ਆਹਾਰਾਰ੍ਥੀ ਪੁਰਾ ਵਤ੍ਸ ਗਰੁਡੋ ਵਿਨਤਾਸੁਤਃ। ਪਤਂਗੋਪਿ ਬਹਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਂਡਾਨ੍ਨਿਸ੍ਸृਤ੍ਯ ਸ਼ਾਵਕਃ
"ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪੁੱਤ, ਖਾਣ ਲਈ ਗਰੁੜ, ਜੋ ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸੀ, ਬਾਹਰ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਅੰਡੇ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ, ਵੀ ਬਾਹਰ ਸੀ।"
ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਥੀ ਮਾਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਮੇ ਦੀਯਤਾਮਿਤਿ। ਤਤਃ ਪਰ੍ਵਤਸਂਕਾਸ਼ਂ ਗਰੁਡਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍
"ਭੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਖਾਣ ਨੂੰ ਦੇ।' ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸੀ।"
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਤਨਯਂ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਾ। ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਂ ਤੇ ਬਾਧਿਤੁਂ ਪੁਤ੍ਰ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਸਮਂਤਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ। ਪਰ ਆਖਿਆ, 'ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ।'
ਤਵ ਤਾਤਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਲੌਹਿਤ੍ਯਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਤਟੇ। ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਨਾਮ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
"ਤੇਰਾ ਪਿਉ, ਪੁੱਤ, ਲੋਹਿਤ ਨਦੀ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਕਸ਼੍ਯਪ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ।"
ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਪਿਤਰਂ ਪृਚ੍ਛ ਕਾਮਂ ਯਥਾ ਤਵ। ਅਸ੍ਯੋਪਦੇਸ਼ਤਸ੍ਤਾਤ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਤੇ ਸ਼ਮਮੇष੍ਯਤਿ
"ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਕੋਲੋਂ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਪੁੱਛ ਲੈ। ਉਸ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਪੁੱਤ, ਤੇਰੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟ ਜਾਵੇਗੀ।"
ਤਤੋ ਮਾਤੁਰ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੈਨਤੇਯੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਅਗਮਤ੍ਪਿਤੁਰਭ੍ਯਾਸ਼ਂ ਸਮੁਹੂਰ੍ਤਾਨ੍ਮਨੋਜਵਃ
ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤ ਪਲ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਕੋਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਤਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਜ੍ਵਲਂਤਮਿਵ ਪਾਵਕਮ੍। ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਪਿਤਰਂ ਖਗਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਪੰਛੀ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥੀ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸੁਤੋਹਂ ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪੀਡਿਤੋ ਨਾਥ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਮੇ ਦੀਯਤਾਂ ਪ੍ਰਭੋ
"ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਹਾਂ, ਖਾਣ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਖਾਣ ਨੂੰ ਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।"
ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸਮਾਲਭ੍ਯ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਂ ਵਿਨਤਾਸੁਤਂ। ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹਾਦ੍ਵਚਸ਼੍ਚੇਦਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤ੍ਰ ਵੱਲ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਨੇਕਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਾ ਨਿषਾਦਾਃ ਸਰਿਤਾਂਪਤੇਃ। ਤੀਰੇ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਪਾਪਿष੍ਠਾਸ੍ਤਾਨ੍ਸਂਭਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੁਖੀ ਭਵ1.47.
ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਲੱਖਾਂ ਪਾਪੀ ਨਿਸ਼ਾਦ ਖੜੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ।
ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਸਾਦਯਂਤਿ ਸ੍ਮ ਤੀਰ੍ਥਕਾਕਾ ਦੁਰਾਸਦਾਃ। ਵਿਨਾ ਵਿਪ੍ਰਂ ਨਿषਾਦੇषੁ ਭਕ੍ਸ਼ਯ ਤ੍ਵਮਲਕ੍ਸ਼ਿਤਂ
ਇਹ ਤੀਰਥ ਦੇ ਕਾਂ, ਜੋ ਆਉਣ ਔਖੇ ਹਨ, ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਮੈਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਖਾ ਲੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਾਂਸ੍ਤਤਃ। ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਯਭਾਵੋ ਵਿਪ੍ਰੋਪਿ ਗਿਲਿਤਸ੍ਤੇਨ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਪੰਛੀ ਉੱਡ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਉਸ ਪੰਛੀ ਵਲੋਂ ਨਿਗਲਿਆ ਗਿਆ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਗਲਕੇ ਗਾਢਂ ਲਾਲਗੀਤਿ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਤਦਾ। ਵਮਿਤੁਂ ਗਿਲਿਤੁਂ ਚਾਪਿ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ, ਨਾ ਉਗਲ ਸਕਿਆ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪੂਰਾ ਨਿਗਲ ਸਕਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾਥ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਮੇ ਪਿਤਃ। ਲਗ੍ਨਂ ਮੇ ਗਲਕੇ ਸਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਯਾਂ
ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਪਿਤਾ ਜੀ, ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਮੇਰੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਫਸ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਨਿਕਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।'
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਹ। ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਤੇ ਪੁਰਾ ਵਤ੍ਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਯਂ ਨ ਬੁਧ੍ਯਸੇ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ ਪੁੱਤ, ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਮੁਨਿਰ੍ਧੀਮਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ। ਆਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਮਮਾਸਨ੍ਨਂ ਹਿਤਂ ਤੇ ਪ੍ਰਵਦਾਮ੍ਯਹਂ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਧਰਮੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਸੁਝਾਵਾਂਗਾ।'
ਤਮੁਵਾਚ ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰਃ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਮ੍। ਮਮੈਤੇ ਸੁਹृਦੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਬਂਧਿਨਃ ਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਸ਼ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਸਦਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ।'
ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਾਃ ਸ੍ਯਾਲਕਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਤਾਸ੍ਸਬਾਲਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾਪਰੇ। ਏਤੈਃ ਸਹ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨਿਰਯਂ ਚਾਪਿ ਵਾ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਸੱਸੁਰ, ਸਾਲੇ, ਨੇੜਲੇ, ਬੱਚੇ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੈਂ ਜਾਂ ਨਰਕ ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਕਸ਼੍ਯਪੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਚ ਕੁਲੇ ਜਾਤਸ਼੍ਚਾਂਡਾਲੈਃ ਪਤਿਤੋ ਭਵਾਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਸ਼ਯਪ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜੰਮਿਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਚੰਡਾਲਾਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।'
ਪੁਰੁषਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਂਤੇ ਘੋਰੇ ਚ ਨਿਰਯੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਚਿਰਾਯ ਨਿष੍ਕृਤਿਸ੍ਤੇषਾਂ ਨੈਵਾਸ੍ਤੀਹ ਕਥਂਚਨ
ਉਹ ਲੋਕ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕੋਈ ਛੁਟਕਾਰਾ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਦੁਰਾਚਾਰਾਂਸ਼੍ਚਾਂਡਾਲਾਨ੍ਪਾਪਕਾਰਿਣਃ। ਦੋषਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਰਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸੁਖੀ ਭਵਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਤੇ ਪਾਪੀ ਚੰਡਾਲ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਹੀ ਸੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ।
ਅਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਯਦਿ ਵਾ ਮੋਹਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਪਂ ਸੁਦਾਰੁਣਂ। ਤਤੋ ਧਰ੍ਮਂ ਚਰੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਂ
ਜੇ ਅਗਿਆਨ ਜਾਂ ਭੁਲੇਖੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਕृਨ੍ਨ ਚਰੇਦ੍ਧਰ੍ਮਂ ਪਾਪੇ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਤਿਂ ਪੁਨਃ। ਸ਼ਿਲਾਨਾਵਂ ਯਥਾਰੂਢਃ ਸਾਗਰੇ ਸਂਨਿਮਜ੍ਜਤਿ
ਜੇ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਨਾ ਕਰੇ ਤੇ ਫਿਰ ਪਾਪ ਵੱਲ ਹੀ ਮਨ ਲਾ ਲਵੇ, ਉਹ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪਾਪਾਨਿ ਤਥਾ ਦੁਰ੍ਗਤਿਸਂਚਯਂ। ਉਪਸ਼ਾਂਤੋ ਭਵੇਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਂ ਦੋषਂ ਸ਼ਮਯਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਕਰ ਲਏ ਤੇ ਮਾੜਾ ਭਾਗ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਵੇ, ਪਰ ਫਿਰ ਚਿੱਤ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਮੁਨਿਵਰੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਯਦਿਮਾਂ ਨ ਜਹਾਤੀਹ ਖਗਃ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਬਾਂਧਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ—'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਣਂ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਖਗੇ ਮਰ੍ਮਾਵਘਾਤਿਨਿ। ਨੋਚੇਤ੍ਤ੍ਯਜਤੁ ਮੇ ਬਂਧੂਨ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਮੇ ਦृਢਾਤ੍ਮਨਃ
ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਮੁਵਾਚੇਦਂ ਮੁਨਿ ਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਧੇ ਭਯਾਤ੍। ਉਦ੍ਵਮੈਤਾਨ੍ਸਵਿਪ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਮ੍ਲੇਛਾਨੇਤਾਨ੍ਸਮਂਤਤਃ
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕਤਲ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਕੱਢ ਦੇ।'
ਵਨੇषੁ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਤੇषੁ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਤਾਨ੍ਪਤਗੇਸ਼੍ਵਰ। ਉਦ੍ਵਵਾਮ ਤਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦੋषਜ੍ਞਃ ਪਿਤੁਰਾਜ੍ਞਯਾ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਜੋ ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੇ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਛੇਤੀ ਹੀ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇऽਭਵਨ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਾ ਅਕੇਸ਼ਾਃ ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਯਵਨਾ ਭੋਜਨਪ੍ਰੀਤਾਃ ਕਿਂਚਿਚ੍ਛ੍ਮਸ਼੍ਰੁਯੁਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ—ਕੁਝ ਬਿਨਾਂ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਬਿਨਾਂ ਦਾਢੀ ਵਾਲੇ, ਯਵਨ ਜੋ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਦਾਢੀ ਸੀ।
ਅਗ੍ਨੌ ਚ ਨਗ੍ਨਕਾਃ ਪਾਪਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯਾਮਵਾਚਕਾਃ। ਘੋਰਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਵਧੇ ਪ੍ਰੀਤਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨੋ ਗਵਾਸ਼ਿਨਃ
ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਨੰਗੇ ਪਾਪੀ, ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੇ ਸ਼ੌਕੀਨ, ਮੰਦੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ ਤੇ ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।