ਰੌਦ੍ਰਂ ਦ੍ਵਾਵਿਂਸ਼ਕਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਜ੍ਞੇਯਮਤਃ ਪਰਂ। ਵੈष੍ਣਵਂ ਤੁ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਮੇਤਾ ਅਕ੍ਸ਼ਰਦੇਵਤਾਃ
ਰੌਦ੍ਰ ਮੰਤਰ ਬਾਈ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬ੍ਰਾਹਮ ਮੰਤਰ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਣਵ ਮੰਤਰ ਚੌਵੀ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਹਨ।
ਜਪਕਾਲੇ ਤੁ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਤਾਸੁ ਸਾਯੁਜ੍ਯਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੇਵਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਾਙ੍ਮਯਂ ਵਿਦਿਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਜਪ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਦਵੀਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼ਰੀਰੇ ਚਾਤ੍ਮਨੋ ਬੁਧਃ
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਹਿਲਾਂ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿ ਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਆਪਾਦਮਸ੍ਤਕੇषੁ ਚ। ਤਤ੍ਕਾਰਂ ਵਿਨ੍ਯਸੇਦ੍ਯੋਗੀ ਪਦਾਂਗੁष੍ਠੇ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਚੌਵੀ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਪੈਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਤਕ, ਯੋਗੀ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ। ਇਹ ਕੰਮ ਵੱਡੇ ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਸੋਝੀ ਨਾਲ ਕਰੇ।
ਸਕਾਰਂ ਗੁਲ੍ਫਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਵਿਕਾਰਂ ਜਂਘਯੋਰ੍ਨ੍ਯਸੇਤ੍। ਤੁਕਾਰਂ ਜਾਨੁਮਧ੍ਯੇ ਚ ਵਕਾਰਂ ਚੋਰੁਦੇਸ਼ਤਃ
‘ਸ’ ਅੱਖਰ ਗੁਲ੍ਹਫ (ਟਖਣੇ) ਤੇ ਰੱਖੋ, ‘ਵਿ’ ਅੱਖਰ ਪਿੰਡੀਆਂ ਤੇ, ‘ਤੁ’ ਅੱਖਰ ਗੁੱਟਿਆਂ ਵਿਚ, ‘ਵ’ ਅੱਖਰ ਰਾਨਾਂ ਤੇ।
ਰੇਕਾਰਂ ਗੁਹ੍ਯਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਣਿਕਾਰਂ ਵृषਣੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍। ਯਂਕਾਰਂ ਕਟਿਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਭਕਾਰਂ ਨਾਭਿਮਣ੍ਡਲੇ
‘ਰੇ’ ਅੱਖਰ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਤੇ, ‘ਣਿ’ ਅੱਖਰ ਵਿਸ਼ਾਣ (ਅੰਡਕੋਸ਼) ਤੇ, ‘ਯੰ’ ਅੱਖਰ ਕਮਰ ਤੇ, ‘ਭ’ ਅੱਖਰ ਨਾਭੀ ਤੇ।
ਗੋਕਾਰਂ ਜਠਰੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਦੇਕਾਰਂ ਸ੍ਤਨਯੋਰ੍ਨ੍ਯਸੇਤ੍। ਵਕਾਰਂ ਹृਦਯੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਯਕਾਰਂ ਕਰਦੇਸ਼ਤਃ
‘ਗੋ’ ਅੱਖਰ ਪੇਟ ਤੇ, ‘ਦੇ’ ਅੱਖਰ ਛਾਤੀਆਂ ਤੇ, ‘ਵ’ ਅੱਖਰ ਦਿਲ ਤੇ, ‘ਸ੍ਯ’ ਅੱਖਰ ਹੱਥਾਂ ਤੇ।
ਧੀਕਾਰਂ ਵਦਨੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਕਾਰਂ ਤਾਲੁਕੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍। ਹਿਕਾਰਂ ਨਾਸਿਕਾਗ੍ਰੇ ਚ ਧਿਕਾਰਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋਰ੍ਨ੍ਯਸੇਤ੍
‘ਧੀ’ ਅੱਖਰ ਮੂੰਹ ਤੇ, ‘ਮ’ ਅੱਖਰ ਤਾਲੂ ਤੇ, ‘ਹਿ’ ਅੱਖਰ ਨੱਕ ਦੇ ਅੱਗੇ, ‘ਧੀ’ ਅੱਖਰ ਅੱਖਾਂ ਤੇ।
ਯੋਕਾਰਂ ਤੁ ਭ੍ਰੁਵੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਯੋਕਾਰਂ ਚ ਲਲਾਟਕੇ। ਨਃਕਾਰਂ ਤੁ ਮੁਖੇ ਪੂਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਕਾਰਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਮੁਖੇ
‘ਯੋ’ ਅੱਖਰ ਭ੍ਰੂਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ‘ਯੋ’ ਅੱਖਰ ਮੱਥੇ ਤੇ, ‘ਨਹ’ ਅੱਖਰ ਮੂੰਹ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ‘ਪ੍ਰ’ ਅੱਖਰ ਮੂੰਹ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ।
ਚੋਕਾਰਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਦਕਾਰਂ ਚੋਤ੍ਤਰੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍। ਯਾਤ੍ਕਾਰਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਪੀ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
