ਜਯਿष੍ਯੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰੁਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਨ੍। ਹਰਿष੍ਯੇ ਪਰ੍ਵਤਸੁਤਾਂ ਤਯਾ ਮੇऽਪਹृਤਂ ਮਨਃ
ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਅੱਗੇ ਹੋਣ; ਪਰਵਤ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਸ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ।
ਮਂਤ੍ਰਿਣਾ ਤਸ੍ਯ ਚਾਖ੍ਯਾਤਃ ਕਨਕਸ੍ਯ ਵਧਸ੍ਸੁਰੈਃ। ਪਰਭਾਰ੍ਯਾਨੁਰਕ੍ਤਸ੍ਯ ਕृਤੋ ਦੇਵੈਃ ਸਵਾਸਵੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਸਮੇਤ, ਕਨਕ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕੋਪਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਹਨ੍ਮਿ ਦੇਵਾਨ੍ਸਸ਼ਂਕਰਾਨ੍। ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਭਯਾਦਂਧਾਸੁਰਸ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਸ਼ੰਕਰ ਸਮੇਤ, ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਅੰਧਕ ਦਾਨਵ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਾਨ੍ਵੇषੀ ਕੈਲਾਸਂ ਸ਼ਂਕਰਾਲਯਂ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਦ੍ਧਕृਤਸ਼ੇਖਰਂ
ਉਹ ਸ਼ਰਨ ਲੱਭਣ ਲਈ ਕੈਲਾਸ, ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਗਿਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਟਿਕੀ ਵਾਲੇ, ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਭੀਤੋ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਧृਤਸਾਹਸ੍ਰਲੋਚਨਃ। ਅਭਯਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਦੇਵ ਦਾਨਵਾਦਂਧਕਾਦਹਂ
ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਬਿਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਅੰਧਕ ਦਾਨਵ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।
ਬਿਭੇਮਿ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋਦ੍ਯ ਮਯਾ ਯੁਧਿ ਨਿਪਾਤਿਤਃ। ਤਦ੍ਯਾਵਨ੍ਨ ਸ ਜਾਨਾਤਿ ਹਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦਾਨਵ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ—
ਤਾਵਤ੍ਤਤ੍ਰਸ੍ਥ ਏਵਾਸ਼ੁ ਹਨ੍ਯਤਾਂ ਮਦ੍ਭਯਾਵਹਃ। ਸ੍ਤ੍ਰੀਲੌਲ੍ਯਾਦ੍ਦਾਨਵਃ ਕ੍ਰੂਰਃ ਪਰਭਾਰ੍ਯਾਪਹਾਰਕਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਕ੍ਰੂਰ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਘਾਤਨੀਯਸ੍ਤੇ ਭਵਤਾ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮ। ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯੈਵਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਣ੍ਯਃ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਤਦਾ
ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੋ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਨੇ—
ਦਦਾਵਭਯਮੇਵਾਸੌ ਮਾ ਭੈਰਿਤਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਃ। ਦਤ੍ਤਾਭਯੋਥ ਕੈਲਾਸਾਦਾਜਗਾਮ ਕੁਸ਼ਸ੍ਥਲੀਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਆਖਿਆ: ਡਰੋ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ। ਆਸਰਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਤੋਂ ਕੁਸ਼ਥਲੀ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵृਤੋ ਭੂਤਗਣੈਰੀਸ਼ੋ ਵਧਾਰ੍ਥਮਂਧਕਸ੍ਯ ਤੁ। ਕृਤ੍ਵਾ ਰੂਪਂ ਮਹਾਕਾਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਸੁਭੈਰਵਂ
ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਅੰਧਕ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਸਰ੍ਪੈਰ੍ਜ੍ਵਲਦ੍ਭਿਰ੍ਧਾਵਦ੍ਭਿਰ੍ਭੀਮਂ ਭੀਮਭੁਜਂਗਵਤ੍। ਜਟਾਸਟਾਭਿਰਾਕਾਸ਼ਂ ਫਣਿਰਤ੍ਨਸ਼ਿਖਾਰ੍ਚਿषਾ
ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੇ ਤੇ ਦੌੜਦੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਭੁਜੰਗਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਜਟਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈਆਂ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਫਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ।
ਦਹਨ੍ਨਤੀਵਤੇਜੋਭਿਃ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਮੁਖੈਰ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਂਕੁਰਾਂਕੈਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨ੍ਦੁਕਲੋਜ੍ਜ੍ਵਲੈਃ
ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਨਾਲ ਜਲਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੰਦਾਂ ਅਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਦਿਸਦੇ।
ਪਾਤਾਲੋਦਰਰੂਪਾਭੈਰ੍ਭੈਰਵਾਰਾਵਨਾਦਿਭਿਃ। ਭੁਜੈਰਨੇਕਸਾਹਸ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਕृਤਗ੍ਰਹਃ
ਪਾਤਾਲ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ, ਭੈਰਵ ਤੇ ਅਰਾਵਾ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ।
ਬਹ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਾਢ੍ਯੈ ਰਣੇ ਘੋਰਨਿਨਾਦਿਭਿਃ। ਸਿਂਹਚਰ੍ਮਪਰੀਧਾਨਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਤ੍ਵਗੁਤ੍ਤਰੀਯਕਂ
ਕਈ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਿੰਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਤੇ ਬਾਘ ਦੀ ਚੰਨਣ ਉਪਰ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਗਜਾਜਿਨਕृਤਾਟੋਪਂ ਪਤਦ੍ਭृਂਗਰਵਾਕੁਲਂ। ਈਦृਗ੍ਰੂਪਂ ਵਿਧਾਯੇਸ਼ੋ ਦਨੁਦੈਤ੍ਯਭਯਾਵਹਂ
ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਚਮੜੀ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ 'ਚ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਅਵਾਤਰਨ੍ਮਹੀਂ ਭੀਮੋ ਦਨੂਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਕਃ। ਅਂਧਾਸੁਰੋਪਿ ਦਨੁਜਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਤਂ ਯੁਧਿ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ; ਤੇ ਅੰਧਾ ਅਸੁਰ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤ ਯੁੱਧ 'ਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—
ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਤਮਸਾਵਿष੍ਟੋ ਰਣਤੂਰ੍ਯਾਣ੍ਯਚੋਦਯਤ੍। ਸਂਹਤ੍ਯਾਵਹਿਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਨਗਾਰੇ ਵਜਾਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ; ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮਹਤ੍ਯਾ ਸੇਨਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਰਥਵਾਰਣਯੁਕ੍ਤਯਾ। ਤੇ ਦੇਵਾ ਦਾਨਵਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਾਹਵਕृਤਾਦਰਾਨ੍
ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਵ੍ਯਪਯਾਤਤਨੁਤ੍ਰਾਣਾਃ ਸ਼ਂਭੁਂ ਸ਼ਰਣਮਨ੍ਵਯੁਃ। ਮਾ ਭੈਰਿਤਿ ਚ ਤਾਨ੍ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਲੀ ਕਵਚ ਛੱਡ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਆਏ; ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਡਰੋ ਨਾ।'
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਲਮਾਤਿष੍ਠਦ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਰਵਧਰੋ ਰੁषਾ। ਅਂਧਕੇਨਾਥ ਰੁष੍ਟੇਨ ਸ਼ਤਕੋਟਿਸ਼ਰੈਰ੍ਗਣਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ, ਦੰਦ ਕੱਢ ਕੇ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਅੰਧਕ ਨੇ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਲੱਖਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਹਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਬਹੂਨਾਮੇਕਤਾਕृਤਾਂ। ਸਸ੍ਫੁਲਿਂਗਾਰ੍ਚਿषੋ ਵਹ੍ਨੇਰ੍ਮੁਂਚਮਾਨਃ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍
ਕਈ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਇਕ ਰੂਪ 'ਚ ਹੋਏ, ਮਾਰੇ ਗਏ; ਪਿਨਾਕ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਤੇ ਲਪਟਾਂ ਛੱਡਦਾ—
ਸ਼ਰੈਃ ਸਮਾਵृਤਂ ਚਕ੍ਰੇ ਅਂਧਕਂ ਰਥਗਂ ਤਤਃ। ਦਨੁਨਾਥੋ ਰਥਸ੍ਥੋਥ ਸ਼ਿਥਿਲਃ ਸ਼ਿਥਿਲਾਯੁਧਃ
ਉਸ ਨੇ ਅੰਧਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਥ 'ਤੇ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ; ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ, ਉਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਢੀਲੇ ਤੇ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਏ—
ਨਿਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਦਾਨਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸ ਯੋਦ੍ਧੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ। ਬਹੁਧਾ ਤਦ੍ਬਲਂ ਭਗ੍ਨਂ ਵਿਵਿਧਾਯੁਧਯੋਧਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਜੰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਫੌਜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਈ।
ਯੁਧਿ ਵੀਰੈਰ੍ਹਤਂ ਦੇਵੈਃ ਸ੍ਥਾਣੁਨਾ ਸਖ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤੈਃ। ਦਾਨਵਸ਼੍ਚਾਂਧਕਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਭਿਨ੍ਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤਂ ਸੁਰੈਃ
ਜੰਗ 'ਚ, ਦੇਵਤੇ ਜੋ ਸਥਾਣੁ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀਰ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਅੰਧਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਦੇਖਿਆ—
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਮਹੇਸ਼ੇਨ ਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਬਾਣਕੋਟਿਭਿਃ। ਵਿਹ੍ਵਲੀਭੂਤਦੇਹੋਸੌ ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਂਬ੍ਯ ਕੇਵਲਮ੍
ਉਹ ਆਪ ਮਹੇਸ਼ਾ ਵੱਲੋਂ ਲੱਖਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ।
ਪਿਨਾਕਂ ਚੈਵ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਗृਹ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਮਤਾਡਯਤ੍। ਪਿਨਾਕਸ੍ਯਾਭਿਘਾਤੇਨ ਰੁਦ੍ਰੋ ਭੂਮਿਮਥਾਗਮਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਰੁਦਰ ਦਾ ਪਿਨਾਕ ਫੜ ਕੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਪਿਨਾਕ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਰੁਦਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਭੂਮੌ ਨਿਪਾਤਿਤੇ ਦੇਵੇ ਚਲਿਤਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਂ। ਤਤ੍ਯਜੁਃ ਸਾਗਰਾ ਵੇਲਾਂ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਚ
ਜਦੋਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਹਿਲ ਗਏ; ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਨਾਰੀਆਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ।
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਯੋਗੀਨਿ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ। ਪਤਿਤੇ ਭੁਵਿ ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਅਂਧਕੋ ਗਦਯਾ ਪੁਨਃ
ਤਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਬੇਸ਼ੁਮਾਰ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਜਦੋਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਿਆ ਸੀ, ਅੰਧਕ ਨੇ ਮੁੜ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਜਘਾਨ ਰੁषਿਤੋ ਨਾਗਂ ਹਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪਾਤਯਦ੍ਭੁਵਿ। ਸ਼ਿਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਾਗਰਾਜਃ ਪ੍ਰਪਲਾਯ੍ਯਾਨ੍ਯਤੋ ਗਤਃ
ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਉਸ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋਰ ਥਾਂ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਾਚ੍ਚੇਤਨਾਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਉਤ੍ਥਿਤਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਰਸ਼ੁਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦਾਨਵਂ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਉੱਠਿਆ; ਆਪਣਾ ਦਿਵਿਆ ਕੁਲਹਾੜੀ ਫੜੀ, ਪਰ ਦਾਨਵ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ।