ਅਯਮੇਵ ਚ ਸਂਸਾਰਸਾਗਰਾਤ੍ਸਕਲਾਦਪਿ। ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨੁਤ੍ਤਾਰਯਨ੍ਦੇਵਃ ਕਰ੍ਣਧਾਰਾਯ ਤੇ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਹੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਨਾਵ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਜਂਤੋ ਜਂਤਵੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਂ ਦੇਵਂ ਵਿਵਿਧਾਃ ਸਦਾ। ਨਿਃਸ਼੍ਰੇਯਸਾਯ ਕਲ੍ਪਂਤੇ ਤਂ ਨਤੋ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਜੋ ਜੀਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਇਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਭਲਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਸ ਚਮਕਦੇ ਭਾਸਕਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਤੂਦਯਾਦ੍ਰਿਸ਼ਿਖਰੇ ਮਕੁਟਾਯਮਾਨਲੀਲਾਗਭਸ੍ਤਿਭਿਰਲਂ ਕੁਸੁਮਪ੍ਰਕਾਸ਼ੈਃ। ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸ੍ਵਦੀਧਿਤਿਗਣੈਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਦੇਦੀਪ੍ਯਤੇ ਸ ਸਵਿਤਾ ਵਿਭਵਾਯ ਲੋਕੇ1.46.
ਜੋ ਸਵੇਰੇ ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖੇਡਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਵਿਤਾ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਚਮਕੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਂਦ੍ਰਰੁਦ੍ਰਮਰੁਦਚ੍ਯੁਤਵਹ੍ਨਿਪਾਥੋ ਨਾਥ ਪ੍ਰਯੋਗਨਿਪੁਣੈਸ਼੍ਚ ऋषੀਂਦ੍ਰਸਂਘੈਃ। ਸ਼੍ਰੇਯੋਰ੍ਥਿਭਿਃ ਪ੍ਰਤਿਦਿਨਂ ਦਿਵਸਾਂਗਰਾਗੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਾਂਗਰਾਗਪਰਿਲਿਪ੍ਤ ਸਮਸ੍ਤਦੈਹੈਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦ੍ਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਮਰੁਤ, ਅਚੁਤ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਤੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਤੇ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੇਰੇ ਦੀਨ-ਰੰਗ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਲੇਪ ਲਾ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੂਜ੍ਯਂ ਵਪੁਸ੍ਤਵ ਸਦਾ ਪ੍ਰਲਯੇ ਹਿ ਵੇਦੈਰ੍ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਪਦਮਂਡਲਮਂਡਿਤਾਭਿਃ। ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਪਰਸਦ੍ਮਨਿ ਸਦ੍ਮਹੀਨਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤਕਰਾ ਭੁਵਿ ਤੇ ਭਵਂਤਿ
ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪ੍ਰਲੈ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਵੈਦਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਛੰਦਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਵਚਨਾਂ ਨਾਲ; ਜੋ ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਉੱਚੀ ਵਾਸਤੇ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ ਲਈ ਹੱਥ ਫੈਲਾਏ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉੱਚੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਦਦ੍ਰੁਕੁष੍ਠਪਿਟਿਕਾਦਿਭਿਰਰ੍ਦਿਤਾਂਗਾਃ ਸ਼ੀਰ੍ਣਤ੍ਵਚਃ ਕੁਨਖਿਨਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਕੇਸ਼ਨਾਸ਼ਾਃ। ਦੇਵੇਸ਼ ਤੇਪਿ ਤਵਪਾਦਨਤਾ ਭਵਂਤਿ ਸਦ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਰष੍ਟਸ਼ਰਦਾਕृਤਯੋ ਮਨੁष੍ਯਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਕੋਟ, ਕੁਸ਼ਟ, ਪਿਟੀਕਾ ਆਦਿ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਸੁੱਕ ਗਈ, ਨਖ ਵਿਗੜ ਗਏ, ਵਾਲ ਝੜ ਗਏ, ਉਹ ਵੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਾਲੀ ਤਾਜਗੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਾਮੇਤਿ ਸਾਮਗਗਣਾ ਹਿ ਮਖਾਰ੍ਥਕਂ ਤ੍ਵਾਮਧ੍ਵਰ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਵृਗਿਤਿ ਬਹ੍ਵृਚਮੁਖ੍ਯਪੂਗਾਃ। ਤ੍ਵਾਮੇਵਮਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਕਾਰ੍ਯਵਿਦੋਧਿਗਂਤੁਂ ਨਾਗਾਸ਼੍ਚ ਵੇਤਿ ਪਿਤਰੋਪ੍ਯਥ ਸਰ੍ਵਗਂਧਮ੍
ਸਾਮਗਾਨਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਧਵਰਯੂ, ਤੇ ਮੁਖ ਬਹੁਰਚ, ਸਭ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਯਜਨਾ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਰਯਮਨ, ਨਾਗ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵ ਵੀ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਾਯੇਤਿ ਚੋਪਨਿषਦਰ੍ਕषਡੇਵ ਦੇਵਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਵਯਮਿਵੇਹ ਉਪਾਸਤੇऽਮੀ। ਗਂਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰਗਣਾਃ ਸਹਚਾਰਣੈਸ੍ਤੁ ਰੂਪਂ ਤਥਾ ਚ ਭਗਵਨ੍ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸੇ ਤ੍ਵਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਮਰਦ ਤੇ ਅਸੀਂ ਆਪ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਮਾਇਆ ਵਜੋਂ, ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਤੇ ਛੇ ਕਿਰਨਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਗੰਧਰਵ, ਕਿਨਨਰ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ, ਭਗਵਾਨ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯੇਨਾਰ੍ਚਯਂਤਿ ਸਤਤਂ ਭਵਤੋਰ੍ਚ੍ਯਮਰ੍ਚਿਸ੍ਤੇਰ੍ਚਿष੍ਪ੍ਰਤਾਪਿਤਦਿਗਂਬਰਵਿਤ੍ਤਹੀਨਾਃ। ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਮਕਂਠਜਠਰਾਘਟਖਰ੍ਪਰੇਣ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਮਟਂਤਿ ਪਰਵੇਸ਼੍ਮਸੁਤੇਰ੍ਥਹੀਨਾਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ, ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ, ਧਨ-ਕਪੜੇ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ, ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਗਲਾ ਤੇ ਪੇਟ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਕਟੋਰੇ ਨਾਲ ਭਿਖ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਸਰਾ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹਨ।
ਉਤ੍ਫੁਲ੍ਲਕੋਕਨਦਕੋਸ਼ਵਿਸ਼ਾਲਨੇਤ੍ਰਮੀषਦ੍ਵਿਲਾਸਲੁਲਿਤਾਞ੍ਚਿਤਪਿਂਗਤਾਰਮ੍। ਕਾਮਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਤਰਸੁਂਦਰਹਾਰਰਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤੁਂਗਪੀਵਰਪਯੋਧਰਭਾਰਖਿਨ੍ਨਂ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂਰੀ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਕੋਕਨਾਦ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਉਠੀਆਂ ਤੇ ਪੀਲੀ ਭੌਂਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਭਰੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਭਾਰ ਨਾਲ ਥੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਰਂਭੋਪਮੋਰੁ ਪृਥੁਪੀਨਨਿਤਂਬਬਿਂਬਾਨਦ੍ਧਕ੍ਵਣਨ੍ਮਣਿਰਣਦ੍ਰਸ਼ਨਾਕਲਾਪਂ। ਬृਂਦਂ ਲਲਾਟਤਟਕੋਟਿਪਟਾਂਤਲਂਬਿ ਹੇਮਾਂਚਲਾਂਚਿਤਮੁਖਂ ਕੁਲਪਾਲਿਕਾਨਾਮ੍
ਕੇਲੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਾਂਗ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਮੋਟੀਆਂ, ਗੋਲ ਤੇ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ ਕੁਲਪਾਲਿਕਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਤੰਗਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕਮਰਬੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੱਗਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਢਾਂ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਕਾਂਤਂ ਗृਹੇषੁ ਕਲਗਦ੍ਗਦਭਾषਿਤਾਨਾਂ ਝਂਕਾਰਨੂਪੁਰਰਵੇਣਵਿਰਾਵਿਤਾਨਾਮ੍। ਤੇषਾਂ ਕृਸ਼ਾਨੁਕਰਮਿਨ੍ਦੁਸਮਾਨਕਾਂਤਂ ਯੈਰਰ੍ਚਿਤੋਸਿ ਭਗਵਨ੍ਭਵਮੋਚਨਸ੍ਤ੍ਵਂ
ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਹੌਲੀ ਬੋਲੀਆਂ ਬੋਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਾਜੇਬਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮਧੁਰ ਝੰਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਨਰਮ ਤੇ ਚੰਨ ਵਰਗੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਬੰਧਨ ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤ੍ਵਮੇਵ ਹਰਿਰਸ੍ਯਨਿਲੋऽਨਲੋਸਿ ਰੁਦ੍ਰੋਂऽਤਕੋਸਿ ਵਰੁਣੋऽਸ੍ਯਮਰਾਧਿਪੋਸਿ। ਸੋਮੋਸਿ ਵਾਯੁਰਸਿ ਭੂਰਸਿ ਚੇਸ਼੍ਵਰੋਸਿ ਯਜ੍ਞੋਸਿ ਵਿਤ੍ਤਪਤਿਰਸ੍ਯਪਰਾਜਿਤੋਸਿ
ਤੂੰ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਹਰਿ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਹਵਾ ਤੇ ਅੱਗ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਰੁਦਰ, ਮੌਤ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਸੋਮ, ਵਾਯੂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਯਜਨਾ, ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਹੈਂ।
ਤੇ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਿਸੁਰਵਾਹਰਣੇਨ ਮੁਕ੍ਤਾ ਭੂਮਾਵਥੇਤਿ ਤਰਸੋਰੁਤਰਂਤਰੀਤਾਃ। ਵ੍ਯੋਮੈਤਦਂਤਰਹਿਤਂ ਪਰਿਤੋ ਹਿ ਗਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਨ ਸ਼੍ਰਮਦਂ ਹਿਮਨਾਗਪੀਮੇ
ਜੋ ਲੋਕ ਸੱਤ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਉਹ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਠੰਡ ਜਾਂ ਗਰਮੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਧ੍ਯਾਨੈਕਯੋਗਨਿਰਤਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਧਿਭਾਵਾਤ੍ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਪਦਂ ਤਵ ਤੁਰੀਯਮਨਂਤਮੂਰ੍ਤੇ। ਮੁਕ੍ਤਾਮਯਾਸ੍ਤਨੁਭृਤੋ ਨ ਭਿਯਾਭਿਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮਚਿਂਤ੍ਯਮਨਾਦ੍ਯਨਂਤਂ
ਜੋ ਧਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਚੌਥੀ, ਅਨੰਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਅਨੰਤ ਰੂਪ, ਉਹ ਜੀਵ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਸਦਾ, ਅਗੋਚਰ, ਆਦਿ ਰਹਿਤ, ਅਨੰਤ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਜਨ੍ਮਾਦਿਰੋਗਰਹਿਤਂ ਪਰਮਂ ਪੁਰਾਣਮੀਸ਼ਂ ਜਰਾਮਰਣਸ਼ੋਕਭਯਾਤਿਰਿਕ੍ਤਮ੍। ਸ੍ਥੂਲਾਨੁਭਾਵਨਗਣਾਗਣਿਤਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਵੇਦਾਂਤਵਾਦਿਭਿਰਲਂ ਪਰਿਮਨ੍ਯਤੇ ਯਤ੍
ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ, ਪੁਰਾਣਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਨਮ, ਰੋਗ, ਬੁਢਾਪਾ, ਮੌਤ, ਦੁਖ, ਡਰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸੂਖਮ ਤੇ ਭਾਰੀ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ—ਵੈਦਾਂਤ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅੰਤਮ ਸਚ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨਿਪੁਂਜਵਪੁषਂ ਤਪਸਾਂ ਨਿਵਾਸਂ ਯਾਤਾ ਦਿਵਂ ਸੁਚਿਰਕਾਲਮੁਪਾਸ੍ਯਭਕ੍ਤਾਃ। ਭਾਨੋ ਸੁਰਾਸੁਰਸਮੂਹਸ਼ਿਰੋਨਿਘृष੍ਟ ਪਾਦਾਰਵਿਂਦਯੁਗਲਾਮਲਚਾਰੁਮੂਰ੍ਤ੍ਤੇ
ਜੋ ਭਗਤ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ ਰੂਪ, ਤਪਸਿਆ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਨੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਸੂਰਜ, ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੋੜੇ ਰਗੜਦੇ ਹਨ।
ਭੂਤੇਸ਼ਭੂਤਵਰਦਾ ਸਕृਦਵ੍ਯਯਾਤ੍ਮਨ੍ਵ੍ਯੋਮਾਟ੍ਟਹਾਸਸਵਿਤਰ੍ਭੁਵਨੈਕਦੀਪ। ऋਕ੍ਸਾਮਮਂਤ੍ਰਯਜੁषਾਮਧਿਵਾਸ ਨਾਮ ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤਿਪ੍ਰਲਯਕਾਰਣਲੋਕਪਾਲ
ਹੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ, ਅਟੱਲ ਆਤਮਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਾਸੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ, ਜਗਤ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਚਾਨਣ, Ṛਕ, ਸਾਮ, ਤੇ ਯਜੁਸ ਦੇ ਮੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਤੂੰ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਸਥਿਤੀ, ਪ੍ਰਲੈ ਦਾ ਕਾਰਨ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਦੀਨਸ੍ਯ ਦੇਵ ਕृਪਣਸ੍ਯ ਭਵੇਭਵੇ ਮੇ ਮਗ੍ਨਸ੍ਯ ਚਾਰੁਦਵਿਚਾਰ ਮਨੋਰਥਾਨਿ। ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਯਤੀਸ਼੍ਵਰ ਸ਼ਸ਼ੀ ਕਰਕਂਕਘੋਰੋਤ੍ਪਾਤੋ ਜਰਾਮਰਣਸ਼ੋਕਰੁਗਾਂਤਰਸ੍ਯ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਮਨ ਦੁਖ ਤੇ ਭਟਕਾਵ ਵਿਚ ਡੁੱਬਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਸਦਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁਢਾਪਾ, ਮੌਤ, ਦੁਖ ਤੇ ਰੋਗ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਤਕਲੀਫ ਦੂਰ ਕਰ।
ਯਃ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਾਯਮਿਦਂ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਵਾ ਪਠੇਚ੍ਚ ਦੀਪ੍ਤਾਂਸ਼ੋਃ। ਸਾਲੋਕ੍ਯਂ ਯਾਤਿ ਰਵੇਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਾਂਸ਼੍ਚ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਮਨਸੋਭਿਹਿਤਂ ਚ ਯਤ੍। ਨਮਸ੍ਤੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਭਯਂਕਰ
ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਤੇ ਮਨ ਤੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਸੁਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤ। ਤਿਗ੍ਮਾਂਸ਼ੋ ਵੈ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਜਗਤਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषੇ ਨਮਃ
ਹੇ ਸੁਬ੍ਰਹਮਣਯ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇਵ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਤੀਖੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਗਤ ਦੀ ਅੱਖ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪ੍ਰਭਾਕਰ ਨਮਸ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਭਾਨੋ ਜਯ ਜਗਤ੍ਪਤੇ। ਅਨੇਨ ਦਨੁਮੁਖ੍ਯੇਨ ਪੀਡਿਤੋਹਂ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
ਹੇ ਚਾਨਣ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਸੂਰਜ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਸ ਦੈਤ ਦੇ ਮੁੱਖੀ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹਾਂ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕਥਂ ਚੈਨਂ ਘਾਤਯਾਮਿ ਦਿਵਾਕਰ। ਸੂਰ੍ਯ ਉਵਾਚ-। ਜਯ ਸ਼ੂਲੇਨ ਪਾਪਿष੍ਠਂ ਮਾਯਾਸ਼ਤਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂ, ਹੇ ਸੂਰਜ? ਸੂਰਜ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਸੌ ਮਾਇਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਨੂੰ ਜਿੱਤ।'
ਜਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਲੇਨ ਚਾਂਧਕਮ੍। ਗृਹ੍ਯ ਸ਼ੂਲਂ ਤਤੋ ਦੂਰਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਹਰ ਤੇਜਸਾ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਅੰਧਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ; ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ, ਦੂਰ ਸੁੱਟ, ਹੇ ਹਰਾ, ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ।
ਤਤੋਨ੍ਧਕਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨਾਤਾਡਯਤ੍ਪਾਪਕਰ੍ਮਕृਤ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰੋ ਹ੍ਯਨ੍ਧਕੇਨਾਭਿਪੀਡਿਤਃ
ਫਿਰ ਅੰਧਕ, ਜੋ ਪਾਪ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਅੰਧਕ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜ ਹੋਈ।
ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਮੁਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਹਿ ਯਤ੍। ਪਿਨਾਕਮਾਨਮ੍ਯ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪਿਨਾਕੀ ਸ਼ਂਕਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਬਾਣ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਿਨਾਕੀ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਰੁਦ੍ਰਬਾਣਵਿਨਿਰ੍ਭੇਦਾਦ੍ਰੁਧਿਰਾਦਨ੍ਧਕਸ੍ਯ ਤੁ। ਅਂਧਕਾਸ਼੍ਚ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾਸ਼੍ਸ਼ਤਸ਼ੋਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਰੁਦਰ ਦੇ ਬਾਣ ਨਾਲ ਅੰਧਕ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਖੂਨ ਵਹਿ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਖੂਨ ਵਿਚੋਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੰਧਕ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇषਾਂ ਵਿਦਾਰ੍ਯਮਾਣਾਨਾਂ ਰੁਧਿਰਾਦਪਰੇ ਪੁਨਃ। ਬਭੂਵੁਰਂਧਕਾ ਘੋਰਾ ਯੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਖਿਲਂ ਜਗਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚੀਰਿਆਂ ਜਾਂਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਹੂ ਤੋਂ ਹੋਰ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨੇਰੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਂ ਤੁ ਮਾਯਾਵਿਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਤਦਾਂਧਕਮ੍। ਪਾਨਾਰ੍ਥਮਂਧਕਸ੍ਯਾਸ੍ਰਂ ਸਸृਜੇ ਮਾਤृਕਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਮਾਇਆਵਾਲੇ ਅੰਧਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਅੰਧਕ ਦੇ ਲਹੂ ਪੀਣ ਲਈ ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰਚਿਆ।