ਜਿਤਮਰੁਦਭਿਮਤਵਿਤਰਣਪਾਰ ਤਵ ਪਦਕਮਲਮਿਹਾਰਣਸਾਰ। ਤਵੇਸ਼ ਪਾਦਪਂਕਜਂ ਕਰੋਤਿ ਯੋ ਨਰੋ ਹृਦਿ ਸਦੇਸ਼ਤਸ੍ਯ ਵਾਂਛਿਤਂ ਦਦਾਸਿ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਿਤਃ
ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਮਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਰੱਖਦਾ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ ਪੁਰਾ ਹਰਂ ਭਵਂਤਮੇਵਮਾਦਰਾਤ੍ਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯ ਲਿਂਗਰੂਪਿਣਂ ਸਮਾਪਿਤਾ ਮਨੋਰਥਾਨ੍। ਭਵੋਦ੍ਭਵੈਕਰੂਪਿਣਂ ਪ੍ਰਪਂਚਪਂਚਕਾਕृਤਿਂ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯਵृਕ੍ਸ਼ਕੋਟਰਸ੍ਥ ਏष ਜੀਵਜੀਵਨਂ
ਪੁਰਾਣੇ ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਹਰਾ, ਭਵੰਤ ਨੂੰ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਫਲ ਪਾਏ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਤ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਦੇ ਇਕੋ ਰੂਪ, ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਰੁੱਖ ਦੇ ਖੋਹ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਸਮਝ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਭਵੇਦ੍ਭਵਾਙ੍ਘ੍ਰਿਚਿਂਤਨਾਪ੍ਤਸਰ੍ਵਕਾਮਈਸ਼੍ਵਰ ਤ੍ਵਦੀਯ ਕਿਂਕਰਾਨ੍ਵਿਤੇ ਪਦੇ ਪਦੇ ਸਮਾਗਤਃ। ਮੂਢੋਹਂ ਨਾਭਿਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲ
ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਸਾਥੀ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਮੂਰਖ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਹੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ।
ਸਦੀਸ਼੍ਵਰੇਣ ਮਨਸਾਪ੍ਯਨੁਕਂਪ੍ਯੋ ਰਣਂ ਗਤਃ। ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤੋ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਤੁ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਸਾਦਰਂ
ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਹ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਵੀ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤ ਨੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।
ਗਣੇਸ਼ਤਾਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਨਾਮ ਭृਂਗੀਰਿਟੀਤਿ ਚ। ਏष ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਭੂਪ ਹਰਸ੍ਯ ਭਵਹਾਰਿਣਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਗਣੇਸ਼ਾ ਦਾ ਦਰਜਾ ਤੇ ਭ੍ਰਿੰਗਿਰਿਟੀ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹਰਾ, ਭਵ ਦੇ ਹਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ।
ਕਥਿਤੋ ਵਿਘ੍ਨਵਿਘ੍ਨਾਖ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਣਾਂ ਸੁਖਾਵਹਃ। ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ। ਮਨੁष੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਸੁਖਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਨਂ ਯਸ਼ਃ
ਉਹ ਵਿੱਘਨ-ਵਿਨਾਸ਼ਕ ਕਹਾਇਆ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਵੀ, ਦੇਵਤਾ ਬਣਨਾ, ਸੁਖ, ਰਾਜ, ਧਨ ਤੇ ਯਸ਼—
ਜਯਂ ਭੋਗ੍ਯਂ ਤਥਾਰੋਗ੍ਯਮਾਯੁਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਸੁਤਂ। ਬਂਧੁਵਰ੍ਗ ਸ਼ਿਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਵਿਪ੍ਰਸਤ੍ਤਮ
ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ, ਸੁਖ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਗਿਆਨ, ਧਨ, ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀਅਾਈ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਏਭਿਰ੍ਗੁਣੈਰ੍ਯੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਦੈਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਭੁਵਿ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਤੁ ਸਦਾ ਮੇਧ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਦੇਵੋ ਯੁਗੇਯੁਗੇ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਹਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਰਗਾ ਗਿਆਨੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਭੁਂਜਂਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਂ। ਧਰਾਮਵਂਤਿ ਰਾਜਾਨੋ ਲੋਕਾਵਿਤ੍ਤਂ ਸੁਖਂ ਸ਼ਿਵਂ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਖੁੱਟ ਸੁਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਰਾਜੇ ਧਰਤੀ, ਲੋਕ, ਧਨ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਚੰਗੀਅਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਲੋਕੇ ਵਿਪ੍ਰ ਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਦੈਵਤਂ। ਸ ਚ ਧਰ੍ਮਮਯਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭੁਵਿ ਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦੋ ਭृਸ਼ਂ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਲੋਕਾਨਾਂ ਸ ਗੁਰੁਃ ਪੂਜ੍ਯਸ੍ਤੀਰ੍ਥਭੂਤੋऽਨਘੋ ਜਨਃ। ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਲਯਃ ਸਤ੍ਵੋ ਨਿਰ੍ਮਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪੁਰਾ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਤੀਰਥ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਇਮਮਰ੍ਥਂ ਪੁਰਾ ਪृष੍ਟੋ ਨਾਰਦੇਨ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਕਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਪੂਜਿਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪ੍ਰਸਾਦੀ ਮਾਧਵੋ ਭਵੇਤ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਇਹ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਾਧਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?'
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ -। ਯਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਸੀਦਂਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੁਃ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ1.46.
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਸ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਦੇਹੇषੁ ਸਦਾ ਵਸਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੂਜਾਯਾਂ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤੁष੍ਯਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਯਃ ਪੂਜਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਾਨਮਾਨਾਰ੍ਚਨਾਦਿਭਿਃ। ਕृਤਂ ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤਂ ਤੇਨ ਵਿਧ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਿਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ, ਆਦਰ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਨੇਕ ਦਕਸ਼ਣਾ ਵਾਲੇ ਸੌ ਯਜਨ ਕਰ ਲਏ ਹੋਣ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਮੁਖਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਨੂषਰਮਕਣ੍ਟਕਮ੍। ਵਾਪਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਬੀਜਾਨਿ ਸਾ ਕृषਿਸ੍ਸਾਰ੍ਵਕਾਲਿਕੀ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੇਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਜੰਗਲੀ ਘਾਹ ਜਾਂ ਕੰਡੇ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਵੀ ਬੀਜ ਉਥੇ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਸਮੇਂ ਫਲ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਤੁ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਯਚ੍ਚ ਦਾਨਂ ਮਨੋਰਮਂ। ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸਾਗਰਸ੍ਯਾਂਤੋ ਦਾਨਸ੍ਯਾਂਤੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਵੀ ਸੋਹਣਾ ਦਾਨ ਸਿੱਧਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ।
ਮਨਸਾਪਿ ਨ ਹਿਂਸਂਤਿ ਭੂਦੇਵਮਾਤਤਾਯਿਨਂ। ਮਨੋਨੁਕੂਲਤਾਂ ਯਾਂਤਿ ਦੇਵੈਰਪਿ ਚ ਦੁਰ੍ਲਭਾਂ
ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੈਰੀ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਮਨ ਦੀ ਐਸੀ ਹਾਲਤ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਹੈ।
ਗृਹੇ ਯਸ੍ਯਾਗਤੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਨੈਰਾਸ਼੍ਯਂ ਨੋਪਗਚ੍ਛਤਿ। ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਅਖੁੱਟ ਸੁਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲੇ ਦੇਸ਼ੇ ਚ ਪਾਤ੍ਰੇ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇ ਯਚ੍ਚਾਰ੍ਪਯੇਦ੍ਵਸੁ। ਤਦ੍ਧਨਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਨਿ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਜੋ ਵੀ ਧਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਠੀਕ ਸਮੇਂ, ਥਾਂ ਤੇ ਅਤੇ ਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ ਅਖੁੱਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਨਮ ਜਨਮਾਂਤਕ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
ਨ ਚ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਤਾਮੇਤਿ ਨਾਤੁਰੋ ਨ ਚ ਕਾਤਰਃ। ਮਨੋਨੁਕੂਲਾਂ ਪ੍ਰਮਦਾਮਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਲਭੇਤ੍
ਉਹ ਨਾਂ ਗਰੀਬ ਹੁੰਦਾ, ਨਾਂ ਬਿਮਾਰ, ਨਾਂ ਡਰਪੋਕ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮਨ-ਪਸੰਦ ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਹਸਕਰ੍ਮਾਣਿ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਪਰ੍ਵਸੁ। ਤਦ੍ਦਾਨਂ ਸੁਗੁਣਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਭਯਂ ਲਾਭ ਏਵ ਚ
ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਤਿਉਹਾਰਾਂ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਦਾਨ ਵਧੀਆ ਗੁਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਡਰਤਾ ਅਤੇ ਲਾਭ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਪਾਦਤਲੋਦ੍ਘृष੍ਟਿ ਕ੍ਸ਼ਤੀ ਭਵਤਿ ਯਃ ਕਰਃ। ਸ ਕਰਃ ਸ਼੍ਰੀਕਰੋ ਨਾਮ ਅਨ੍ਯਃ ਕਰ੍ਮਕਰਃ ਕਰਃ
ਜੋ ਹੱਥ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਰਗੜ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੱਥ ਧਨ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਹੱਥ ਸਿਰਫ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਪਾਦਰਜਃ ਪੂਤਾਃ ਪੂਤਾਸ੍ਤਜ੍ਜਲਬਿਨ੍ਦੁਭਿਃ। ਵਿਪਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸਦਾ ਪਾਪੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਯਾਂਤਿ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਧੂੜ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਪ੍ਰਪਾਦਰਜਃ ਪੂਤਾਃ ਸ਼ੁਚਯੋ ਗृਹ ਚਤ੍ਵਰਾਃ। ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਮਾਸ੍ਤੇ ਸ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾ ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਸੁ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਘਰ ਦੇ ਆੰਗਣ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਵਰਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਚਿਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਆਦੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮੁਖਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਃ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਃ ਪੁਰਾਨਘਃ। ਵੇਦਾਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਜਾਤਾਃ ਸृष੍ਟਿਸਂਸ੍ਥਿਤਿ ਹੇਤਵਃ
ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਥੇ ਹੀ ਵੇਦ ਵੀ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਮੁਖੇ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚਾਰ੍ਪਿਤਾਃ ਪੁਰੁषੇਣ ਹਿ। ਪੂਜਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਤੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਹੋ ਸਕੇ।
ਪਿਤृਯਜ੍ਞੇ ਵਿਵਾਹੇ ਚ ਵਹ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਸ਼ਾਂਤਿषੁ। ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨੇषੁ ਚ
ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਵਿਆਹ, ਅੱਗ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਣਯੋਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਰੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਦੇਵਾ ਭੁਂਜਂਤਿ ਹਵ੍ਯਾਨਿ ਬਲਿਪ੍ਰੇਤਾਦਯੋऽਸੁਰਾਃ। ਪਿਤਰਸ਼੍ਚੈਵ ਕਵ੍ਯਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯੈਵ ਮੁਖਾਦ੍ਰ੍ਧੁਵਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਦੈਤ ਅਤੇ ਰਾਖਸ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪਿਤृਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਸੁ। ਦਾਨਂ ਹੋਮਂ ਬਲਿਂ ਚੈਵ ਵਿਨਾ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਨਿष੍ਫਲਮ੍
ਯਜਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਚੜ੍ਹਾਈ, ਹਵਨ ਜਾਂ ਦਾਨ—ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।