ। ਆਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਮਮਾਸਨ੍ਨਂ ਹਿਤਂ ਤੇ ਪ੍ਰਵਦਾਮ੍ਯਹਂ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਧਰਮੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਸੁਝਾਵਾਂਗਾ।'
ਤਮੁਵਾਚ ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰਃ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਮ੍। ਮਮੈਤੇ ਸੁਹृਦੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਬਂਧਿਨਃ ਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਸ਼ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਸਦਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ।'
ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਾਃ ਸ੍ਯਾਲਕਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਤਾਸ੍ਸਬਾਲਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾਪਰੇ। ਏਤੈਃ ਸਹ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨਿਰਯਂ ਚਾਪਿ ਵਾ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਸੱਸੁਰ, ਸਾਲੇ, ਨੇੜਲੇ, ਬੱਚੇ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੈਂ ਜਾਂ ਨਰਕ ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਕਸ਼੍ਯਪੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਚ ਕੁਲੇ ਜਾਤਸ਼੍ਚਾਂਡਾਲੈਃ ਪਤਿਤੋ ਭਵਾਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਸ਼ਯਪ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜੰਮਿਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਚੰਡਾਲਾਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।'
ਪੁਰੁषਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਂਤੇ ਘੋਰੇ ਚ ਨਿਰਯੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਚਿਰਾਯ ਨਿष੍ਕृਤਿਸ੍ਤੇषਾਂ ਨੈਵਾਸ੍ਤੀਹ ਕਥਂਚਨ
ਉਹ ਲੋਕ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕੋਈ ਛੁਟਕਾਰਾ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਦੁਰਾਚਾਰਾਂਸ਼੍ਚਾਂਡਾਲਾਨ੍ਪਾਪਕਾਰਿਣਃ। ਦੋषਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਰਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸੁਖੀ ਭਵਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਤੇ ਪਾਪੀ ਚੰਡਾਲ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਹੀ ਸੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।
ਅਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਯਦਿ ਵਾ ਮੋਹਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਪਂ ਸੁਦਾਰੁਣਂ। ਤਤੋ ਧਰ੍ਮਂ ਚਰੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਂ
ਜੇ ਅਗਿਆਨ ਜਾਂ ਭੁਲੇਖੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਕृਨ੍ਨ ਚਰੇਦ੍ਧਰ੍ਮਂ ਪਾਪੇ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਤਿਂ ਪੁਨਃ। ਸ਼ਿਲਾਨਾਵਂ ਯਥਾਰੂਢਃ ਸਾਗਰੇ ਸਂਨਿਮਜ੍ਜਤਿ
ਜੇ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਨਾ ਕਰੇ ਤੇ ਫਿਰ ਪਾਪ ਵੱਲ ਹੀ ਮਨ ਲਾ ਲਵੇ, ਉਹ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪਾਪਾਨਿ ਤਥਾ ਦੁਰ੍ਗਤਿਸਂਚਯਂ। ਉਪਸ਼ਾਂਤੋ ਭਵੇਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਂ ਦੋषਂ ਸ਼ਮਯਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਕਰ ਲਏ ਤੇ ਮਾੜਾ ਭਾਗ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਵੇ, ਪਰ ਫਿਰ ਚਿੱਤ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਮੁਨਿਵਰੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਯਦਿਮਾਂ ਨ ਜਹਾਤੀਹ ਖਗਃ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਬਾਂਧਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ—'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਣਂ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਖਗੇ ਮਰ੍ਮਾਵਘਾਤਿਨਿ। ਨੋਚੇਤ੍ਤ੍ਯਜਤੁ ਮੇ ਬਂਧੂਨ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਮੇ ਦृਢਾਤ੍ਮਨਃ
ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਮੁਵਾਚੇਦਂ ਮੁਨਿ ਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਧੇ ਭਯਾਤ੍। ਉਦ੍ਵਮੈਤਾਨ੍ਸਵਿਪ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਮ੍ਲੇਛਾਨੇਤਾਨ੍ਸਮਂਤਤਃ
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕਤਲ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਕੱਢ ਦੇ।'
ਵਨੇषੁ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਤੇषੁ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਤਾਨ੍ਪਤਗੇਸ਼੍ਵਰ। ਉਦ੍ਵਵਾਮ ਤਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦੋषਜ੍ਞਃ ਪਿਤੁਰਾਜ੍ਞਯਾ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਜੋ ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੇ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਛੇਤੀ ਹੀ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇऽਭਵਨ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਾ ਅਕੇਸ਼ਾਃ ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਯਵਨਾ ਭੋਜਨਪ੍ਰੀਤਾਃ ਕਿਂਚਿਚ੍ਛ੍ਮਸ਼੍ਰੁਯੁਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ—ਕੁਝ ਬਿਨਾਂ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਬਿਨਾਂ ਦਾਢੀ ਵਾਲੇ, ਯਵਨ ਜੋ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਦਾਢੀ ਸੀ।
