ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਮੁਖਾਦਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਸਮਂਤਤਃ। ਜ੍ਵਾਲਾ ਤੁ ਸਕੁਟੁਬਾਂਤਾਮਦਹਚ੍ਚ ਗृਹਂ ਵਸੁ
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅੱਗ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ, ਧੂੰਏਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਘਰ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸਾੜ ਦਿਤੀਆਂ।
ਹਾਹਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਵਿਲਲਾਪ ਤਦਾ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਵਿਲਾਪਾਂਤੇ ਚ ਜਿਜ੍ਞਾਸਾ ਸਮਾਰਬ੍ਧਾ ਚ ਤੇਨ ਹਿ
ਉਹ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਕੇ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਰੋਣਾ ਮੁਕਣ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਸੋਚੀ।
ਕੁਤਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਃ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤੋ ਗृਹੇ ਦਾਹਃ ਕਥਂ ਮਮ। ਤਤਃ ਖੇ ਤਮੁਵਾਚੇਦਂ ਤੇਜਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਅੱਗ ਕਿੱਥੋਂ ਲੱਗੀ? ਮੇਰਾ ਘਰ ਕਿਵੇਂ ਸੜ ਗਿਆ?" ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ, ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਥਿਤੇ ਤਦ੍ਯਥਾਵृਤ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਗਤਃ। ਵਿਮृਸ਼੍ਯਾਰ੍ਥਮੁਵਾਚੇਦਂ ਪੁਨਃ ਖੇऽਸ੍ਯ ਹਿਤਂ ਵਚਃ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਫਿਰ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਵਿਪ੍ਰਣष੍ਟਂ ਸੁਤੇਜਸ੍ਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰ੍ਮਚਰੋ ਭਵ। ਤਤੋ ਮੁਨਿਵਰਾਨ੍ਗਤ੍ਵਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛਾਤ੍ਮਹਿਤਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
"ਤੇਰੀ ਜੋਤ ਮਿਟ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਚੱਲ।" ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਤਮੂਚੁਰ੍ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਾਨਧਰ੍ਮਂ ਸਮਾਚਰ। ऋषਯ ਊਚੁਃ-। ਪੂਯਂਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਿ ਯਮੈਰ੍ਵ੍ਰਤੈਃ
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਅਪਣਾ।" ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਵ੍ਰਤਾਂ ਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਟਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।"
ਨਿਯਮਾਨ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਦृष੍ਟਾਂਸ਼੍ਚ ਪੂਤਤ੍ਵਾਰ੍ਥਮੁਪਾਚਰ। ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਾਂਸ਼੍ਚ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਤਪ੍ਤਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਨ੍ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
"ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਦੱਸੇ ਨਿਯਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਲਈ ਕਰ। ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਚ੍ਹਰ ਵਰਗੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਰ।"
ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਦੋषਸ਼ੋषਾਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍। ਗਚ੍ਛ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪੂਤਾਨਿ ਗੋਵਿਂਦਾਰਾਧਨਂ ਕੁਰੁ
"ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ ਤਪ ਤੇ ਹੋਰ ਦਿਵਿਆ ਤਪ ਜਲਦੀ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੋਸ਼ ਮਿਟ ਜਾਣ। ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾ ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ।"
ਕ੍ਸ਼ਯਮੇष੍ਯਂਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਨ ਚਿਰੇਣ ਸਮਂਤਤਃ। ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਭਾਵਾਚ੍ਚ ਗੋਵਿਂਦਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
"ਤੇਰੇ ਪਾਪ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ।"
ਕ੍ਸ਼ਯਮੇष੍ਯਂਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍। ਸ਼ृਣੁ ਤਾਤ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਃ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
"ਤੇਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਸੁਣ, ਪੁੱਤ, ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਵਾਕਿਆ ਦੱਸਦੇ ਹਾਂ।"
ਆਹਾਰਾਰ੍ਥੀ ਪੁਰਾ ਵਤ੍ਸ ਗਰੁਡੋ ਵਿਨਤਾਸੁਤਃ। ਪਤਂਗੋਪਿ ਬਹਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਂਡਾਨ੍ਨਿਸ੍ਸृਤ੍ਯ ਸ਼ਾਵਕਃ
"ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪੁੱਤ, ਖਾਣ ਲਈ ਗਰੁੜ, ਜੋ ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸੀ, ਬਾਹਰ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਅੰਡੇ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ, ਵੀ ਬਾਹਰ ਸੀ।"
ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਥੀ ਮਾਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਮੇ ਦੀਯਤਾਮਿਤਿ। ਤਤਃ ਪਰ੍ਵਤਸਂਕਾਸ਼ਂ ਗਰੁਡਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍
"ਭੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਖਾਣ ਨੂੰ ਦੇ।' ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸੀ।"
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਤਨਯਂ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਾ। ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਂ ਤੇ ਬਾਧਿਤੁਂ ਪੁਤ੍ਰ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਸਮਂਤਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ। ਪਰ ਆਖਿਆ, 'ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ।'
ਤਵ ਤਾਤਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਲੌਹਿਤ੍ਯਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਤਟੇ। ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਨਾਮ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
"ਤੇਰਾ ਪਿਉ, ਪੁੱਤ, ਲੋਹਿਤ ਨਦੀ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਕਸ਼੍ਯਪ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ।"
ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਪਿਤਰਂ ਪृਚ੍ਛ ਕਾਮਂ ਯਥਾ ਤਵ। ਅਸ੍ਯੋਪਦੇਸ਼ਤਸ੍ਤਾਤ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਤੇ ਸ਼ਮਮੇष੍ਯਤਿ
"ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਕੋਲੋਂ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਪੁੱਛ ਲੈ। ਉਸ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਪੁੱਤ, ਤੇਰੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟ ਜਾਵੇਗੀ।"
ਤਤੋ ਮਾਤੁਰ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੈਨਤੇਯੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਅਗਮਤ੍ਪਿਤੁਰਭ੍ਯਾਸ਼ਂ ਸਮੁਹੂਰ੍ਤਾਨ੍ਮਨੋਜਵਃ
ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤ ਪਲ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਕੋਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਤਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਜ੍ਵਲਂਤਮਿਵ ਪਾਵਕਮ੍। ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਪਿਤਰਂ ਖਗਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਪੰਛੀ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥੀ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸੁਤੋਹਂ ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪੀਡਿਤੋ ਨਾਥ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਮੇ ਦੀਯਤਾਂ ਪ੍ਰਭੋ
"ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਹਾਂ, ਖਾਣ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਖਾਣ ਨੂੰ ਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।"
ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸਮਾਲਭ੍ਯ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਂ ਵਿਨਤਾਸੁਤਂ। ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹਾਦ੍ਵਚਸ਼੍ਚੇਦਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤ੍ਰ ਵੱਲ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਨੇਕਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਾ ਨਿषਾਦਾਃ ਸਰਿਤਾਂਪਤੇਃ। ਤੀਰੇ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਪਾਪਿष੍ਠਾਸ੍ਤਾਨ੍ਸਂਭਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੁਖੀ ਭਵ1.47.
ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਲੱਖਾਂ ਪਾਪੀ ਨਿਸ਼ਾਦ ਖੜੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ।
ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਸਾਦਯਂਤਿ ਸ੍ਮ ਤੀਰ੍ਥਕਾਕਾ ਦੁਰਾਸਦਾਃ। ਵਿਨਾ ਵਿਪ੍ਰਂ ਨਿषਾਦੇषੁ ਭਕ੍ਸ਼ਯ ਤ੍ਵਮਲਕ੍ਸ਼ਿਤਂ
ਇਹ ਤੀਰਥ ਦੇ ਕਾਂ, ਜੋ ਆਉਣ ਔਖੇ ਹਨ, ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਮੈਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਖਾ ਲੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਾਂਸ੍ਤਤਃ। ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਯਭਾਵੋ ਵਿਪ੍ਰੋਪਿ ਗਿਲਿਤਸ੍ਤੇਨ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਪੰਛੀ ਉੱਡ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਉਸ ਪੰਛੀ ਵਲੋਂ ਨਿਗਲਿਆ ਗਿਆ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਗਲਕੇ ਗਾਢਂ ਲਾਲਗੀਤਿ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਤਦਾ। ਵਮਿਤੁਂ ਗਿਲਿਤੁਂ ਚਾਪਿ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ, ਨਾ ਉਗਲ ਸਕਿਆ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪੂਰਾ ਨਿਗਲ ਸਕਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾਥ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਮੇ ਪਿਤਃ। ਲਗ੍ਨਂ ਮੇ ਗਲਕੇ ਸਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਯਾਂ
ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਪਿਤਾ ਜੀ, ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਮੇਰੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਫਸ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਨਿਕਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।'
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਹ। ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਤੇ ਪੁਰਾ ਵਤ੍ਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਯਂ ਨ ਬੁਧ੍ਯਸੇ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ ਪੁੱਤ, ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਮੁਨਿਰ੍ਧੀਮਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ। ਆਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਮਮਾਸਨ੍ਨਂ ਹਿਤਂ ਤੇ ਪ੍ਰਵਦਾਮ੍ਯਹਂ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਧਰਮੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਸੁਝਾਵਾਂਗਾ।'
ਤਮੁਵਾਚ ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰਃ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਮ੍। ਮਮੈਤੇ ਸੁਹृਦੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਬਂਧਿਨਃ ਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਸ਼ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਸਦਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ।'
ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਾਃ ਸ੍ਯਾਲਕਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਤਾਸ੍ਸਬਾਲਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾਪਰੇ। ਏਤੈਃ ਸਹ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨਿਰਯਂ ਚਾਪਿ ਵਾ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਸੱਸੁਰ, ਸਾਲੇ, ਨੇੜਲੇ, ਬੱਚੇ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੈਂ ਜਾਂ ਨਰਕ ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਕਸ਼੍ਯਪੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਚ ਕੁਲੇ ਜਾਤਸ਼੍ਚਾਂਡਾਲੈਃ ਪਤਿਤੋ ਭਵਾਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਸ਼ਯਪ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜੰਮਿਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਚੰਡਾਲਾਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।'
ਪੁਰੁषਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਂਤੇ ਘੋਰੇ ਚ ਨਿਰਯੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਚਿਰਾਯ ਨਿष੍ਕृਤਿਸ੍ਤੇषਾਂ ਨੈਵਾਸ੍ਤੀਹ ਕਥਂਚਨ
ਉਹ ਲੋਕ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕੋਈ ਛੁਟਕਾਰਾ ਨਹੀਂ।