ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੋ ਮੇਰੁਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਨ੍ਗਿਰਿਃ। ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਂਧਰ੍ਵੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੇਵਿਤਕਂਦਰਃ
ਉਥੇ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ ਮੇਰੂ ਸੀ, ਜੋ ਚੜਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰੀ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਹੇਮਗਰ੍ਭੋ ਮਹਾਸੇਨਸ੍ਤਥਾ ਮੇਘਸਖੋ ਗਿਰਿਃ। ਕੈਲਾਸਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰੋ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰੇਣ ਕਂਪਿਤਃ
ਉਥੇ ਹੇਮਗਰਭ, ਮਹਾਸੇਨਾ ਤੇ ਮੇਘਸਖਾ ਪਹਾੜ ਸਨ; ਤੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਹੇਮਪੁष੍ਕਰਸਞ੍ਛਨ੍ਨਂ ਤੇਨ ਵੈਖਾਨਸਂ ਸਰਃ। ਕਂਪਿਤਂ ਮਾਨਸਂ ਚੈਵ ਹਂਸਕਾਰਂਡਵਾਕੁਲਮ੍
ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਵਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਵੈਖਾਨਸਾ ਝੀਲ ਸੀ, ਤੇ ਮਾਨਸਾ ਝੀਲ ਵੀ, ਜੋ ਹਿਲੀ ਹੋਈ ਤੇ ਹੰਸਾਂ-ਕਰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ृਂਗਃ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕੁਮਾਰੀ ਚ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾ। ਤੁषਾਰਚਯਸਂਚ੍ਛਨ੍ਨੋ ਮਂਦਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਉਥੇ ਤ੍ਰਿਸ਼੍ਰਿੰਗਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਕੁਮਾਰੀ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ ਸੀ; ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਬਰਫ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਸ਼ੀਰਬੀਜਸ਼੍ਚ ਗਿਰਿਰ੍ਭਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਸ੍ਤਥਾਦ੍ਰਿਰਾਟ੍। ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਗਿਰਿਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਪੁष੍ਕਰਪਰ੍ਵਤਃ
ਉਥੇ ਉਸ਼ੀਰਬੀਜ ਪਹਾੜ ਸੀ, ਤੇ ਭਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ; ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਪਹਾੜ ਵੀ ਸੀ।
ਦੇਵਾਭਃ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਵੈ ਵਾਲੁਕਾਗਿਰਿਃ। ਕ੍ਰੌਂਚਃ ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਸ਼ੈਲਸ਼੍ਚ ਧੂਮ੍ਰਵਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਉਥੇ ਦੇਵਾਭਾ ਪਹਾੜ ਸੀ, ਤੇ ਰੇਤਾਲਾ ਪਹਾੜ ਵੀ; ਕ੍ਰੌਂਚ, ਸਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਪਹਾੜ, ਤੇ ਧੂਮਰਵਰਨ ਪਹਾੜ ਵੀ ਸੀ।
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਗਿਰਯੋ ਦੇਸ਼ਾ ਜਨਪਦਾਸ੍ਤਥਾ। ਨਦ੍ਯਃ ਸਸਾਗਰਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਦਾਨਵੇਨਾਭਿਕਂਪਿਤਾਃ
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਪਹਾੜ, ਦੇਸ਼, ਲੋਕ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਕਪਿਲਸ਼੍ਚ ਮਹੀਪੁਤ੍ਰੋ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਕਂਪਿਤਃ। ਖੇਚਰਾਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼ਾਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪਾਤਾਲਤਲਵਾਸਿਨਃ
ਕਪਿਲ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਵਿਆਘਰਵਾਨ ਵੀ ਹਿਲ ਗਏ; ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਗਣਸ੍ਤਥਾਪਰੋ ਰੌਦ੍ਰੋ ਮੇਘਨਾਮਾਂਕੁਸ਼ਾਯੁਧਃ। ਊਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਗੋ ਭੀਮਵੇਗਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵ ਏਤੇਭਿਕਂਪਿਤਾਃ
ਇੱਕ ਹੋਰ ਜਥਾ, ਜੋ ਬੜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮੇਘ ਸੀ, ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਅੰਕੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਉਪਰ ਵੱਲ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਹੀ ਕੰਬ ਗਏ।
ਗਦੀ ਸ਼ੂਲੀ ਕਰਾਲਸ਼੍ਚ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਸ੍ਤਥਾ। ਜੀਮੂਤਘਨਨਿਰ੍ਘੋषੋ ਜੀਮੂਤ ਇਵ ਵੇਗਵਾਨ੍
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਗਦਾ ਤੇ ਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜੀ, ਤੇ ਉਹ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਿਆ।
ਦੇਵਾਰਿਰ੍ਦਿਤਿਜੋ ਦृਪ੍ਤੋ ਨृਸਿਂਹਂ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍। ਸ ਤੁ ਤੇਨ ਤਤਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਮृਗੇਂਦ੍ਰੇਣ ਮਹਾਨਖੈਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਨਰਸਿੰਘ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਪਰ ਮ੍ਰਿਗਰਾਜ ਦੇ ਨੁਕਲੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ,