‘ਚੋ’ ਅੱਖਰ ਮੂੰਹ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ‘ਦਾ’ ਅੱਖਰ ਉੱਤੇ, ‘ਯਾਤ’ ਅੱਖਰ ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ, ਜੋ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਏਤਾਨ੍ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਕਃ। ਮਹਾਯੋਗੀ ਮਹਾਜ੍ਞਾਨੀ ਪਰਂ ਨਿਰ੍ਵਾਣਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਇਹਨਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਜਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਮਹਾਂਯੋਗੀ ਤੇ ਮਹਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਉੱਚਾ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਧ੍ਯਾਕਾਲੇ ਪੁਨਰ੍ਨ੍ਯਾਸਂ ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਤਦ੍ਯਥਾਰ੍ਥਤਃ। ੴਭੂਰਿਤਿ ਹृਦਯੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ੴਭੁਵਸ਼੍ਸ਼ਿਰਸਿ ਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਫੇਰ ਤੋਂ ਇਹ ਨਿਆਸ ਸੁਣੋ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹੈ: ‘ਓਂ ਭੂ’ ਦਿਲ ਤੇ, ‘ਓਂ ਭੁਵ’ ਸਿਰ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ।
ੴਸ੍ਵਃ ਸ਼ਿਖਾਯੈ ਤਤ੍ਸਵਿਤੁਰ੍ਵਰੇਣ੍ਯਮਿਤਿ ਕਲੇਵਰੇ। ੴਭਰ੍ਗੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਹੀਤਿ ਨੇਤ੍ਰਯੋਃ
‘ਓਂ ਸ੍ਵਹ’ ਸਿਰ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ, ‘ਤਤ ਸਵਿਤੁਰ ਵਰੇਣਯਮ’ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ, ‘ਓਂ ਭਰਗੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ’ ਅੱਖਾਂ ਤੇ।
ੴਧਿਯੋ ਯੋ ਨਃ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਦਿਤਿ ਕਰਯੋਰ੍ਨ੍ਯਸੇਤ੍। ੴਆਪੋ ਜ੍ਯੋਤੀ ਰਸੋਮृਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਭੂਰ੍ਭੁਵਃਸ੍ਵਰੋਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਦਕਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪਾਪਾਤ੍ਪੂਤੋ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਧਰਿਂ
‘ਓਂ ਧੀਯੋ ਯੋ ਨਹ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ’ ਹੱਥਾਂ ਤੇ, ‘ਓਂ ਆਪੋ ਜੋਤੀ ਰਸੋ ਅਮ੍ਰਿਤੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਭੂ ਭੁਵ ਸ੍ਵਰ ਓਂ’—ਇਸ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਹੀ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਹਰਿ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
षਟ੍ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਲਕ੍ਸ਼ਣਾਂ ਪੁਤ੍ਰ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਸ਼ृਣੁ ਯਤ੍ਨਤਃ। ਯਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਥਾਨਂ ਗਚ੍ਛਤਿ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਪੁੱਤਰ, ਛੇ ਕੁੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਇਤਰੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦਾ ਸਥਾਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ੴਤਤ੍ਸਵਿਤੁਰ੍ਵਰੇਣਿਯਂ ਭਰ੍ਗੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ ਧਿਯੋ ਯੋ ਨਃ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ੍
ਓਮ। ਅਸੀਂ ਪੂਜਨਯ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਚਮਕ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਸਾਡੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ।
ਅਥ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਪਂਚਸ਼ੀਰ੍षਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ੴਭੂਃ ੴਭੁਵਃ ੴਸ੍ਵਃ ੴਮਹਃ ੴਜਨਃ ੴਤਪਃ ੴਸਤ੍ਯਮ੍। ੴਤਤ੍ਸਵਿਤੁਰ੍ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਭਰ੍ਗੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ ਧਿਯੋ ਯੋ ਨਃ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ੍
