ਸਰ੍ਪੈਰ੍ਜ੍ਵਲਦ੍ਭਿਰ੍ਧਾਵਦ੍ਭਿਰ੍ਭੀਮਂ ਭੀਮਭੁਜਂਗਵਤ੍। ਜਟਾਸਟਾਭਿਰਾਕਾਸ਼ਂ ਫਣਿਰਤ੍ਨਸ਼ਿਖਾਰ੍ਚਿषਾ
ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੇ ਤੇ ਦੌੜਦੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਭੁਜੰਗਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਜਟਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈਆਂ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਫਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ।
ਦਹਨ੍ਨਤੀਵਤੇਜੋਭਿਃ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਮੁਖੈਰ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਂਕੁਰਾਂਕੈਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨ੍ਦੁਕਲੋਜ੍ਜ੍ਵਲੈਃ
ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਨਾਲ ਜਲਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੰਦਾਂ ਅਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਦਿਸਦੇ।
ਪਾਤਾਲੋਦਰਰੂਪਾਭੈਰ੍ਭੈਰਵਾਰਾਵਨਾਦਿਭਿਃ। ਭੁਜੈਰਨੇਕਸਾਹਸ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਕृਤਗ੍ਰਹਃ
ਪਾਤਾਲ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ, ਭੈਰਵ ਤੇ ਅਰਾਵਾ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ।
ਬਹ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਾਢ੍ਯੈ ਰਣੇ ਘੋਰਨਿਨਾਦਿਭਿਃ। ਸਿਂਹਚਰ੍ਮਪਰੀਧਾਨਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਤ੍ਵਗੁਤ੍ਤਰੀਯਕਂ
ਕਈ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਿੰਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਤੇ ਬਾਘ ਦੀ ਚੰਨਣ ਉਪਰ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਗਜਾਜਿਨਕृਤਾਟੋਪਂ ਪਤਦ੍ਭृਂਗਰਵਾਕੁਲਂ। ਈਦृਗ੍ਰੂਪਂ ਵਿਧਾਯੇਸ਼ੋ ਦਨੁਦੈਤ੍ਯਭਯਾਵਹਂ
ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਚਮੜੀ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ 'ਚ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਅਵਾਤਰਨ੍ਮਹੀਂ ਭੀਮੋ ਦਨੂਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਕਃ। ਅਂਧਾਸੁਰੋਪਿ ਦਨੁਜਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਤਂ ਯੁਧਿ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ; ਤੇ ਅੰਧਾ ਅਸੁਰ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤ ਯੁੱਧ 'ਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—
ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਤਮਸਾਵਿष੍ਟੋ ਰਣਤੂਰ੍ਯਾਣ੍ਯਚੋਦਯਤ੍। ਸਂਹਤ੍ਯਾਵਹਿਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਨਗਾਰੇ ਵਜਾਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ; ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮਹਤ੍ਯਾ ਸੇਨਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਰਥਵਾਰਣਯੁਕ੍ਤਯਾ। ਤੇ ਦੇਵਾ ਦਾਨਵਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਾਹਵਕृਤਾਦਰਾਨ੍
ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਵ੍ਯਪਯਾਤਤਨੁਤ੍ਰਾਣਾਃ ਸ਼ਂਭੁਂ ਸ਼ਰਣਮਨ੍ਵਯੁਃ। ਮਾ ਭੈਰਿਤਿ ਚ ਤਾਨ੍ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਲੀ ਕਵਚ ਛੱਡ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਆਏ; ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਡਰੋ ਨਾ।'
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਲਮਾਤਿष੍ਠਦ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਰਵਧਰੋ ਰੁषਾ। ਅਂਧਕੇਨਾਥ ਰੁष੍ਟੇਨ ਸ਼ਤਕੋਟਿਸ਼ਰੈਰ੍ਗਣਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ, ਦੰਦ ਕੱਢ ਕੇ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਅੰਧਕ ਨੇ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਲੱਖਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਹਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਬਹੂਨਾਮੇਕਤਾਕृਤਾਂ। ਸਸ੍ਫੁਲਿਂਗਾਰ੍ਚਿषੋ ਵਹ੍ਨੇਰ੍ਮੁਂਚਮਾਨਃ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍
ਕਈ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਇਕ ਰੂਪ 'ਚ ਹੋਏ, ਮਾਰੇ ਗਏ; ਪਿਨਾਕ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਤੇ ਲਪਟਾਂ ਛੱਡਦਾ—
ਸ਼ਰੈਃ ਸਮਾਵृਤਂ ਚਕ੍ਰੇ ਅਂਧਕਂ ਰਥਗਂ ਤਤਃ। ਦਨੁਨਾਥੋ ਰਥਸ੍ਥੋਥ ਸ਼ਿਥਿਲਃ ਸ਼ਿਥਿਲਾਯੁਧਃ
ਉਸ ਨੇ ਅੰਧਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਥ 'ਤੇ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ; ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ, ਉਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਢੀਲੇ ਤੇ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਏ—
ਨਿਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਦਾਨਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸ ਯੋਦ੍ਧੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ। ਬਹੁਧਾ ਤਦ੍ਬਲਂ ਭਗ੍ਨਂ ਵਿਵਿਧਾਯੁਧਯੋਧਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਜੰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਫੌਜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਈ।
ਯੁਧਿ ਵੀਰੈਰ੍ਹਤਂ ਦੇਵੈਃ ਸ੍ਥਾਣੁਨਾ ਸਖ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤੈਃ। ਦਾਨਵਸ਼੍ਚਾਂਧਕਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਭਿਨ੍ਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤਂ ਸੁਰੈਃ
ਜੰਗ 'ਚ, ਦੇਵਤੇ ਜੋ ਸਥਾਣੁ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀਰ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਅੰਧਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਦੇਖਿਆ—
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਮਹੇਸ਼ੇਨ ਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਬਾਣਕੋਟਿਭਿਃ। ਵਿਹ੍ਵਲੀਭੂਤਦੇਹੋਸੌ ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਂਬ੍ਯ ਕੇਵਲਮ੍
ਉਹ ਆਪ ਮਹੇਸ਼ਾ ਵੱਲੋਂ ਲੱਖਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ।
ਪਿਨਾਕਂ ਚੈਵ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਗृਹ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਮਤਾਡਯਤ੍। ਪਿਨਾਕਸ੍ਯਾਭਿਘਾਤੇਨ ਰੁਦ੍ਰੋ ਭੂਮਿਮਥਾਗਮਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਰੁਦਰ ਦਾ ਪਿਨਾਕ ਫੜ ਕੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਪਿਨਾਕ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਰੁਦਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਭੂਮੌ ਨਿਪਾਤਿਤੇ ਦੇਵੇ ਚਲਿਤਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਂ। ਤਤ੍ਯਜੁਃ ਸਾਗਰਾ ਵੇਲਾਂ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਚ
ਜਦੋਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਹਿਲ ਗਏ; ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਨਾਰੀਆਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ।
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਯੋਗੀਨਿ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ। ਪਤਿਤੇ ਭੁਵਿ ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਅਂਧਕੋ ਗਦਯਾ ਪੁਨਃ
ਤਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਬੇਸ਼ੁਮਾਰ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਜਦੋਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਿਆ ਸੀ, ਅੰਧਕ ਨੇ ਮੁੜ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਜਘਾਨ ਰੁषਿਤੋ ਨਾਗਂ ਹਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪਾਤਯਦ੍ਭੁਵਿ। ਸ਼ਿਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਾਗਰਾਜਃ ਪ੍ਰਪਲਾਯ੍ਯਾਨ੍ਯਤੋ ਗਤਃ
ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਉਸ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋਰ ਥਾਂ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਾਚ੍ਚੇਤਨਾਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਉਤ੍ਥਿਤਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਰਸ਼ੁਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦਾਨਵਂ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਉੱਠਿਆ; ਆਪਣਾ ਦਿਵਿਆ ਕੁਲਹਾੜੀ ਫੜੀ, ਪਰ ਦਾਨਵ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਮਸੀਂ ਮਾਯਾਂ ਮਾਯਾਸ਼ਤਵਿਸ਼ਾਰਦਃ। ਤਯਾ ਵਿਮੋਹਿਤੇ ਦੇਵੇ ਕ੍ਵ ਨੁ ਵੈ ਦਾਨਵੋ ਗਤਃ
ਉਹ, ਜੋ ਸੈਂਕੜੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਹਨੇਰੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ; ਉਸ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਭਟਕ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਦਾਨਵ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ।
ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਭਯਮਥੋ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਿਂ ਨੁ ਪਾਪਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਤਮਸਾ ਛਾਦਿਤਾ ਯਾਵਦ੍ਦੇਵਾ ਵ੍ਯਾਕੁਲਤਾਂ ਗਤਾਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿੰਨੇ ਪਾਪ ਕਰੇਗਾ? ਜਦ ਤਕ ਦੇਵਤੇ ਹਨੇਰੇ 'ਚ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਘਬਰਾਹਟ 'ਚ ਪਏ।
ਸਂਭ੍ਰਾਂਤਮਾਨਸਾਨੀਕਾਸ੍ਤਦੋਚੁਃ ਕਾਰ੍ਯਗੌਰਵਾਤ੍। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤੇਜੋਰੂਪੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੰਡੀ, ਜਿਹੜੀ ਘੰਭੀਰ ਮਾਮਲੇ ਕਰਕੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਨੇ ਇਸ ਵੇਲੇ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਨਰਰੂਪੇਣ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਵਿਤਿਮਿਰਾ ਦਿਸ਼ਃ। ਨष੍ਟੇ ਤਮਸਿ ਹृष੍ਟਾਙ੍ਗੇ ਖਦ੍ਯੋਤੇ ਪ੍ਰਕਟੇ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉੱਠਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਗਿਆ ਤੇ ਜਦੋਂ ਜੁਗਨੂ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਦੇਵਾ ਮੁਦਮਵਾਪੁਸ੍ਤੇ ਸ੍ਪष੍ਟਾਨਨਵਿਲੋਚਨਾਃ। ਉਦ੍ਦੀਪ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਣਾਃ ਸ੍ਕਂਦਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਹੁਣ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਕੰਦ ਅੱਗੇ, ਰੋਸ਼ਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਵਿਵਿਧੈਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਃ ਨਰਰੂਪਂ ਦਿਵਾਕਰਮ੍। ਅਨੌਪਮ੍ਯਂ ਜਗਦ੍ਵ੍ਯਾਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ—ਉਹ ਜੋ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਵਿਦ੍ਰੁਮਸਚ੍ਛਾਯਂ ਸਿਂਦੂਰਾਰੁਣਸਪ੍ਰਭਮ੍। ਪ੍ਰਭਾਸਂਤਂ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਂਚਾਂਗਾਲਿਂਗਿਤਾਵਨਿਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਰਮ ਲਾਲ ਮੋਤੀ ਦੀ ਛਾਂ ਤੇ ਸਿੰਦੂਰ-ਰੰਗੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਗਲਵਕੜੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ।
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਣਾਮਪ੍ਰਵਣਂ ਪ੍ਰਣਿਧਾਨਪੁਰਃਸਰਮ੍। ਆਲੋਕ੍ਯ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਯਾ ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਦੇਵਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ
ਮੁੜ, ਭਾਵਨਾ ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੂੰ ਨਰਮ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ।
ਉਵਾਚ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਗਂਭੀਰ ਵਾਚਾ ਦੇਵਂ ਸ਼ਨੈਰ੍ਹਰਃ। ਪੂਰਯਨ੍ਨਿਵ ਤੇਜੋਭਿਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਹਰ ਨੇ ਨਰਮ ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦੇਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਦੈਤ੍ਯਮਾਯਾਭਿਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਕੁਲਚੇਤਸਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮਿਦਮੇਵੈਕਮਵਿਸਂਵਾਦਿ ਦੈਵਤਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹੀ ਇਕ ਅਟੱਲ ਦੇਵਤਾ ਹੈ।