ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗੁਦਂ ਸਮਾਕੁਂਚ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣੇਨ ਸਹ ਯੋਜਯੇਤ੍। ਪੂਰਕੇਣ ਤਦਾ ਪੁਤ੍ਰ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੁਂਭਕਮੁਤ੍ਤਮਂ
ਇਸ ਲਈ, ਗੁਦਾ ਨੂੰ ਸੰਕੁਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਣ ਨਾਲ ਜੋੜੋ; ਫਿਰ, ਪੁੱਤਰ, ਪੂਰਕ ਨਾਲ ਉੱਤਮ ਕੁੰਭਕ ਕਰਕੇ—
ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਤ੍ਰਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਸਂਜਪੇਦਿਦ੍ਵਜਃ। ਅਨੇਨੈਵ ਜਪੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਚਯਃ
ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਕੇ, ਦੁਜਾਤੀ ਗਾਯਤਰੀ ਜਪੇ; ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰੇ।
ਸਕृਦੁਚ੍ਚਾਰਿਤੇਨੈਵ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਤ੍ਯੁਪਪਾਤਕਂ। ਪ੍ਰਤਿਵਰ੍ਣਸ੍ਵਰਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯੇਦ੍ਯਃ ਕਲੇਵਰੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਛੋਟੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹਰ ਅੱਖਰ ਦਾ ਸੁਰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੱਖੋ।
ਸ ਜਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤਾਮੇਤਿ ਫਲਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਮਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਸ੍ਯ ਯਦ੍ਦੈਵਂ ਸ਼ृਣੁ ਪੁਤ੍ਰ ਵਦਾਮ੍ਯਹਂ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਫਲ ਨੂੰ ਵਿਆਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਸੁਣ, ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਹਰ ਅੱਖਰ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਯਜ੍ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁਨਰ੍ਮਾਤੁਸ੍ਤਨਂ ਨ ਪਿਬਤਿ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਵਾਯਵ੍ਯਂ ਤੁ ਦ੍ਵਿਤੀਯਕਮ੍
ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਜਾਤੀ ਮੁੜ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦਾ। ਪਹਿਲਾ ਅੱਖਰ ਅੱਗ ਦਾ, ਦੂਜਾ ਵਾਯੂ ਦਾ ਜਾਣੋ।
ਤृਤੀਯਂ ਸੂਰ੍ਯਦੈਵਤ੍ਯਂ ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਵੈਯਤਂ ਤਥਾ। ਪਂਚਮਂ ਯਮਦੈਵਤ੍ਯਂ ਵਾਰੁਣਂ षष੍ਠਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਤੀਜਾ ਅੱਖਰ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਨਾਲ, ਚੌਥਾ ਵਾਯੂ ਨਾਲ; ਪੰਜਵਾਂ ਯਮ ਦੇਵਤਾ ਨਾਲ, ਛੇਵਾਂ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਮਂ ਬਾਰ੍ਹਸ੍ਪਤ੍ਯਂ ਤੁ ਪਾਰ੍ਜਨ੍ਯਂ ਚਾष੍ਟਮਂ ਵਿਦੁਃ। ਐਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਨਵਮਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਗਾਂਧਰ੍ਵਂ ਦਸ਼ਮਂ ਤਥਾ
ਸੱਤਵਾਂ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦਾ, ਅੱਠਵਾਂ ਪਾਰਜਨਿਆ ਦਾ; ਨੌਵਾਂ ਇੰਦਰ ਦਾ, ਦਸਵਾਂ ਗਾਂਧਰਵ ਦਾ ਜਾਣੋ।
ਪੌष੍ਣਮੇਕਾਦਸ਼ਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮੈਤ੍ਰਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਕਂ ਸ੍ਮृਤਂ। ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰਂ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਵਾਸਵਂ ਤੁ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਂ
ਗਿਆਰਵਾਂ ਪੁਸ਼ਣ ਦਾ, ਬਾਰਵਾਂ ਮਿਤ੍ਰ ਦਾ; ਤੇਰਵਾਂ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦਾ, ਚੌਦਵਾਂ ਵਾਸਵ ਦਾ ਜਾਣੋ।
ਮਾਰੁਤਂ ਪਂਚਦਸ਼ਕਂ ਸੌਮ੍ਯਂ षੋਡਸ਼ਕਂ ਸ੍ਮृਤਂ। ਆਂਗਿਰਸਂ ਸਪ੍ਤਦਸ਼ਂ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਮਤਃ ਪਰਂ
ਮਾਰੁਤ ਮੰਤਰ ਪੰਦਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਸੌਮ੍ਯ ਮੰਤਰ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਂਗਿਰਸ ਮੰਤਰ ਸਤਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਮੰਤਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆਸ਼੍ਵਿਨਂ ਚੈਕੋਨਵਿਂਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਂ ਤੁ ਵਿਂਸ਼ਕਂ। ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯਂ ਜ੍ਞੇਯਮੇਕਵਿਂਸ਼ਕਮਕ੍ਸ਼ਰਂ
ਆਸ਼ਵਿਨ ਮੰਤਰ ਉੱਨੀ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ ਮੰਤਰ ਵੀਹ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਹੈ। ਸਰਵਦੇਵਮਯ ਮੰਤਰ ਇਕੱਤੀ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮਝੋ।
ਰੌਦ੍ਰਂ ਦ੍ਵਾਵਿਂਸ਼ਕਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਜ੍ਞੇਯਮਤਃ ਪਰਂ। ਵੈष੍ਣਵਂ ਤੁ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਮੇਤਾ ਅਕ੍ਸ਼ਰਦੇਵਤਾਃ
ਰੌਦ੍ਰ ਮੰਤਰ ਬਾਈ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬ੍ਰਾਹਮ ਮੰਤਰ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਣਵ ਮੰਤਰ ਚੌਵੀ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਹਨ।
ਜਪਕਾਲੇ ਤੁ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਤਾਸੁ ਸਾਯੁਜ੍ਯਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੇਵਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਾਙ੍ਮਯਂ ਵਿਦਿਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਜਪ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਦਵੀਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍। ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼ਰੀਰੇ ਚਾਤ੍ਮਨੋ ਬੁਧਃ
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਹਿਲਾਂ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿ ਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਆਪਾਦਮਸ੍ਤਕੇषੁ ਚ। ਤਤ੍ਕਾਰਂ ਵਿਨ੍ਯਸੇਦ੍ਯੋਗੀ ਪਦਾਂਗੁष੍ਠੇ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਚੌਵੀ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਪੈਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਤਕ, ਯੋਗੀ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ। ਇਹ ਕੰਮ ਵੱਡੇ ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਸੋਝੀ ਨਾਲ ਕਰੇ।
ਸਕਾਰਂ ਗੁਲ੍ਫਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਵਿਕਾਰਂ ਜਂਘਯੋਰ੍ਨ੍ਯਸੇਤ੍। ਤੁਕਾਰਂ ਜਾਨੁਮਧ੍ਯੇ ਚ ਵਕਾਰਂ ਚੋਰੁਦੇਸ਼ਤਃ
‘ਸ’ ਅੱਖਰ ਗੁਲ੍ਹਫ (ਟਖਣੇ) ਤੇ ਰੱਖੋ, ‘ਵਿ’ ਅੱਖਰ ਪਿੰਡੀਆਂ ਤੇ, ‘ਤੁ’ ਅੱਖਰ ਗੁੱਟਿਆਂ ਵਿਚ, ‘ਵ’ ਅੱਖਰ ਰਾਨਾਂ ਤੇ।
ਰੇਕਾਰਂ ਗੁਹ੍ਯਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਣਿਕਾਰਂ ਵृषਣੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍। ਯਂਕਾਰਂ ਕਟਿਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਭਕਾਰਂ ਨਾਭਿਮਣ੍ਡਲੇ
‘ਰੇ’ ਅੱਖਰ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਤੇ, ‘ਣਿ’ ਅੱਖਰ ਵਿਸ਼ਾਣ (ਅੰਡਕੋਸ਼) ਤੇ, ‘ਯੰ’ ਅੱਖਰ ਕਮਰ ਤੇ, ‘ਭ’ ਅੱਖਰ ਨਾਭੀ ਤੇ।
ਗੋਕਾਰਂ ਜਠਰੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਦੇਕਾਰਂ ਸ੍ਤਨਯੋਰ੍ਨ੍ਯਸੇਤ੍। ਵਕਾਰਂ ਹृਦਯੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਯਕਾਰਂ ਕਰਦੇਸ਼ਤਃ
‘ਗੋ’ ਅੱਖਰ ਪੇਟ ਤੇ, ‘ਦੇ’ ਅੱਖਰ ਛਾਤੀਆਂ ਤੇ, ‘ਵ’ ਅੱਖਰ ਦਿਲ ਤੇ, ‘ਸ੍ਯ’ ਅੱਖਰ ਹੱਥਾਂ ਤੇ।
ਧੀਕਾਰਂ ਵਦਨੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਕਾਰਂ ਤਾਲੁਕੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍। ਹਿਕਾਰਂ ਨਾਸਿਕਾਗ੍ਰੇ ਚ ਧਿਕਾਰਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋਰ੍ਨ੍ਯਸੇਤ੍
‘ਧੀ’ ਅੱਖਰ ਮੂੰਹ ਤੇ, ‘ਮ’ ਅੱਖਰ ਤਾਲੂ ਤੇ, ‘ਹਿ’ ਅੱਖਰ ਨੱਕ ਦੇ ਅੱਗੇ, ‘ਧੀ’ ਅੱਖਰ ਅੱਖਾਂ ਤੇ।
ਯੋਕਾਰਂ ਤੁ ਭ੍ਰੁਵੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਯੋਕਾਰਂ ਚ ਲਲਾਟਕੇ। ਨਃਕਾਰਂ ਤੁ ਮੁਖੇ ਪੂਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਕਾਰਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਮੁਖੇ
‘ਯੋ’ ਅੱਖਰ ਭ੍ਰੂਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ‘ਯੋ’ ਅੱਖਰ ਮੱਥੇ ਤੇ, ‘ਨਹ’ ਅੱਖਰ ਮੂੰਹ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ‘ਪ੍ਰ’ ਅੱਖਰ ਮੂੰਹ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ।
ਚੋਕਾਰਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਦਕਾਰਂ ਚੋਤ੍ਤਰੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍। ਯਾਤ੍ਕਾਰਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਪੀ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
‘ਚੋ’ ਅੱਖਰ ਮੂੰਹ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ‘ਦਾ’ ਅੱਖਰ ਉੱਤੇ, ‘ਯਾਤ’ ਅੱਖਰ ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ, ਜੋ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਏਤਾਨ੍ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਕਃ। ਮਹਾਯੋਗੀ ਮਹਾਜ੍ਞਾਨੀ ਪਰਂ ਨਿਰ੍ਵਾਣਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਇਹਨਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਜਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਮਹਾਂਯੋਗੀ ਤੇ ਮਹਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਉੱਚਾ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਧ੍ਯਾਕਾਲੇ ਪੁਨਰ੍ਨ੍ਯਾਸਂ ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਤਦ੍ਯਥਾਰ੍ਥਤਃ। ੴਭੂਰਿਤਿ ਹृਦਯੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ੴਭੁਵਸ਼੍ਸ਼ਿਰਸਿ ਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਫੇਰ ਤੋਂ ਇਹ ਨਿਆਸ ਸੁਣੋ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹੈ: ‘ਓਂ ਭੂ’ ਦਿਲ ਤੇ, ‘ਓਂ ਭੁਵ’ ਸਿਰ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ।
ੴਸ੍ਵਃ ਸ਼ਿਖਾਯੈ ਤਤ੍ਸਵਿਤੁਰ੍ਵਰੇਣ੍ਯਮਿਤਿ ਕਲੇਵਰੇ। ੴਭਰ੍ਗੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਹੀਤਿ ਨੇਤ੍ਰਯੋਃ
‘ਓਂ ਸ੍ਵਹ’ ਸਿਰ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ, ‘ਤਤ ਸਵਿਤੁਰ ਵਰੇਣਯਮ’ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ, ‘ਓਂ ਭਰਗੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ’ ਅੱਖਾਂ ਤੇ।
ੴਧਿਯੋ ਯੋ ਨਃ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਦਿਤਿ ਕਰਯੋਰ੍ਨ੍ਯਸੇਤ੍। ੴਆਪੋ ਜ੍ਯੋਤੀ ਰਸੋਮृਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਭੂਰ੍ਭੁਵਃਸ੍ਵਰੋਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਦਕਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪਾਪਾਤ੍ਪੂਤੋ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਧਰਿਂ
‘ਓਂ ਧੀਯੋ ਯੋ ਨਹ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ’ ਹੱਥਾਂ ਤੇ, ‘ਓਂ ਆਪੋ ਜੋਤੀ ਰਸੋ ਅਮ੍ਰਿਤੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਭੂ ਭੁਵ ਸ੍ਵਰ ਓਂ’—ਇਸ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਹੀ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਹਰਿ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
षਟ੍ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਲਕ੍ਸ਼ਣਾਂ ਪੁਤ੍ਰ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਸ਼ृਣੁ ਯਤ੍ਨਤਃ। ਯਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਥਾਨਂ ਗਚ੍ਛਤਿ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਪੁੱਤਰ, ਛੇ ਕੁੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਇਤਰੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦਾ ਸਥਾਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ੴਤਤ੍ਸਵਿਤੁਰ੍ਵਰੇਣਿਯਂ ਭਰ੍ਗੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ ਧਿਯੋ ਯੋ ਨਃ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ੍
ਓਮ। ਅਸੀਂ ਪੂਜਨਯ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਚਮਕ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਸਾਡੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ।