ਹੁਣ ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਪੰਜ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰੂਪ: ਓਮ ਭੂ, ਓਮ ਭੁਵ, ਓਮ ਸਵ, ਓਮ ਮਹ, ਓਮ ਜਨ, ਓਮ ਤਪ, ਓਮ ਸਤ੍ਯ। ਓਮ। ਅਸੀਂ ਪੂਜਨਯ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਚਮਕ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਸਾਡੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ।
ਸਵ੍ਯਾਹृਤਿਂ ਤੁ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਪੁਨਰ੍ਨ੍ਯਾਸਂ ਤੁ ਕਾਰਯੇਤ੍। ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਸਾਯੁਜ੍ਯਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਗਾਇਤਰੀ ਅਤੇ ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਨਾਲ ਨਿਆਸਾ ਦੁਬਾਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ੴਭੂਃ ਪਾਦਾਭ੍ਯਾਮ੍ ੴਭੁਵਃ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮ੍ ੴਸ੍ਵਃ ਕਟ੍ਯਾਮ੍ ੴਮਹਃ ਨਾਭੌ ੴਜਨਃ ਹृਦਯੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ ੴਤਪਃ ਕਰਯੋਃ ੴਸਤ੍ਯਂ ਲਲਾਟੇ। ੴਤਤ੍ਸਵਿਤੁਰ੍ਵਰੇਣਿਯਂ ਭਰ੍ਗੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ ਧਿਯੋ ਯੋ ਨਃ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ੍। ਇਤਿ ਸ਼ਿਖਾਯਾਮ੍
ਓਮ ਭੂ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ, ਓਮ ਭੁਵ ਗੋਡਿਆਂ 'ਤੇ, ਓਮ ਸਵ ਕਮਰ 'ਤੇ, ਓਮ ਮਹ ਨਾਭੀ 'ਤੇ, ਓਮ ਜਨ ਦਿਲ 'ਤੇ, ਓਮ ਤਪ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ, ਓਮ ਸਤ੍ਯ ਮੱਥੇ 'ਤੇ; ਓਮ। ਅਸੀਂ ਪੂਜਨਯ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਚਮਕ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਸਾਡੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ — ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਖਾ 'ਤੇ।
ਏਵਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਸ ਏਵ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਧਮਃ। ਨ ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਪਾਪ੍ਮਾ ਭਵੇਦ੍ਭੂਰਿਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਘਟਦੇ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਹ ਵਧੇਰੇ ਦਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਮਾਂ ਯੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਸਰ੍ਵਬੀਜਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍। ਸ ਵੇਤ੍ਤਿ ਚਤੁਰੋ ਵੇਦਾਨ੍ਯੋਗਜ੍ਞਾਨਂ ਜਪਤ੍ਰਯਮ੍
ਜੋ ਇਹ ਗਾਇਤਰੀ, ਸਾਰੇ ਬੀਜਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਰ ਵੈਦ, ਯੋਗ ਦਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਪ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਯ ਏਨਾਂ ਨੈਵ ਜਾਨਾਤਿ ਸ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਤ੍ਪਰਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ। ਤਸ੍ਯਾਪੂਤਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਨ ਦੇਯਂ ਪਿਤृਪਾਰ੍ਵਣਮ੍
ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਤੋਂ ਵੀ ਨੀਵਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਐਸੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਨ ਸ੍ਨਾਨਫਲਦਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਨਿष੍ਫਲਂ ਭਵੇਤ੍। ਵਿਦ੍ਯਾ ਵਿਤ੍ਤਂ ਤਥਾ ਜਨ੍ਮ ਦ੍ਵਿਜਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਯਤਃ
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਿਆ, ਧਨ ਤੇ ਜਨਮ — ਇਹ ਹੀ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ।
ਨਿष੍ਫਲਂ ਸਕਲਂ ਤਸ੍ਯ ਮੇਧ੍ਯਂ ਪੁष੍ਪਂ ਯਥਾऽਸ਼ੁਚੌ। ਚਤੁਰ੍ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਪੁਰਾ ਵੈ ਤੁਲਿਤਾ ਮਯਾ
ਉਸ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਫੁੱਲ ਅਸ਼ੁੱਧ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਹੋਣ; ਚਾਰ ਵੈਦ ਤੇ ਗਾਇਤਰੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਲਿਆ ਸੀ।
ਚਤੁਰ੍ਵੇਦਾਤ੍ਪਰਾ ਗੁਰ੍ਵੀ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਾ ਸ੍ਮृਤਾ। ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਜਨ੍ਮਜਨਿਤਂ ਸ਼ਤੇਨ ਚ ਪੁਰਾ ਕृਤਮ੍
ਚਾਰ ਵੈਦਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਭਾਰੀ ਗਾਇਤਰੀ ਮੋਛ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਦਸ ਜਨਮਾਂ ਤੇ ਸੌ ਵਾਰੀ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਤ੍ਰਿਯੁਗਂ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਹਂਤਿ ਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍। ਗਾਯਤ੍ਰੀਮਕ੍ਸ਼ਮਾਲਾਯਾਂ ਸਾਯਂ ਪ੍ਰਾਤਸ਼੍ਚ ਯੋ ਜਪੇਤ੍
ਗਾਇਤਰੀ ਤਿੰਨ ਯੁਗਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਾਇਤਰੀ ਨੂੰ ਮਾਲਾ 'ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਜਪਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਣਾਮਪਿ ਵੇਦਾਨਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍। ਤ੍ਰਿਸਂਧ੍ਯਂ ਯੋ ਜਪੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਹਾਯਨਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਜੋ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤਕ ਰੋਜ਼ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਗਾਇਤਰੀ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਚਾਰ ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਤਿ ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍। ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯੁਚ੍ਚਾਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪਾਪਕੂਟਾਤ੍ਪੁਨਾਤਿ ਚ
ਉਸ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਿਰਫ਼ ਗਾਇਤਰੀ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪਵਰ੍ਗਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ। ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਮਂਤ੍ਰਾਣਿ ਜਪੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਰੋਜ਼ ਜਪਣ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਮੰਤਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਪਦਾ ਹੈ।
ੴਭੂਃ ੴਭੁਵਃ ੴਸ੍ਵਃ ੴਮਹਃ ੴਜਨਃ ੴਤਪਃ ੴਸਤ੍ਯਮ੍। ੴਤਤ੍ਸਵਿਤੁਰ੍ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਭਰ੍ਗੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ ਧਿਯੋ ਯੋ ਨਃ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ੍। ੴਆਪੋ ਜ੍ਯੋਤੀ ਰਸੋਮृਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਭੂਰ੍ਭੁਵਃਸ੍ਵਰੋਮ੍। ਇਤਿ ਸਵ੍ਯਾਹृਤਿ ਸਪ੍ਰਣਵਾਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ੴਕਾਰਾਂ ਸਂਧ੍ਯਾਕਾਲੇ ਕੁਂਭਕੇਨ ਵਾਰਤ੍ਰਯਂ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ। ਸੂਰ੍ਯੋਪਸ੍ਥਾਨੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਂ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ। ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾਧਿਕੋ ਭਵਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਂ ਲਭਤੇ
‘ਓਂ ਭੂ, ਓਂ ਭੁਵ, ਓਂ ਸ੍ਵਹ, ਓਂ ਮਹਹ, ਓਂ ਜਨਹ, ਓਂ ਤਪਹ, ਓਂ ਸਤਯਮ; ਓਂ ਤਤ ਸਵਿਤੁਰ ਵਰੇਣਯਮ ਭਰਗੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ ਧੀਯੋ ਯੋ ਨਹ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ; ਓਂ ਆਪੋ ਜੋਤੀ ਰਸੋ ਅਮ੍ਰਿਤੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਭੂ ਭੁਵ ਸ੍ਵਰ ਓਂ’—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਤ ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਤੇ ਪ੍ਰਣਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਾਰਾਂ ਓਂਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਕੁੰਭਕ ਨਾਲ ਜਪ ਕੇ; ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਚੌਵੀ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਜਪ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਂ ਵਿਦਿਆ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।