ਨਿਹਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਬਹੂਨਾਮੇਕਤਾਕृਤਾਂ। ਸਸ੍ਫੁਲਿਂਗਾਰ੍ਚਿषੋ ਵਹ੍ਨੇਰ੍ਮੁਂਚਮਾਨਃ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍
ਕਈ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਇਕ ਰੂਪ 'ਚ ਹੋਏ, ਮਾਰੇ ਗਏ; ਪਿਨਾਕ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਤੇ ਲਪਟਾਂ ਛੱਡਦਾ—
ਸ਼ਰੈਃ ਸਮਾਵृਤਂ ਚਕ੍ਰੇ ਅਂਧਕਂ ਰਥਗਂ ਤਤਃ। ਦਨੁਨਾਥੋ ਰਥਸ੍ਥੋਥ ਸ਼ਿਥਿਲਃ ਸ਼ਿਥਿਲਾਯੁਧਃ
ਉਸ ਨੇ ਅੰਧਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਥ 'ਤੇ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ; ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ, ਉਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਢੀਲੇ ਤੇ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਏ—
ਨਿਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਦਾਨਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸ ਯੋਦ੍ਧੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ। ਬਹੁਧਾ ਤਦ੍ਬਲਂ ਭਗ੍ਨਂ ਵਿਵਿਧਾਯੁਧਯੋਧਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਜੰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਫੌਜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਈ।
ਯੁਧਿ ਵੀਰੈਰ੍ਹਤਂ ਦੇਵੈਃ ਸ੍ਥਾਣੁਨਾ ਸਖ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤੈਃ। ਦਾਨਵਸ਼੍ਚਾਂਧਕਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਭਿਨ੍ਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤਂ ਸੁਰੈਃ
ਜੰਗ 'ਚ, ਦੇਵਤੇ ਜੋ ਸਥਾਣੁ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀਰ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਅੰਧਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਦੇਖਿਆ—
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਮਹੇਸ਼ੇਨ ਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਬਾਣਕੋਟਿਭਿਃ। ਵਿਹ੍ਵਲੀਭੂਤਦੇਹੋਸੌ ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਂਬ੍ਯ ਕੇਵਲਮ੍
ਉਹ ਆਪ ਮਹੇਸ਼ਾ ਵੱਲੋਂ ਲੱਖਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ।
ਪਿਨਾਕਂ ਚੈਵ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਗृਹ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਮਤਾਡਯਤ੍। ਪਿਨਾਕਸ੍ਯਾਭਿਘਾਤੇਨ ਰੁਦ੍ਰੋ ਭੂਮਿਮਥਾਗਮਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਰੁਦਰ ਦਾ ਪਿਨਾਕ ਫੜ ਕੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਪਿਨਾਕ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਰੁਦਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਭੂਮੌ ਨਿਪਾਤਿਤੇ ਦੇਵੇ ਚਲਿਤਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਂ। ਤਤ੍ਯਜੁਃ ਸਾਗਰਾ ਵੇਲਾਂ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਚ
ਜਦੋਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਹਿਲ ਗਏ; ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਨਾਰੀਆਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ।
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਯੋਗੀਨਿ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ। ਪਤਿਤੇ ਭੁਵਿ ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਅਂਧਕੋ ਗਦਯਾ ਪੁਨਃ
ਤਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਬੇਸ਼ੁਮਾਰ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਜਦੋਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਿਆ ਸੀ, ਅੰਧਕ ਨੇ ਮੁੜ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਜਘਾਨ ਰੁषਿਤੋ ਨਾਗਂ ਹਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪਾਤਯਦ੍ਭੁਵਿ। ਸ਼ਿਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਾਗਰਾਜਃ ਪ੍ਰਪਲਾਯ੍ਯਾਨ੍ਯਤੋ ਗਤਃ
ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਉਸ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋਰ ਥਾਂ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਾਚ੍ਚੇਤਨਾਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਉਤ੍ਥਿਤਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਰਸ਼ੁਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦਾਨਵਂ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਉੱਠਿਆ; ਆਪਣਾ ਦਿਵਿਆ ਕੁਲਹਾੜੀ ਫੜੀ, ਪਰ ਦਾਨਵ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਮਸੀਂ ਮਾਯਾਂ ਮਾਯਾਸ਼ਤਵਿਸ਼ਾਰਦਃ। ਤਯਾ ਵਿਮੋਹਿਤੇ ਦੇਵੇ ਕ੍ਵ ਨੁ ਵੈ ਦਾਨਵੋ ਗਤਃ
ਉਹ, ਜੋ ਸੈਂਕੜੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਹਨੇਰੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ; ਉਸ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਭਟਕ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਦਾਨਵ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ।
ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਭਯਮਥੋ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਿਂ ਨੁ ਪਾਪਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਤਮਸਾ ਛਾਦਿਤਾ ਯਾਵਦ੍ਦੇਵਾ ਵ੍ਯਾਕੁਲਤਾਂ ਗਤਾਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿੰਨੇ ਪਾਪ ਕਰੇਗਾ? ਜਦ ਤਕ ਦੇਵਤੇ ਹਨੇਰੇ 'ਚ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਘਬਰਾਹਟ 'ਚ ਪਏ।
ਸਂਭ੍ਰਾਂਤਮਾਨਸਾਨੀਕਾਸ੍ਤਦੋਚੁਃ ਕਾਰ੍ਯਗੌਰਵਾਤ੍। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤੇਜੋਰੂਪੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੰਡੀ, ਜਿਹੜੀ ਘੰਭੀਰ ਮਾਮਲੇ ਕਰਕੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਨੇ ਇਸ ਵੇਲੇ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਨਰਰੂਪੇਣ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਵਿਤਿਮਿਰਾ ਦਿਸ਼ਃ। ਨष੍ਟੇ ਤਮਸਿ ਹृष੍ਟਾਙ੍ਗੇ ਖਦ੍ਯੋਤੇ ਪ੍ਰਕਟੇ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉੱਠਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਗਿਆ ਤੇ ਜਦੋਂ ਜੁਗਨੂ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਦੇਵਾ ਮੁਦਮਵਾਪੁਸ੍ਤੇ ਸ੍ਪष੍ਟਾਨਨਵਿਲੋਚਨਾਃ। ਉਦ੍ਦੀਪ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਣਾਃ ਸ੍ਕਂਦਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਹੁਣ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਕੰਦ ਅੱਗੇ, ਰੋਸ਼ਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਵਿਵਿਧੈਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਃ ਨਰਰੂਪਂ ਦਿਵਾਕਰਮ੍। ਅਨੌਪਮ੍ਯਂ ਜਗਦ੍ਵ੍ਯਾਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ—ਉਹ ਜੋ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਵਿਦ੍ਰੁਮਸਚ੍ਛਾਯਂ ਸਿਂਦੂਰਾਰੁਣਸਪ੍ਰਭਮ੍। ਪ੍ਰਭਾਸਂਤਂ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਂਚਾਂਗਾਲਿਂਗਿਤਾਵਨਿਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਰਮ ਲਾਲ ਮੋਤੀ ਦੀ ਛਾਂ ਤੇ ਸਿੰਦੂਰ-ਰੰਗੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਗਲਵਕੜੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ।
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਣਾਮਪ੍ਰਵਣਂ ਪ੍ਰਣਿਧਾਨਪੁਰਃਸਰਮ੍। ਆਲੋਕ੍ਯ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਯਾ ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਦੇਵਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ
ਮੁੜ, ਭਾਵਨਾ ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੂੰ ਨਰਮ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ।
ਉਵਾਚ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਗਂਭੀਰ ਵਾਚਾ ਦੇਵਂ ਸ਼ਨੈਰ੍ਹਰਃ। ਪੂਰਯਨ੍ਨਿਵ ਤੇਜੋਭਿਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਹਰ ਨੇ ਨਰਮ ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦੇਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਦੈਤ੍ਯਮਾਯਾਭਿਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਕੁਲਚੇਤਸਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮਿਦਮੇਵੈਕਮਵਿਸਂਵਾਦਿ ਦੈਵਤਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹੀ ਇਕ ਅਟੱਲ ਦੇਵਤਾ ਹੈ।
ਅਯਮੇਵ ਚ ਸਂਸਾਰਸਾਗਰਾਤ੍ਸਕਲਾਦਪਿ। ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨੁਤ੍ਤਾਰਯਨ੍ਦੇਵਃ ਕਰ੍ਣਧਾਰਾਯ ਤੇ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਹੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਨਾਵ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਜਂਤੋ ਜਂਤਵੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਂ ਦੇਵਂ ਵਿਵਿਧਾਃ ਸਦਾ। ਨਿਃਸ਼੍ਰੇਯਸਾਯ ਕਲ੍ਪਂਤੇ ਤਂ ਨਤੋ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਜੋ ਜੀਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਇਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਭਲਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਸ ਚਮਕਦੇ ਭਾਸਕਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਤੂਦਯਾਦ੍ਰਿਸ਼ਿਖਰੇ ਮਕੁਟਾਯਮਾਨਲੀਲਾਗਭਸ੍ਤਿਭਿਰਲਂ ਕੁਸੁਮਪ੍ਰਕਾਸ਼ੈਃ। ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸ੍ਵਦੀਧਿਤਿਗਣੈਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਦੇਦੀਪ੍ਯਤੇ ਸ ਸਵਿਤਾ ਵਿਭਵਾਯ ਲੋਕੇ1.46.
ਜੋ ਸਵੇਰੇ ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖੇਡਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਵਿਤਾ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਚਮਕੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਂਦ੍ਰਰੁਦ੍ਰਮਰੁਦਚ੍ਯੁਤਵਹ੍ਨਿਪਾਥੋ ਨਾਥ ਪ੍ਰਯੋਗਨਿਪੁਣੈਸ਼੍ਚ ऋषੀਂਦ੍ਰਸਂਘੈਃ। ਸ਼੍ਰੇਯੋਰ੍ਥਿਭਿਃ ਪ੍ਰਤਿਦਿਨਂ ਦਿਵਸਾਂਗਰਾਗੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਾਂਗਰਾਗਪਰਿਲਿਪ੍ਤ ਸਮਸ੍ਤਦੈਹੈਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦ੍ਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਮਰੁਤ, ਅਚੁਤ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਤੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਤੇ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੇਰੇ ਦੀਨ-ਰੰਗ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਲੇਪ ਲਾ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੂਜ੍ਯਂ ਵਪੁਸ੍ਤਵ ਸਦਾ ਪ੍ਰਲਯੇ ਹਿ ਵੇਦੈਰ੍ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਪਦਮਂਡਲਮਂਡਿਤਾਭਿਃ। ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਪਰਸਦ੍ਮਨਿ ਸਦ੍ਮਹੀਨਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤਕਰਾ ਭੁਵਿ ਤੇ ਭਵਂਤਿ
ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪ੍ਰਲੈ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਵੈਦਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਛੰਦਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਵਚਨਾਂ ਨਾਲ; ਜੋ ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਉੱਚੀ ਵਾਸਤੇ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ ਲਈ ਹੱਥ ਫੈਲਾਏ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉੱਚੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਦਦ੍ਰੁਕੁष੍ਠਪਿਟਿਕਾਦਿਭਿਰਰ੍ਦਿਤਾਂਗਾਃ ਸ਼ੀਰ੍ਣਤ੍ਵਚਃ ਕੁਨਖਿਨਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਕੇਸ਼ਨਾਸ਼ਾਃ। ਦੇਵੇਸ਼ ਤੇਪਿ ਤਵਪਾਦਨਤਾ ਭਵਂਤਿ ਸਦ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਰष੍ਟਸ਼ਰਦਾਕृਤਯੋ ਮਨੁष੍ਯਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਕੋਟ, ਕੁਸ਼ਟ, ਪਿਟੀਕਾ ਆਦਿ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਸੁੱਕ ਗਈ, ਨਖ ਵਿਗੜ ਗਏ, ਵਾਲ ਝੜ ਗਏ, ਉਹ ਵੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਾਲੀ ਤਾਜਗੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਾਮੇਤਿ ਸਾਮਗਗਣਾ ਹਿ ਮਖਾਰ੍ਥਕਂ ਤ੍ਵਾਮਧ੍ਵਰ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਵृਗਿਤਿ ਬਹ੍ਵृਚਮੁਖ੍ਯਪੂਗਾਃ। ਤ੍ਵਾਮੇਵਮਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਕਾਰ੍ਯਵਿਦੋਧਿਗਂਤੁਂ ਨਾਗਾਸ਼੍ਚ ਵੇਤਿ ਪਿਤਰੋਪ੍ਯਥ ਸਰ੍ਵਗਂਧਮ੍
ਸਾਮਗਾਨਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਧਵਰਯੂ, ਤੇ ਮੁਖ ਬਹੁਰਚ, ਸਭ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਯਜਨਾ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਰਯਮਨ, ਨਾਗ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵ ਵੀ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਾਯੇਤਿ ਚੋਪਨਿषਦਰ੍ਕषਡੇਵ ਦੇਵਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਵਯਮਿਵੇਹ ਉਪਾਸਤੇऽਮੀ। ਗਂਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰਗਣਾਃ ਸਹਚਾਰਣੈਸ੍ਤੁ ਰੂਪਂ ਤਥਾ ਚ ਭਗਵਨ੍ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸੇ ਤ੍ਵਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਮਰਦ ਤੇ ਅਸੀਂ ਆਪ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਮਾਇਆ ਵਜੋਂ, ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਤੇ ਛੇ ਕਿਰਨਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਗੰਧਰਵ, ਕਿਨਨਰ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ, ਭਗਵਾਨ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯੇਨਾਰ੍ਚਯਂਤਿ ਸਤਤਂ ਭਵਤੋਰ੍ਚ੍ਯਮਰ੍ਚਿਸ੍ਤੇਰ੍ਚਿष੍ਪ੍ਰਤਾਪਿਤਦਿਗਂਬਰਵਿਤ੍ਤਹੀਨਾਃ। ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਮਕਂਠਜਠਰਾਘਟਖਰ੍ਪਰੇਣ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਮਟਂਤਿ ਪਰਵੇਸ਼੍ਮਸੁਤੇਰ੍ਥਹੀਨਾਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ, ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ, ਧਨ-ਕਪੜੇ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ, ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਗਲਾ ਤੇ ਪੇਟ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਕਟੋਰੇ ਨਾਲ ਭਿਖ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਸਰਾ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹਨ।
ਉਤ੍ਫੁਲ੍ਲਕੋਕਨਦਕੋਸ਼ਵਿਸ਼ਾਲਨੇਤ੍ਰਮੀषਦ੍ਵਿਲਾਸਲੁਲਿਤਾਞ੍ਚਿਤਪਿਂਗਤਾਰਮ੍। ਕਾਮਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਤਰਸੁਂਦਰਹਾਰਰਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤੁਂਗਪੀਵਰਪਯੋਧਰਭਾਰਖਿਨ੍ਨਂ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂਰੀ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਕੋਕਨਾਦ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਉਠੀਆਂ ਤੇ ਪੀਲੀ ਭੌਂਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਭਰੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਭਾਰ ਨਾਲ ਥੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।