ਰਂਭੋਪਮੋਰੁ ਪृਥੁਪੀਨਨਿਤਂਬਬਿਂਬਾਨਦ੍ਧਕ੍ਵਣਨ੍ਮਣਿਰਣਦ੍ਰਸ਼ਨਾਕਲਾਪਂ। ਬृਂਦਂ ਲਲਾਟਤਟਕੋਟਿਪਟਾਂਤਲਂਬਿ ਹੇਮਾਂਚਲਾਂਚਿਤਮੁਖਂ ਕੁਲਪਾਲਿਕਾਨਾਮ੍
ਕੇਲੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਾਂਗ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਮੋਟੀਆਂ, ਗੋਲ ਤੇ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ ਕੁਲਪਾਲਿਕਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਤੰਗਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕਮਰਬੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੱਗਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਢਾਂ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਕਾਂਤਂ ਗृਹੇषੁ ਕਲਗਦ੍ਗਦਭਾषਿਤਾਨਾਂ ਝਂਕਾਰਨੂਪੁਰਰਵੇਣਵਿਰਾਵਿਤਾਨਾਮ੍। ਤੇषਾਂ ਕृਸ਼ਾਨੁਕਰਮਿਨ੍ਦੁਸਮਾਨਕਾਂਤਂ ਯੈਰਰ੍ਚਿਤੋਸਿ ਭਗਵਨ੍ਭਵਮੋਚਨਸ੍ਤ੍ਵਂ
ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਹੌਲੀ ਬੋਲੀਆਂ ਬੋਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਾਜੇਬਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮਧੁਰ ਝੰਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਨਰਮ ਤੇ ਚੰਨ ਵਰਗੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਬੰਧਨ ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤ੍ਵਮੇਵ ਹਰਿਰਸ੍ਯਨਿਲੋऽਨਲੋਸਿ ਰੁਦ੍ਰੋਂऽਤਕੋਸਿ ਵਰੁਣੋऽਸ੍ਯਮਰਾਧਿਪੋਸਿ। ਸੋਮੋਸਿ ਵਾਯੁਰਸਿ ਭੂਰਸਿ ਚੇਸ਼੍ਵਰੋਸਿ ਯਜ੍ਞੋਸਿ ਵਿਤ੍ਤਪਤਿਰਸ੍ਯਪਰਾਜਿਤੋਸਿ
ਤੂੰ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਹਰਿ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਹਵਾ ਤੇ ਅੱਗ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਰੁਦਰ, ਮੌਤ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਸੋਮ, ਵਾਯੂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਯਜਨਾ, ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਹੈਂ।
ਤੇ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਿਸੁਰਵਾਹਰਣੇਨ ਮੁਕ੍ਤਾ ਭੂਮਾਵਥੇਤਿ ਤਰਸੋਰੁਤਰਂਤਰੀਤਾਃ। ਵ੍ਯੋਮੈਤਦਂਤਰਹਿਤਂ ਪਰਿਤੋ ਹਿ ਗਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਨ ਸ਼੍ਰਮਦਂ ਹਿਮਨਾਗਪੀਮੇ
ਜੋ ਲੋਕ ਸੱਤ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਉਹ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਠੰਡ ਜਾਂ ਗਰਮੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਧ੍ਯਾਨੈਕਯੋਗਨਿਰਤਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਧਿਭਾਵਾਤ੍ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਪਦਂ ਤਵ ਤੁਰੀਯਮਨਂਤਮੂਰ੍ਤੇ। ਮੁਕ੍ਤਾਮਯਾਸ੍ਤਨੁਭृਤੋ ਨ ਭਿਯਾਭਿਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮਚਿਂਤ੍ਯਮਨਾਦ੍ਯਨਂਤਂ
ਜੋ ਧਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਚੌਥੀ, ਅਨੰਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਅਨੰਤ ਰੂਪ, ਉਹ ਜੀਵ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਸਦਾ, ਅਗੋਚਰ, ਆਦਿ ਰਹਿਤ, ਅਨੰਤ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਜਨ੍ਮਾਦਿਰੋਗਰਹਿਤਂ ਪਰਮਂ ਪੁਰਾਣਮੀਸ਼ਂ ਜਰਾਮਰਣਸ਼ੋਕਭਯਾਤਿਰਿਕ੍ਤਮ੍। ਸ੍ਥੂਲਾਨੁਭਾਵਨਗਣਾਗਣਿਤਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਵੇਦਾਂਤਵਾਦਿਭਿਰਲਂ ਪਰਿਮਨ੍ਯਤੇ ਯਤ੍
ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ, ਪੁਰਾਣਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਨਮ, ਰੋਗ, ਬੁਢਾਪਾ, ਮੌਤ, ਦੁਖ, ਡਰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸੂਖਮ ਤੇ ਭਾਰੀ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ—ਵੈਦਾਂਤ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅੰਤਮ ਸਚ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨਿਪੁਂਜਵਪੁषਂ ਤਪਸਾਂ ਨਿਵਾਸਂ ਯਾਤਾ ਦਿਵਂ ਸੁਚਿਰਕਾਲਮੁਪਾਸ੍ਯਭਕ੍ਤਾਃ। ਭਾਨੋ ਸੁਰਾਸੁਰਸਮੂਹਸ਼ਿਰੋਨਿਘृष੍ਟ ਪਾਦਾਰਵਿਂਦਯੁਗਲਾਮਲਚਾਰੁਮੂਰ੍ਤ੍ਤੇ
ਜੋ ਭਗਤ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ ਰੂਪ, ਤਪਸਿਆ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਨੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਸੂਰਜ, ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੋੜੇ ਰਗੜਦੇ ਹਨ।
ਭੂਤੇਸ਼ਭੂਤਵਰਦਾ ਸਕृਦਵ੍ਯਯਾਤ੍ਮਨ੍ਵ੍ਯੋਮਾਟ੍ਟਹਾਸਸਵਿਤਰ੍ਭੁਵਨੈਕਦੀਪ। ऋਕ੍ਸਾਮਮਂਤ੍ਰਯਜੁषਾਮਧਿਵਾਸ ਨਾਮ ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤਿਪ੍ਰਲਯਕਾਰਣਲੋਕਪਾਲ
ਹੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ, ਅਟੱਲ ਆਤਮਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਾਸੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ, ਜਗਤ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਚਾਨਣ, Ṛਕ, ਸਾਮ, ਤੇ ਯਜੁਸ ਦੇ ਮੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਤੂੰ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਸਥਿਤੀ, ਪ੍ਰਲੈ ਦਾ ਕਾਰਨ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਦੀਨਸ੍ਯ ਦੇਵ ਕृਪਣਸ੍ਯ ਭਵੇਭਵੇ ਮੇ ਮਗ੍ਨਸ੍ਯ ਚਾਰੁਦਵਿਚਾਰ ਮਨੋਰਥਾਨਿ। ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਯਤੀਸ਼੍ਵਰ ਸ਼ਸ਼ੀ ਕਰਕਂਕਘੋਰੋਤ੍ਪਾਤੋ ਜਰਾਮਰਣਸ਼ੋਕਰੁਗਾਂਤਰਸ੍ਯ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਮਨ ਦੁਖ ਤੇ ਭਟਕਾਵ ਵਿਚ ਡੁੱਬਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਸਦਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁਢਾਪਾ, ਮੌਤ, ਦੁਖ ਤੇ ਰੋਗ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਤਕਲੀਫ ਦੂਰ ਕਰ।
ਯਃ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਾਯਮਿਦਂ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਵਾ ਪਠੇਚ੍ਚ ਦੀਪ੍ਤਾਂਸ਼ੋਃ। ਸਾਲੋਕ੍ਯਂ ਯਾਤਿ ਰਵੇਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਾਂਸ਼੍ਚ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਮਨਸੋਭਿਹਿਤਂ ਚ ਯਤ੍। ਨਮਸ੍ਤੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਭਯਂਕਰ
ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਤੇ ਮਨ ਤੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਸੁਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤ। ਤਿਗ੍ਮਾਂਸ਼ੋ ਵੈ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਜਗਤਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषੇ ਨਮਃ
ਹੇ ਸੁਬ੍ਰਹਮਣਯ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇਵ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਤੀਖੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਗਤ ਦੀ ਅੱਖ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪ੍ਰਭਾਕਰ ਨਮਸ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਭਾਨੋ ਜਯ ਜਗਤ੍ਪਤੇ। ਅਨੇਨ ਦਨੁਮੁਖ੍ਯੇਨ ਪੀਡਿਤੋਹਂ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
ਹੇ ਚਾਨਣ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਸੂਰਜ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਸ ਦੈਤ ਦੇ ਮੁੱਖੀ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹਾਂ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕਥਂ ਚੈਨਂ ਘਾਤਯਾਮਿ ਦਿਵਾਕਰ। ਸੂਰ੍ਯ ਉਵਾਚ-। ਜਯ ਸ਼ੂਲੇਨ ਪਾਪਿष੍ਠਂ ਮਾਯਾਸ਼ਤਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂ, ਹੇ ਸੂਰਜ? ਸੂਰਜ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਸੌ ਮਾਇਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤ।'
ਜਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਲੇਨ ਚਾਂਧਕਮ੍। ਗृਹ੍ਯ ਸ਼ੂਲਂ ਤਤੋ ਦੂਰਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਹਰ ਤੇਜਸਾ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਅੰਧਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ; ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ, ਦੂਰ ਸੁੱਟ, ਹੇ ਹਰਾ, ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ।
ਤਤੋਨ੍ਧਕਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨਾਤਾਡਯਤ੍ਪਾਪਕਰ੍ਮਕृਤ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰੋ ਹ੍ਯਨ੍ਧਕੇਨਾਭਿਪੀਡਿਤਃ
ਫਿਰ ਅੰਧਕ, ਜੋ ਪਾਪ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਅੰਧਕ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜ ਹੋਈ।
ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਮੁਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਹਿ ਯਤ੍। ਪਿਨਾਕਮਾਨਮ੍ਯ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪਿਨਾਕੀ ਸ਼ਂਕਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਬਾਣ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਿਨਾਕੀ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਰੁਦ੍ਰਬਾਣਵਿਨਿਰ੍ਭੇਦਾਦ੍ਰੁਧਿਰਾਦਨ੍ਧਕਸ੍ਯ ਤੁ। ਅਂਧਕਾਸ਼੍ਚ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾਸ਼੍ਸ਼ਤਸ਼ੋਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਰੁਦਰ ਦੇ ਬਾਣ ਨਾਲ ਅੰਧਕ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਖੂਨ ਵਹਿ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਖੂਨ ਵਿਚੋਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੰਧਕ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇषਾਂ ਵਿਦਾਰ੍ਯਮਾਣਾਨਾਂ ਰੁਧਿਰਾਦਪਰੇ ਪੁਨਃ। ਬਭੂਵੁਰਂਧਕਾ ਘੋਰਾ ਯੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਖਿਲਂ ਜਗਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚੀਰਿਆਂ ਜਾਂਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਹੂ ਤੋਂ ਹੋਰ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨੇਰੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਂ ਤੁ ਮਾਯਾਵਿਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਤਦਾਂਧਕਮ੍। ਪਾਨਾਰ੍ਥਮਂਧਕਸ੍ਯਾਸ੍ਰਂ ਸਸृਜੇ ਮਾਤृਕਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਮਾਇਆਵਾਲੇ ਅੰਧਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਅੰਧਕ ਦੇ ਲਹੂ ਪੀਣ ਲਈ ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰਚਿਆ।
ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਤਥਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀਂ ਸ਼ੌਰੀਂ ਵਾ ਬਾਡਵੀਂ ਤਥਾ। ਸੌਪਰ੍ਣੀਮਥ ਵਾਯਵ੍ਯਾਂ ਸ਼ਂਖਿਨੀਂ ਤੈਤ੍ਤਿਰੀਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਬ੍ਰਾਹਮੀ, ਸ਼ੌਰੀ, ਬਾਢਵੀ, ਸਉਪਰਨੀ, ਵਾਯਵੀ, ਸ਼ੰਖਿਨੀ ਤੇ ਤੈਤਤਰੀ ਮਾਤਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਸੌਰੀਂ ਸੌਮ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿਵਦੂਤੀਂ ਚਾਮੁਂਡਾਮਥ ਵਾਰੁਣੀਂ। ਵਾਰਾਹੀਂ ਨਾਰਸਿਂਹੀਂ ਚ ਵੈष੍ਣਵੀਂ ਚ ਵਿਭਾਵਰੀਂ
ਉਸ ਨੇ ਸੌਰੀ, ਸੌਮਿਆ, ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ, ਚਾਮੁੰਡਾ, ਵਾਰੁਣੀ, ਵਾਰਾਹੀ, ਨਾਰਸਿੰਹੀ, ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਤੇ ਵਿਭਾਵਰੀ ਮਾਤਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਸ਼ਤਾਨਂਦਾਂ ਭਗਾਨਂਦਾਂ ਪਿਚ੍ਛਿਲਾਂ ਭਗਮਾਲਿਨੀਂ। ਬਾਲਾਮਤਿਬਲਾਂ ਰਕ੍ਤਾਂ ਸੁਰਭੀਂ ਮੁਖਮਂਡਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਤਾਨੰਦਾ, ਭਗਾਨੰਦਾ, ਪਿਚਛਿਲਾ, ਭਗਮਾਲਿਨੀ, ਬਾਲਾ, ਅਤਿਬਲਾ, ਰਕਤਾ, ਸੁਰਭੀ ਤੇ ਮੁਖਮੰਡਿਤਾ ਮਾਤਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਮਾਤृਨਂਦਾਂ ਸੁਨਂਦਾਂ ਚ ਬਿਡਾਨੀਂ ਸ਼ਕੁਨੀਂ ਤਥਾ। ਰੇਵਤੀਂ ਚ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾਂ ਤਥੈਵ ਸ਼ਿਖਿਪਟ੍ਟਿਕਾਂ
ਉਸ ਨੇ ਮਾਤ੍ਰਨੰਦਾ, ਸੁਨੰਦਾ, ਬਿਡਾਨੀ, ਸ਼ਕੁਨੀ, ਮਹਾਪੁਣਯਾ ਰੇਵਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਖਿਪੱਟਿਕਾ ਮਾਤਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਸ਼ੂਲੇਨ ਚ ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਂ ਬਿਭੇਦ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕਃ। ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਰੁਧਿਰਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਪੁਸ੍ਤਾ ਮਾਤਰਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵਿੱਝਿਆ, ਅਤੇ ਜੋ ਲਹੂ ਨਿਕਲਿਆ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੇ ਉਹ ਪੀ ਲਿਆ।
ਨੀਰਕ੍ਤੋ ਹਿ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ਸ਼ੁष੍ਕਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਭੂਪਤੇ। ਸ਼ੂਲੇ ਪ੍ਰੋਤਸ੍ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਲਹੂ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੈਤ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ; ਸ਼ੂਲ 'ਤੇ ਵਿੱਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੈਤ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿਆ।
ਮਹਾਬਲੇਨ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਵਿਧृਤੋਪਿ ਮृਤੋ ਨਹਿ। ਸ੍ਤੁਤਸ੍ਤੇਨ ਤਦਾ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਮਹਾਬਲੀ ਰੁਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ, ਸੁਵ੍ਰਤ, ਦੈਤ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਸ਼ਂਭੋ ਭਵਨਾਸ਼ਹੇਤੋ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਦੇਵ ਵਰਪ੍ਰਸੀਦ। ਤ੍ਵਂ ਭੂ ਜਲਾਗ੍ਨੀਰਨਭੋਰ੍ਕਸੋਮਯਜ੍ਵਾष੍ਟਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਭਵਭਾਵਨੋਲਮ੍
ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਸ਼ੰਭੂ, ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ; ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਦੇਵਤਾ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਤੂੰ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਯਜਮਾਨ, ਅਠ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਗਤ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਬਾਣੋ ਬਹੁਵਾਦ੍ਯੇਨ ਤੋष੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਚੈਸ਼੍ਯਂ ਸ੍ਵੇ ਪੁਰੇ ਤਤ੍ਸ੍ਵਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮ੍। ਰਕ੍ਸ਼ੋਧੀਸ਼ੋ ਬਾਹੁਭਿਸ੍ਤੋਲ੍ਯਸ਼ੈਲਂ ਯੁष੍ਮਤ੍ਕ੍ਰਾਂਤਕ੍ਲਿष੍ਟਰੂਪੋ ਹ੍ਯਨੌषੀਤ੍
ਬਾਣ ਨੇ ਕਈ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਈ; ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋਪ੍ਯੈਸ਼੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਾਨਾਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰੋਰ੍ਜਿਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਬਂਧਮ੍। ਭਵਭਯਹਰ ਹਰ ਪਰਮ ਉਦਾਰ ਮਮ ਸੁਖਕਰਣ ਨਿਖਿਲ ਸੁਰਸਾਰ
ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਗਣਾਂ 'ਤੇ ਹਕਮਤ ਮਿਲੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ, ਵੀ; ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਭੈ ਦੇ ਹਰਨ ਵਾਲੇ, ਪਰਮ ਦਿਆਲੁ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ।