ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰਂ ਕੂਲਂ ਜਗਾਮ ਹਰਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਨਾਰਸਿਂਹਂ ਵਪੁਰ੍ਦੇਵਃ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਦੀਪ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਹਰੀ, ਪ੍ਰਭੂ, ਦੂਧੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰਲੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਨਰਸਿੰਘ ਦਾ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ।
ਪੌਰਾਣਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਗਰਡਧ੍ਵਜਃ। ਅष੍ਟਚਕ੍ਰੇਣ ਯਾਨੇਨ ਭੂਤਿਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ
ਪੁਰਾਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ, ਅੱਠ ਚੱਕਿਆਂ ਵਾਲੀ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ 'ਚ, ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਗਤਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀ ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ-। ਨਰਸਿਂਹਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਤ੍ਵਯੇਰਿਤਂ। ਤਥਾ ਭਵਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਭੈਰਵਸ੍ਯਾਭਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਹੁਣ ਭਵ ਤੇ ਭੈਰਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਦੱਸੋ।'
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮ ਚੋਤ੍ਤਮਂ। ਆਸੀਦ੍ਦੈਤ੍ਯੋਂਧਕੋ ਨਾਮ ਭਿਨ੍ਨਾਂਜਨਚਯੋਪਮਃ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਸ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਵਧੀਆ ਕਰਤੂਤ ਵੀ ਸੁਣੋ; ਇੱਕ ਦੈਤਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅੰਧਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਟੁੱਟੇ ਕਾਜਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਸੀ।'
ਤਪਸਾ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯਵਧ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਸ ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਹਾਦੇਵਂ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸਹਿਤਂ ਵਿਭੁਂ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਤਪ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਅਵਧੀ ਸੀ; ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ।
ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਂ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍ਤੁਂ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ। ਏਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਹਰਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਵਿਯੋਗੇ ਮृਤ੍ਯੁਮੇष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਖੇਡਦਿਆਂ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਜੇ ਇਹ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ ਇਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਤਤਃ ਸ੍ਥਿਰਾ ਭਵਿਤ੍ਰੀ ਮੇ ਭਾਰ੍ਯੈषਾ ਲੋਕਸੁਂਦਰੀ। ਬਿਬੌष੍ਠਂ ਚਾਰੁਵਦਨਂ ਚਾਰੁਕਾਂਤਤਰਂ ਮੁਖਂ
ਇਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਇਸਤਰੀ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣੇਗੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਇਸ ਦੇ ਮੁਹ ਅਤੇ ਹੋਠ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੇ ਹਨ।
ਯਦ੍ਯੇषਾ ਨ ਭਵੇਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਜੀਵਿਤੇ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍। ਏਤਾਂ ਮਤਿਮਥਾਸ੍ਥਾਯ ਮਂਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਹ ਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਚ
ਜੇ ਇਹ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨਾ ਬਣੀ ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ।
ਚਕ੍ਰੇ ਯੋਗਂ ਸਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸੇਨਾਪਤਿਮਭਾषਤ। ਆਨਯਸ੍ਵ ਰਥਂ ਮਹ੍ਯਂ ਜੈਤ੍ਰਂ ਦੇਵਨਿਪਾਤਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਮੇਰਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਰਥ ਲਿਆਓ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜਯਿष੍ਯੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰੁਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਨ੍। ਹਰਿष੍ਯੇ ਪਰ੍ਵਤਸੁਤਾਂ ਤਯਾ ਮੇऽਪਹृਤਂ ਮਨਃ
ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਅੱਗੇ ਹੋਣ; ਪਰਵਤ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਸ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ।
ਮਂਤ੍ਰਿਣਾ ਤਸ੍ਯ ਚਾਖ੍ਯਾਤਃ ਕਨਕਸ੍ਯ ਵਧਸ੍ਸੁਰੈਃ। ਪਰਭਾਰ੍ਯਾਨੁਰਕ੍ਤਸ੍ਯ ਕृਤੋ ਦੇਵੈਃ ਸਵਾਸਵੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਸਮੇਤ, ਕਨਕ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕੋਪਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਹਨ੍ਮਿ ਦੇਵਾਨ੍ਸਸ਼ਂਕਰਾਨ੍। ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਭਯਾਦਂਧਾਸੁਰਸ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਸ਼ੰਕਰ ਸਮੇਤ, ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਅੰਧਕ ਦਾਨਵ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਾਨ੍ਵੇषੀ ਕੈਲਾਸਂ ਸ਼ਂਕਰਾਲਯਂ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਦ੍ਧਕृਤਸ਼ੇਖਰਂ
ਉਹ ਸ਼ਰਨ ਲੱਭਣ ਲਈ ਕੈਲਾਸ, ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਗਿਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਟਿਕੀ ਵਾਲੇ, ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਭੀਤੋ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਧृਤਸਾਹਸ੍ਰਲੋਚਨਃ। ਅਭਯਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਦੇਵ ਦਾਨਵਾਦਂਧਕਾਦਹਂ
ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਬਿਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਅੰਧਕ ਦਾਨਵ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।
ਬਿਭੇਮਿ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋਦ੍ਯ ਮਯਾ ਯੁਧਿ ਨਿਪਾਤਿਤਃ। ਤਦ੍ਯਾਵਨ੍ਨ ਸ ਜਾਨਾਤਿ ਹਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦਾਨਵ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ—
ਤਾਵਤ੍ਤਤ੍ਰਸ੍ਥ ਏਵਾਸ਼ੁ ਹਨ੍ਯਤਾਂ ਮਦ੍ਭਯਾਵਹਃ। ਸ੍ਤ੍ਰੀਲੌਲ੍ਯਾਦ੍ਦਾਨਵਃ ਕ੍ਰੂਰਃ ਪਰਭਾਰ੍ਯਾਪਹਾਰਕਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਕ੍ਰੂਰ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਘਾਤਨੀਯਸ੍ਤੇ ਭਵਤਾ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮ। ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯੈਵਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਣ੍ਯਃ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਤਦਾ
ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੋ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਨੇ—
ਦਦਾਵਭਯਮੇਵਾਸੌ ਮਾ ਭੈਰਿਤਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਃ। ਦਤ੍ਤਾਭਯੋਥ ਕੈਲਾਸਾਦਾਜਗਾਮ ਕੁਸ਼ਸ੍ਥਲੀਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਆਖਿਆ: ਡਰੋ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ। ਆਸਰਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਤੋਂ ਕੁਸ਼ਥਲੀ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵृਤੋ ਭੂਤਗਣੈਰੀਸ਼ੋ ਵਧਾਰ੍ਥਮਂਧਕਸ੍ਯ ਤੁ। ਕृਤ੍ਵਾ ਰੂਪਂ ਮਹਾਕਾਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਸੁਭੈਰਵਂ
ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਅੰਧਕ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਸਰ੍ਪੈਰ੍ਜ੍ਵਲਦ੍ਭਿਰ੍ਧਾਵਦ੍ਭਿਰ੍ਭੀਮਂ ਭੀਮਭੁਜਂਗਵਤ੍। ਜਟਾਸਟਾਭਿਰਾਕਾਸ਼ਂ ਫਣਿਰਤ੍ਨਸ਼ਿਖਾਰ੍ਚਿषਾ
ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੇ ਤੇ ਦੌੜਦੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਭੁਜੰਗਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਜਟਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈਆਂ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਫਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ।
ਦਹਨ੍ਨਤੀਵਤੇਜੋਭਿਃ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਮੁਖੈਰ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਂਕੁਰਾਂਕੈਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਨ੍ਦੁਕਲੋਜ੍ਜ੍ਵਲੈਃ
ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਨਾਲ ਜਲਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੰਦਾਂ ਅਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਦਿਸਦੇ।
ਪਾਤਾਲੋਦਰਰੂਪਾਭੈਰ੍ਭੈਰਵਾਰਾਵਨਾਦਿਭਿਃ। ਭੁਜੈਰਨੇਕਸਾਹਸ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਕृਤਗ੍ਰਹਃ
ਪਾਤਾਲ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ, ਭੈਰਵ ਤੇ ਅਰਾਵਾ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ।
ਬਹ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਾਢ੍ਯੈ ਰਣੇ ਘੋਰਨਿਨਾਦਿਭਿਃ। ਸਿਂਹਚਰ੍ਮਪਰੀਧਾਨਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਤ੍ਵਗੁਤ੍ਤਰੀਯਕਂ
ਕਈ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਿੰਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਤੇ ਬਾਘ ਦੀ ਚੰਨਣ ਉਪਰ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਗਜਾਜਿਨਕृਤਾਟੋਪਂ ਪਤਦ੍ਭृਂਗਰਵਾਕੁਲਂ। ਈਦृਗ੍ਰੂਪਂ ਵਿਧਾਯੇਸ਼ੋ ਦਨੁਦੈਤ੍ਯਭਯਾਵਹਂ
ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਚਮੜੀ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ 'ਚ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਅਵਾਤਰਨ੍ਮਹੀਂ ਭੀਮੋ ਦਨੂਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਕਃ। ਅਂਧਾਸੁਰੋਪਿ ਦਨੁਜਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਤਂ ਯੁਧਿ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ; ਤੇ ਅੰਧਾ ਅਸੁਰ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤ ਯੁੱਧ 'ਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—
ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਤਮਸਾਵਿष੍ਟੋ ਰਣਤੂਰ੍ਯਾਣ੍ਯਚੋਦਯਤ੍। ਸਂਹਤ੍ਯਾਵਹਿਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਨਗਾਰੇ ਵਜਾਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ; ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮਹਤ੍ਯਾ ਸੇਨਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਰਥਵਾਰਣਯੁਕ੍ਤਯਾ। ਤੇ ਦੇਵਾ ਦਾਨਵਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਾਹਵਕृਤਾਦਰਾਨ੍
ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਵ੍ਯਪਯਾਤਤਨੁਤ੍ਰਾਣਾਃ ਸ਼ਂਭੁਂ ਸ਼ਰਣਮਨ੍ਵਯੁਃ। ਮਾ ਭੈਰਿਤਿ ਚ ਤਾਨ੍ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਲੀ ਕਵਚ ਛੱਡ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਆਏ; ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਡਰੋ ਨਾ।'
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਲਮਾਤਿष੍ਠਦ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਰਵਧਰੋ ਰੁषਾ। ਅਂਧਕੇਨਾਥ ਰੁष੍ਟੇਨ ਸ਼ਤਕੋਟਿਸ਼ਰੈਰ੍ਗਣਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ, ਦੰਦ ਕੱਢ ਕੇ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਅੰਧਕ ਨੇ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਲੱਖਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।