ਅਥ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਪਂਚਸ਼ੀਰ੍षਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ੴਭੂਃ ੴਭੁਵਃ ੴਸ੍ਵਃ ੴਮਹਃ ੴਜਨਃ ੴਤਪਃ ੴਸਤ੍ਯਮ੍। ੴਤਤ੍ਸਵਿਤੁਰ੍ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਭਰ੍ਗੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ ਧਿਯੋ ਯੋ ਨਃ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ੍
ਹੁਣ ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਪੰਜ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰੂਪ: ਓਮ ਭੂ, ਓਮ ਭੁਵ, ਓਮ ਸਵ, ਓਮ ਮਹ, ਓਮ ਜਨ, ਓਮ ਤਪ, ਓਮ ਸਤ੍ਯ। ਓਮ। ਅਸੀਂ ਪੂਜਨਯ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਚਮਕ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਸਾਡੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ।
ਸਵ੍ਯਾਹृਤਿਂ ਤੁ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਪੁਨਰ੍ਨ੍ਯਾਸਂ ਤੁ ਕਾਰਯੇਤ੍। ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਸਾਯੁਜ੍ਯਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਗਾਇਤਰੀ ਅਤੇ ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਨਾਲ ਨਿਆਸਾ ਦੁਬਾਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ੴਭੂਃ ਪਾਦਾਭ੍ਯਾਮ੍ ੴਭੁਵਃ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮ੍ ੴਸ੍ਵਃ ਕਟ੍ਯਾਮ੍ ੴਮਹਃ ਨਾਭੌ ੴਜਨਃ ਹृਦਯੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ ੴਤਪਃ ਕਰਯੋਃ ੴਸਤ੍ਯਂ ਲਲਾਟੇ। ੴਤਤ੍ਸਵਿਤੁਰ੍ਵਰੇਣਿਯਂ ਭਰ੍ਗੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ ਧਿਯੋ ਯੋ ਨਃ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ੍। ਇਤਿ ਸ਼ਿਖਾਯਾਮ੍
ਓਮ ਭੂ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ, ਓਮ ਭੁਵ ਗੋਡਿਆਂ 'ਤੇ, ਓਮ ਸਵ ਕਮਰ 'ਤੇ, ਓਮ ਮਹ ਨਾਭੀ 'ਤੇ, ਓਮ ਜਨ ਦਿਲ 'ਤੇ, ਓਮ ਤਪ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ, ਓਮ ਸਤ੍ਯ ਮੱਥੇ 'ਤੇ; ਓਮ। ਅਸੀਂ ਪੂਜਨਯ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਚਮਕ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਸਾਡੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ — ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਖਾ 'ਤੇ।
ੴਭੂਃ ੴਭੁਵਃ ੴਸ੍ਵਃ ੴਮਹਃ ੴਜਨਃ ੴਤਪਃ ੴਸਤ੍ਯਮ੍। ੴਤਤ੍ਸਵਿਤੁਰ੍ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਭਰ੍ਗੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ ਧਿਯੋ ਯੋ ਨਃ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ੍। ੴਆਪੋ ਜ੍ਯੋਤੀ ਰਸੋਮृਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਭੂਰ੍ਭੁਵਃਸ੍ਵਰੋਮ੍। ਇਤਿ ਸਵ੍ਯਾਹृਤਿ ਸਪ੍ਰਣਵਾਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ੴਕਾਰਾਂ ਸਂਧ੍ਯਾਕਾਲੇ ਕੁਂਭਕੇਨ ਵਾਰਤ੍ਰਯਂ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ। ਸੂਰ੍ਯੋਪਸ੍ਥਾਨੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਂ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ। ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾਧਿਕੋ ਭਵਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਂ ਲਭਤੇ
‘ਓਂ ਭੂ, ਓਂ ਭੁਵ, ਓਂ ਸ੍ਵਹ, ਓਂ ਮਹਹ, ਓਂ ਜਨਹ, ਓਂ ਤਪਹ, ਓਂ ਸਤਯਮ; ਓਂ ਤਤ ਸਵਿਤੁਰ ਵਰੇਣਯਮ ਭਰਗੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ ਧੀਯੋ ਯੋ ਨਹ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ; ਓਂ ਆਪੋ ਜੋਤੀ ਰਸੋ ਅਮ੍ਰਿਤੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਭੂ ਭੁਵ ਸ੍ਵਰ ਓਂ’—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਤ ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਤੇ ਪ੍ਰਣਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਾਰਾਂ ਓਂਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਕੁੰਭਕ ਨਾਲ ਜਪ ਕੇ; ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਚੌਵੀ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਜਪ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਂ ਵਿਦਿਆ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।