ਅਗ੍ਨੌ ਚ ਨਗ੍ਨਕਾਃ ਪਾਪਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯਾਮਵਾਚਕਾਃ। ਘੋਰਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਵਧੇ ਪ੍ਰੀਤਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨੋ ਗਵਾਸ਼ਿਨਃ
ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਨੰਗੇ ਪਾਪੀ, ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੇ ਸ਼ੌਕੀਨ, ਮੰਦੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ ਤੇ ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਨੈਰ੍ऋਤੇ ਕੁਵਦਾਃ ਪਾਪਾ ਗੋਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵਧੋਦ੍ਯਤਾਃ। ਖਰ੍ਪਰਾਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਪੂਰ੍ਵੇ ਨਿਵਸਂਤਿ ਚ ਦਾਰੁਣਾਃ
ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪਾਪੀ, ਗਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪੱਛਮ ਤੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਖੋਪੜੀ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ, ਕਠੋਰ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਵਾਯਵ੍ਯਾਂ ਚ ਤੁਰੁष੍ਕਾਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾ ਗਵਾਸ਼ਿਨਃ। ਅਸ਼੍ਵਪृष੍ਠਸਮਾਰੂਢਾਃ ਪ੍ਰਯੁਦ੍ਧੇष੍ਵਨਿਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਤੁਰਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਦਾਢੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ।
ਉਤ੍ਤਰਸ੍ਯਾਂ ਚ ਗਿਰਯੋ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਃ ਪਰ੍ਵਤਵਾਸਿਨਃ। ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਸ਼ਾ ਦੁਰਾਚਾਰਾਃ ਵਧਬਂਧਰਤਾਃ ਕਿਲ
ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਾਰਨ-ਬੰਨਣ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਐਸ਼ਾਨ੍ਯਾਂ ਨਿਰਯਾਸ੍ਸਂਤਿ ਕਰ੍ਤॄਣਾਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਵਾਸਿਨਃ। ਏਤੇ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਘੋਰਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ
ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਨਿਰਯਾ ਹਨ, ਜੋ ਦਰੱਖਤਾਂ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਖੜੇ ਹਨ।
ਯੇषਾਂ ਚ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਚੇਲੋ ਜਲਮਾਵਿਸ਼ੇਤ੍। ਏਤੇषਾਂ ਚ ਕਲੌ ਦੇਸ਼ੇਪ੍ਯਕਾਲੇ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਵੀ, ਪੂਰੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੀ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਚ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਵਿਤ੍ਤਲੋਭਾਤ੍ਸਮਂਤਤਃ। ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਮੋਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪਰਿਪੀਡਿਤਃ
ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵਾਪਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ,
ਪੁਨਰਾਹ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਤਾਤ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਮੇ ਬਾਧਤੇਤਰਾਮ੍। ਅਵਦਦ੍ਗਰੁਡਂ ਤਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਯਪਃ ਕृਪਯਾ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਦੁਜਾਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਧ ਭੁੱਖ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈ।' ਤਦ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਉਥੇ ਜਲਦੀ ਆਖਿਆ।
ਤਿष੍ਠਂਤੌ ਵਿਪੁਲੌ ਤਤ੍ਰ ਜਿਘਾਂਸੂ ਗਜਕਚ੍ਛਪੌ। ਅਪ੍ਰਮੇਯੌ ਮਹਾਸਤ੍ਵੌ ਸਾਗਰਸ੍ਯੈਕਦੇਸ਼ਤਃ
ਉਥੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਇਕ ਹਿੱਸੇ ਕੋਲ, ਦੋ ਵੱਡੇ ਜੀਵ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਆ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਸਨ।
ਤਾਵਪ੍ਸੁ ਚ ਦ੍ਰੁਤਂ ਵਤ੍ਸ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਂ ਤੇ ਵਾਰਯਿष੍ਯਤਃ। ਸ ਪਿਤੁਰ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾਭਿਪਦ੍ਯ ਤੌ
ਪੁੱਤਰ, ਜਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟਾ ਦੇਣਗੇ। ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਨਖੈਰ੍ਭਿਤ੍ਵਾ ਕੂਰ੍ਮਗਜੌ ਮਹਾਸਤ੍ਵੌ ਮਹਾਜਵਃ। ਖਮੁਤ੍ਪਪਾਤ ਤੌ ਧृਤ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਵੇਗੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਮਹਾ-ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਪੰਛੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਏ ਨੂੰ ਫਾੜ ਲਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਿਆ।