ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਮਨਸੋਭਿਹਿਤਂ ਚ ਯਤ੍। ਨਮਸ੍ਤੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਭਯਂਕਰ
ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਤੇ ਮਨ ਤੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਸੁਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤ। ਤਿਗ੍ਮਾਂਸ਼ੋ ਵੈ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਜਗਤਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषੇ ਨਮਃ
ਹੇ ਸੁਬ੍ਰਹਮਣਯ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇਵ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਤੀਖੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਗਤ ਦੀ ਅੱਖ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪ੍ਰਭਾਕਰ ਨਮਸ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਭਾਨੋ ਜਯ ਜਗਤ੍ਪਤੇ। ਅਨੇਨ ਦਨੁਮੁਖ੍ਯੇਨ ਪੀਡਿਤੋਹਂ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
ਹੇ ਚਾਨਣ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਸੂਰਜ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਸ ਦੈਤ ਦੇ ਮੁੱਖੀ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹਾਂ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕਥਂ ਚੈਨਂ ਘਾਤਯਾਮਿ ਦਿਵਾਕਰ। ਸੂਰ੍ਯ ਉਵਾਚ-। ਜਯ ਸ਼ੂਲੇਨ ਪਾਪਿष੍ਠਂ ਮਾਯਾਸ਼ਤਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂ, ਹੇ ਸੂਰਜ? ਸੂਰਜ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਸੌ ਮਾਇਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤ।'
ਜਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਲੇਨ ਚਾਂਧਕਮ੍। ਗृਹ੍ਯ ਸ਼ੂਲਂ ਤਤੋ ਦੂਰਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਹਰ ਤੇਜਸਾ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਅੰਧਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ; ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ, ਦੂਰ ਸੁੱਟ, ਹੇ ਹਰਾ, ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ।
ਤਤੋਨ੍ਧਕਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨਾਤਾਡਯਤ੍ਪਾਪਕਰ੍ਮਕृਤ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰੋ ਹ੍ਯਨ੍ਧਕੇਨਾਭਿਪੀਡਿਤਃ
ਫਿਰ ਅੰਧਕ, ਜੋ ਪਾਪ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਅੰਧਕ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜ ਹੋਈ।
ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਮੁਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਹਿ ਯਤ੍। ਪਿਨਾਕਮਾਨਮ੍ਯ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪਿਨਾਕੀ ਸ਼ਂਕਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਬਾਣ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਿਨਾਕੀ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਰੁਦ੍ਰਬਾਣਵਿਨਿਰ੍ਭੇਦਾਦ੍ਰੁਧਿਰਾਦਨ੍ਧਕਸ੍ਯ ਤੁ। ਅਂਧਕਾਸ਼੍ਚ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾਸ਼੍ਸ਼ਤਸ਼ੋਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਰੁਦਰ ਦੇ ਬਾਣ ਨਾਲ ਅੰਧਕ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਖੂਨ ਵਹਿ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਖੂਨ ਵਿਚੋਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੰਧਕ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇषਾਂ ਵਿਦਾਰ੍ਯਮਾਣਾਨਾਂ ਰੁਧਿਰਾਦਪਰੇ ਪੁਨਃ। ਬਭੂਵੁਰਂਧਕਾ ਘੋਰਾ ਯੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਖਿਲਂ ਜਗਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚੀਰਿਆਂ ਜਾਂਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਹੂ ਤੋਂ ਹੋਰ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨੇਰੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਂ ਤੁ ਮਾਯਾਵਿਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਤਦਾਂਧਕਮ੍। ਪਾਨਾਰ੍ਥਮਂਧਕਸ੍ਯਾਸ੍ਰਂ ਸਸृਜੇ ਮਾਤृਕਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਮਾਇਆਵਾਲੇ ਅੰਧਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਅੰਧਕ ਦੇ ਲਹੂ ਪੀਣ ਲਈ ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰਚਿਆ।
ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਤਥਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀਂ ਸ਼ੌਰੀਂ ਵਾ ਬਾਡਵੀਂ ਤਥਾ। ਸੌਪਰ੍ਣੀਮਥ ਵਾਯਵ੍ਯਾਂ ਸ਼ਂਖਿਨੀਂ ਤੈਤ੍ਤਿਰੀਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਬ੍ਰਾਹਮੀ, ਸ਼ੌਰੀ, ਬਾਢਵੀ, ਸਉਪਰਨੀ, ਵਾਯਵੀ, ਸ਼ੰਖਿਨੀ ਤੇ ਤੈਤਤਰੀ ਮਾਤਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਸੌਰੀਂ ਸੌਮ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿਵਦੂਤੀਂ ਚਾਮੁਂਡਾਮਥ ਵਾਰੁਣੀਂ। ਵਾਰਾਹੀਂ ਨਾਰਸਿਂਹੀਂ ਚ ਵੈष੍ਣਵੀਂ ਚ ਵਿਭਾਵਰੀਂ
ਉਸ ਨੇ ਸੌਰੀ, ਸੌਮਿਆ, ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ, ਚਾਮੁੰਡਾ, ਵਾਰੁਣੀ, ਵਾਰਾਹੀ, ਨਾਰਸਿੰਹੀ, ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਤੇ ਵਿਭਾਵਰੀ ਮਾਤਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਸ਼ਤਾਨਂਦਾਂ ਭਗਾਨਂਦਾਂ ਪਿਚ੍ਛਿਲਾਂ ਭਗਮਾਲਿਨੀਂ। ਬਾਲਾਮਤਿਬਲਾਂ ਰਕ੍ਤਾਂ ਸੁਰਭੀਂ ਮੁਖਮਂਡਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਤਾਨੰਦਾ, ਭਗਾਨੰਦਾ, ਪਿਚਛਿਲਾ, ਭਗਮਾਲਿਨੀ, ਬਾਲਾ, ਅਤਿਬਲਾ, ਰਕਤਾ, ਸੁਰਭੀ ਤੇ ਮੁਖਮੰਡਿਤਾ ਮਾਤਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਮਾਤृਨਂਦਾਂ ਸੁਨਂਦਾਂ ਚ ਬਿਡਾਨੀਂ ਸ਼ਕੁਨੀਂ ਤਥਾ। ਰੇਵਤੀਂ ਚ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾਂ ਤਥੈਵ ਸ਼ਿਖਿਪਟ੍ਟਿਕਾਂ
ਉਸ ਨੇ ਮਾਤ੍ਰਨੰਦਾ, ਸੁਨੰਦਾ, ਬਿਡਾਨੀ, ਸ਼ਕੁਨੀ, ਮਹਾਪੁਣਯਾ ਰੇਵਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਖਿਪੱਟਿਕਾ ਮਾਤਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਸ਼ੂਲੇਨ ਚ ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਂ ਬਿਭੇਦ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕਃ। ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਰੁਧਿਰਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਪੁਸ੍ਤਾ ਮਾਤਰਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵਿੱਝਿਆ, ਅਤੇ ਜੋ ਲਹੂ ਨਿਕਲਿਆ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੇ ਉਹ ਪੀ ਲਿਆ।
ਨੀਰਕ੍ਤੋ ਹਿ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ਸ਼ੁष੍ਕਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਭੂਪਤੇ। ਸ਼ੂਲੇ ਪ੍ਰੋਤਸ੍ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਲਹੂ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੈਤ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ; ਸ਼ੂਲ 'ਤੇ ਵਿੱਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੈਤ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿਆ।
ਮਹਾਬਲੇਨ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਵਿਧृਤੋਪਿ ਮृਤੋ ਨਹਿ। ਸ੍ਤੁਤਸ੍ਤੇਨ ਤਦਾ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਮਹਾਬਲੀ ਰੁਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ, ਸੁਵ੍ਰਤ, ਦੈਤ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਸ਼ਂਭੋ ਭਵਨਾਸ਼ਹੇਤੋ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਦੇਵ ਵਰਪ੍ਰਸੀਦ। ਤ੍ਵਂ ਭੂ ਜਲਾਗ੍ਨੀਰਨਭੋਰ੍ਕਸੋਮਯਜ੍ਵਾष੍ਟਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਭਵਭਾਵਨੋਲਮ੍
ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਸ਼ੰਭੂ, ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ; ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਦੇਵਤਾ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਤੂੰ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਯਜਮਾਨ, ਅਠ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਗਤ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਬਾਣੋ ਬਹੁਵਾਦ੍ਯੇਨ ਤੋष੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਚੈਸ਼੍ਯਂ ਸ੍ਵੇ ਪੁਰੇ ਤਤ੍ਸ੍ਵਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮ੍। ਰਕ੍ਸ਼ੋਧੀਸ਼ੋ ਬਾਹੁਭਿਸ੍ਤੋਲ੍ਯਸ਼ੈਲਂ ਯੁष੍ਮਤ੍ਕ੍ਰਾਂਤਕ੍ਲਿष੍ਟਰੂਪੋ ਹ੍ਯਨੌषੀਤ੍
ਬਾਣ ਨੇ ਕਈ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਈ; ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋਪ੍ਯੈਸ਼੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਾਨਾਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰੋਰ੍ਜਿਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਬਂਧਮ੍। ਭਵਭਯਹਰ ਹਰ ਪਰਮ ਉਦਾਰ ਮਮ ਸੁਖਕਰਣ ਨਿਖਿਲ ਸੁਰਸਾਰ
ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਗਣਾਂ 'ਤੇ ਹਕਮਤ ਮਿਲੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ, ਵੀ; ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਭੈ ਦੇ ਹਰਨ ਵਾਲੇ, ਪਰਮ ਦਿਆਲੁ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ।
ਜਿਤਮਰੁਦਭਿਮਤਵਿਤਰਣਪਾਰ ਤਵ ਪਦਕਮਲਮਿਹਾਰਣਸਾਰ। ਤਵੇਸ਼ ਪਾਦਪਂਕਜਂ ਕਰੋਤਿ ਯੋ ਨਰੋ ਹृਦਿ ਸਦੇਸ਼ਤਸ੍ਯ ਵਾਂਛਿਤਂ ਦਦਾਸਿ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਿਤਃ
ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਮਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਰੱਖਦਾ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ ਪੁਰਾ ਹਰਂ ਭਵਂਤਮੇਵਮਾਦਰਾਤ੍ਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯ ਲਿਂਗਰੂਪਿਣਂ ਸਮਾਪਿਤਾ ਮਨੋਰਥਾਨ੍। ਭਵੋਦ੍ਭਵੈਕਰੂਪਿਣਂ ਪ੍ਰਪਂਚਪਂਚਕਾਕृਤਿਂ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯਵृਕ੍ਸ਼ਕੋਟਰਸ੍ਥ ਏष ਜੀਵਜੀਵਨਂ
ਪੁਰਾਣੇ ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਹਰਾ, ਭਵੰਤ ਨੂੰ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਫਲ ਪਾਏ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਤ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਦੇ ਇਕੋ ਰੂਪ, ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਰੁੱਖ ਦੇ ਖੋਹ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਸਮਝ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਭਵੇਦ੍ਭਵਾਙ੍ਘ੍ਰਿਚਿਂਤਨਾਪ੍ਤਸਰ੍ਵਕਾਮਈਸ਼੍ਵਰ ਤ੍ਵਦੀਯ ਕਿਂਕਰਾਨ੍ਵਿਤੇ ਪਦੇ ਪਦੇ ਸਮਾਗਤਃ। ਮੂਢੋਹਂ ਨਾਭਿਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲ
ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਸਾਥੀ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਮੂਰਖ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਹੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ।
ਸਦੀਸ਼੍ਵਰੇਣ ਮਨਸਾਪ੍ਯਨੁਕਂਪ੍ਯੋ ਰਣਂ ਗਤਃ। ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤੋ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਤੁ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਸਾਦਰਂ
ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਹ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਵੀ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤ ਨੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।
ਗਣੇਸ਼ਤਾਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਨਾਮ ਭृਂਗੀਰਿਟੀਤਿ ਚ। ਏष ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਭੂਪ ਹਰਸ੍ਯ ਭਵਹਾਰਿਣਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਗਣੇਸ਼ਾ ਦਾ ਦਰਜਾ ਤੇ ਭ੍ਰਿੰਗਿਰਿਟੀ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹਰਾ, ਭਵ ਦੇ ਹਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ।
ਕਥਿਤੋ ਵਿਘ੍ਨਵਿਘ੍ਨਾਖ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਣਾਂ ਸੁਖਾਵਹਃ। ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ। ਮਨੁष੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਸੁਖਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਨਂ ਯਸ਼ਃ
ਉਹ ਵਿੱਘਨ-ਵਿਨਾਸ਼ਕ ਕਹਾਇਆ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਵੀ, ਦੇਵਤਾ ਬਣਨਾ, ਸੁਖ, ਰਾਜ, ਧਨ ਤੇ ਯਸ਼—
ਜਯਂ ਭੋਗ੍ਯਂ ਤਥਾਰੋਗ੍ਯਮਾਯੁਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਸੁਤਂ। ਬਂਧੁਵਰ੍ਗ ਸ਼ਿਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਵਿਪ੍ਰਸਤ੍ਤਮ
ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ, ਸੁਖ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਗਿਆਨ, ਧਨ, ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀਅਾਈ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਏਭਿਰ੍ਗੁਣੈਰ੍ਯੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਦੈਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਭੁਵਿ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਤੁ ਸਦਾ ਮੇਧ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਦੇਵੋ ਯੁਗੇਯੁਗੇ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਹਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਰਗਾ ਗਿਆਨੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਭੁਂਜਂਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਂ। ਧਰਾਮਵਂਤਿ ਰਾਜਾਨੋ ਲੋਕਾਵਿਤ੍ਤਂ ਸੁਖਂ ਸ਼ਿਵਂ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਖੁੱਟ ਸੁਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਰਾਜੇ ਧਰਤੀ, ਲੋਕ, ਧਨ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਚੰਗੀਅਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਲੋਕੇ ਵਿਪ੍ਰ ਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਦੈਵਤਂ। ਸ ਚ ਧਰ੍ਮਮਯਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭੁਵਿ ਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦੋ ਭृਸ਼ਂ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।