ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਤਥਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀਂ ਸ਼ੌਰੀਂ ਵਾ ਬਾਡਵੀਂ ਤਥਾ। ਸੌਪਰ੍ਣੀਮਥ ਵਾਯਵ੍ਯਾਂ ਸ਼ਂਖਿਨੀਂ ਤੈਤ੍ਤਿਰੀਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਬ੍ਰਾਹਮੀ, ਸ਼ੌਰੀ, ਬਾਢਵੀ, ਸਉਪਰਨੀ, ਵਾਯਵੀ, ਸ਼ੰਖਿਨੀ ਤੇ ਤੈਤਤਰੀ ਮਾਤਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਸੌਰੀਂ ਸੌਮ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿਵਦੂਤੀਂ ਚਾਮੁਂਡਾਮਥ ਵਾਰੁਣੀਂ। ਵਾਰਾਹੀਂ ਨਾਰਸਿਂਹੀਂ ਚ ਵੈष੍ਣਵੀਂ ਚ ਵਿਭਾਵਰੀਂ
ਉਸ ਨੇ ਸੌਰੀ, ਸੌਮਿਆ, ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ, ਚਾਮੁੰਡਾ, ਵਾਰੁਣੀ, ਵਾਰਾਹੀ, ਨਾਰਸਿੰਹੀ, ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਤੇ ਵਿਭਾਵਰੀ ਮਾਤਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਸ਼ਤਾਨਂਦਾਂ ਭਗਾਨਂਦਾਂ ਪਿਚ੍ਛਿਲਾਂ ਭਗਮਾਲਿਨੀਂ। ਬਾਲਾਮਤਿਬਲਾਂ ਰਕ੍ਤਾਂ ਸੁਰਭੀਂ ਮੁਖਮਂਡਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਤਾਨੰਦਾ, ਭਗਾਨੰਦਾ, ਪਿਚਛਿਲਾ, ਭਗਮਾਲਿਨੀ, ਬਾਲਾ, ਅਤਿਬਲਾ, ਰਕਤਾ, ਸੁਰਭੀ ਤੇ ਮੁਖਮੰਡਿਤਾ ਮਾਤਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਮਾਤृਨਂਦਾਂ ਸੁਨਂਦਾਂ ਚ ਬਿਡਾਨੀਂ ਸ਼ਕੁਨੀਂ ਤਥਾ। ਰੇਵਤੀਂ ਚ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾਂ ਤਥੈਵ ਸ਼ਿਖਿਪਟ੍ਟਿਕਾਂ
ਉਸ ਨੇ ਮਾਤ੍ਰਨੰਦਾ, ਸੁਨੰਦਾ, ਬਿਡਾਨੀ, ਸ਼ਕੁਨੀ, ਮਹਾਪੁਣਯਾ ਰੇਵਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਖਿਪੱਟਿਕਾ ਮਾਤਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਸ਼ੂਲੇਨ ਚ ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਂ ਬਿਭੇਦ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕਃ। ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਰੁਧਿਰਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਪੁਸ੍ਤਾ ਮਾਤਰਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵਿੱਝਿਆ, ਅਤੇ ਜੋ ਲਹੂ ਨਿਕਲਿਆ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੇ ਉਹ ਪੀ ਲਿਆ।
ਨੀਰਕ੍ਤੋ ਹਿ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ਸ਼ੁष੍ਕਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਭੂਪਤੇ। ਸ਼ੂਲੇ ਪ੍ਰੋਤਸ੍ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਲਹੂ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੈਤ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ; ਸ਼ੂਲ 'ਤੇ ਵਿੱਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੈਤ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿਆ।
ਮਹਾਬਲੇਨ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਵਿਧृਤੋਪਿ ਮृਤੋ ਨਹਿ। ਸ੍ਤੁਤਸ੍ਤੇਨ ਤਦਾ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਮਹਾਬਲੀ ਰੁਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ, ਸੁਵ੍ਰਤ, ਦੈਤ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਸ਼ਂਭੋ ਭਵਨਾਸ਼ਹੇਤੋ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਦੇਵ ਵਰਪ੍ਰਸੀਦ। ਤ੍ਵਂ ਭੂ ਜਲਾਗ੍ਨੀਰਨਭੋਰ੍ਕਸੋਮਯਜ੍ਵਾष੍ਟਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਭਵਭਾਵਨੋਲਮ੍
ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਸ਼ੰਭੂ, ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ; ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਦੇਵਤਾ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਤੂੰ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਯਜਮਾਨ, ਅਠ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਗਤ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਬਾਣੋ ਬਹੁਵਾਦ੍ਯੇਨ ਤੋष੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਚੈਸ਼੍ਯਂ ਸ੍ਵੇ ਪੁਰੇ ਤਤ੍ਸ੍ਵਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮ੍। ਰਕ੍ਸ਼ੋਧੀਸ਼ੋ ਬਾਹੁਭਿਸ੍ਤੋਲ੍ਯਸ਼ੈਲਂ ਯੁष੍ਮਤ੍ਕ੍ਰਾਂਤਕ੍ਲਿष੍ਟਰੂਪੋ ਹ੍ਯਨੌषੀਤ੍
ਬਾਣ ਨੇ ਕਈ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਈ; ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋਪ੍ਯੈਸ਼੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਾਨਾਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰੋਰ੍ਜਿਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਬਂਧਮ੍। ਭਵਭਯਹਰ ਹਰ ਪਰਮ ਉਦਾਰ ਮਮ ਸੁਖਕਰਣ ਨਿਖਿਲ ਸੁਰਸਾਰ
ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਗਣਾਂ 'ਤੇ ਹਕਮਤ ਮਿਲੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ, ਵੀ; ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਭੈ ਦੇ ਹਰਨ ਵਾਲੇ, ਪਰਮ ਦਿਆਲੁ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ।
ਜਿਤਮਰੁਦਭਿਮਤਵਿਤਰਣਪਾਰ ਤਵ ਪਦਕਮਲਮਿਹਾਰਣਸਾਰ। ਤਵੇਸ਼ ਪਾਦਪਂਕਜਂ ਕਰੋਤਿ ਯੋ ਨਰੋ ਹृਦਿ ਸਦੇਸ਼ਤਸ੍ਯ ਵਾਂਛਿਤਂ ਦਦਾਸਿ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਿਤਃ
ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਮਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਰੱਖਦਾ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ ਪੁਰਾ ਹਰਂ ਭਵਂਤਮੇਵਮਾਦਰਾਤ੍ਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯ ਲਿਂਗਰੂਪਿਣਂ ਸਮਾਪਿਤਾ ਮਨੋਰਥਾਨ੍। ਭਵੋਦ੍ਭਵੈਕਰੂਪਿਣਂ ਪ੍ਰਪਂਚਪਂਚਕਾਕृਤਿਂ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯਵृਕ੍ਸ਼ਕੋਟਰਸ੍ਥ ਏष ਜੀਵਜੀਵਨਂ
ਪੁਰਾਣੇ ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਹਰਾ, ਭਵੰਤ ਨੂੰ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਫਲ ਪਾਏ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਤ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਦੇ ਇਕੋ ਰੂਪ, ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਰੁੱਖ ਦੇ ਖੋਹ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਸਮਝ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਭਵੇਦ੍ਭਵਾਙ੍ਘ੍ਰਿਚਿਂਤਨਾਪ੍ਤਸਰ੍ਵਕਾਮਈਸ਼੍ਵਰ ਤ੍ਵਦੀਯ ਕਿਂਕਰਾਨ੍ਵਿਤੇ ਪਦੇ ਪਦੇ ਸਮਾਗਤਃ। ਮੂਢੋਹਂ ਨਾਭਿਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲ
ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਸਾਥੀ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਮੂਰਖ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਹੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ।
ਸਦੀਸ਼੍ਵਰੇਣ ਮਨਸਾਪ੍ਯਨੁਕਂਪ੍ਯੋ ਰਣਂ ਗਤਃ। ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤੋ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਤੁ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਸਾਦਰਂ
ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਹ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਵੀ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤ ਨੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।
ਗਣੇਸ਼ਤਾਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਨਾਮ ਭृਂਗੀਰਿਟੀਤਿ ਚ। ਏष ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਭੂਪ ਹਰਸ੍ਯ ਭਵਹਾਰਿਣਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਗਣੇਸ਼ਾ ਦਾ ਦਰਜਾ ਤੇ ਭ੍ਰਿੰਗਿਰਿਟੀ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹਰਾ, ਭਵ ਦੇ ਹਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ।
ਕਥਿਤੋ ਵਿਘ੍ਨਵਿਘ੍ਨਾਖ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਣਾਂ ਸੁਖਾਵਹਃ। ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ। ਮਨੁष੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਸੁਖਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਨਂ ਯਸ਼ਃ
ਉਹ ਵਿੱਘਨ-ਵਿਨਾਸ਼ਕ ਕਹਾਇਆ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਵੀ, ਦੇਵਤਾ ਬਣਨਾ, ਸੁਖ, ਰਾਜ, ਧਨ ਤੇ ਯਸ਼—
ਜਯਂ ਭੋਗ੍ਯਂ ਤਥਾਰੋਗ੍ਯਮਾਯੁਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਸੁਤਂ। ਬਂਧੁਵਰ੍ਗ ਸ਼ਿਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਵਿਪ੍ਰਸਤ੍ਤਮ
ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ, ਸੁਖ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਗਿਆਨ, ਧਨ, ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀਅਾਈ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਏਭਿਰ੍ਗੁਣੈਰ੍ਯੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਦੈਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਭੁਵਿ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਤੁ ਸਦਾ ਮੇਧ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਦੇਵੋ ਯੁਗੇਯੁਗੇ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਹਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਰਗਾ ਗਿਆਨੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਭੁਂਜਂਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਂ। ਧਰਾਮਵਂਤਿ ਰਾਜਾਨੋ ਲੋਕਾਵਿਤ੍ਤਂ ਸੁਖਂ ਸ਼ਿਵਂ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਖੁੱਟ ਸੁਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਰਾਜੇ ਧਰਤੀ, ਲੋਕ, ਧਨ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਚੰਗੀਅਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਲੋਕੇ ਵਿਪ੍ਰ ਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਦੈਵਤਂ। ਸ ਚ ਧਰ੍ਮਮਯਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭੁਵਿ ਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦੋ ਭृਸ਼ਂ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਲੋਕਾਨਾਂ ਸ ਗੁਰੁਃ ਪੂਜ੍ਯਸ੍ਤੀਰ੍ਥਭੂਤੋऽਨਘੋ ਜਨਃ। ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਲਯਃ ਸਤ੍ਵੋ ਨਿਰ੍ਮਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪੁਰਾ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਤੀਰਥ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਇਮਮਰ੍ਥਂ ਪੁਰਾ ਪृष੍ਟੋ ਨਾਰਦੇਨ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਕਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਪੂਜਿਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪ੍ਰਸਾਦੀ ਮਾਧਵੋ ਭਵੇਤ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਇਹ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਾਧਵ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?'
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ -। ਯਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਸੀਦਂਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੁਃ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ1.46.
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਸ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਦੇਹੇषੁ ਸਦਾ ਵਸਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੂਜਾਯਾਂ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤੁष੍ਯਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਯਃ ਪੂਜਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਾਨਮਾਨਾਰ੍ਚਨਾਦਿਭਿਃ। ਕृਤਂ ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤਂ ਤੇਨ ਵਿਧ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਿਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ, ਆਦਰ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਨੇਕ ਦਕਸ਼ਣਾ ਵਾਲੇ ਸੌ ਯਜਨ ਕਰ ਲਏ ਹੋਣ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਮੁਖਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਨੂषਰਮਕਣ੍ਟਕਮ੍। ਵਾਪਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਬੀਜਾਨਿ ਸਾ ਕृषਿਸ੍ਸਾਰ੍ਵਕਾਲਿਕੀ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੇਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਜੰਗਲੀ ਘਾਹ ਜਾਂ ਕੰਡੇ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਵੀ ਬੀਜ ਉਥੇ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਸਮੇਂ ਫਲ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਤੁ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਯਚ੍ਚ ਦਾਨਂ ਮਨੋਰਮਂ। ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸਾਗਰਸ੍ਯਾਂਤੋ ਦਾਨਸ੍ਯਾਂਤੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਵੀ ਸੋਹਣਾ ਦਾਨ ਸਿੱਧਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ।
ਮਨਸਾਪਿ ਨ ਹਿਂਸਂਤਿ ਭੂਦੇਵਮਾਤਤਾਯਿਨਂ। ਮਨੋਨੁਕੂਲਤਾਂ ਯਾਂਤਿ ਦੇਵੈਰਪਿ ਚ ਦੁਰ੍ਲਭਾਂ
ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੈਰੀ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਮਨ ਦੀ ਐਸੀ ਹਾਲਤ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਹੈ।
ਗृਹੇ ਯਸ੍ਯਾਗਤੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਨੈਰਾਸ਼੍ਯਂ ਨੋਪਗਚ੍ਛਤਿ। ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਅਖੁੱਟ ਸੁਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲੇ ਦੇਸ਼ੇ ਚ ਪਾਤ੍ਰੇ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇ ਯਚ੍ਚਾਰ੍ਪਯੇਦ੍ਵਸੁ। ਤਦ੍ਧਨਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਨਿ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਜੋ ਵੀ ਧਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਠੀਕ ਸਮੇਂ, ਥਾਂ ਤੇ ਅਤੇ ਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ ਅਖੁੱਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਨਮ ਜਨਮਾਂਤਕ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।