ਤਦੋਂਕਾਰਸਹਾਯੇਨ ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਨਿਹਤੋ ਯੁਧਿ। ਮਹੀ ਚ ਕਾਲਸ਼੍ਚ ਸ਼ਸ਼ੀਨਭਸ਼੍ਚ ਗ੍ਰਹਾਸ੍ਸ ਸੂਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਃ
ਓਂਕਾਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਹਾਇਤਾ ਮਿਲੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਧਰਤੀ, ਸਮਾਂ, ਚੰਦ, ਗ੍ਰਹਿ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ,
ਨਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ੈਲਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰ੍ਣਵਾਸ਼੍ਚ ਗਤਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਦਿਤਿਪੁਤ੍ਰਨਾਸ਼ਾਤ੍। ਤਤਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾ ਦੇਵਾ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ; ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਤਪਸੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਨਾਮਭਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰਾਦਿਦੇਵਂ ਸਨਾਤਨਮ੍। ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਧृਤਂ ਦੇਵ ਨਾਰਸਿਂਹਮਿਦਂ ਵਪੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਦਿ-ਦੇਵ, ਸਦੀਵੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰਿਆ: 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਨਰਸਿੰਘ ਦਾ ਰੂਪ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ—'
ਏਤਦੇਵਾਰ੍ਚਯਿष੍ਯਂਤਿ ਪਰਾਪਰਵਿਦੋ ਜਨਾਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ-। ਭਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਹੇਂਦ੍ਰੋ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮਃ
'ਇਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਉੱਚ ਤੇ ਨੀਵਾਂ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਹੀ ਪੂਜਣਗੇ।' ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਮਹੇਂਦਰ ਹੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।'
ਭਵਾਨ੍ਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਵਿਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਚ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵੋऽਵ੍ਯਯਃ। ਪਰਾਂ ਚ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਚ ਪਰਂ ਚ ਸਤ੍ਵਂ ਪਰਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਹਵਿਸ਼੍ਚ
'ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅਟੱਲ ਸਰੋਤ ਹੋ; ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੇਟ ਹੋ।'
ਪਰਂ ਚ ਧਰ੍ਮਂ ਪਰਮਂ ਯਸ਼ਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਾਮਾਹੁਰਗ੍ਰ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਪੁਰਾਣਮ੍। ਪਰਂ ਚ ਸਤ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਤਪਸ਼੍ਚ ਪਰਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਰਮਂ ਚ ਮਾਰ੍ਗਂ
'ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤਪ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਹ ਹੋ।'
ਪਰਂ ਚ ਯਜ੍ਞਂ ਪਰਮਂ ਚ ਹੋਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਾਮਾਹੁਰਗ੍ਯ੍ਰਂ ਪਰਮਂ ਪੁਰਾਣਮ੍। ਪਰਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਪਰਮਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਂ ਚ ਯੋਗਂ ਪਰਮਾਂ ਚ ਵਾਣੀਮ੍
'ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਯਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਮ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਰੀਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬ੍ਰਹਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜੋਗ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਾਣੀ ਹੋ।'
ਪਰਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਂ ਚ ਤ੍ਵਾਮਾਹੁਰਗ੍ਯ੍ਰਂ ਪਰਮਂ ਪੁਰਾਣਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
'ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਗਤੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਆਖਦੇ ਹਨ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ-ਮਹਾ,
ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣਂ ਦੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਤਤੋ ਨਦਤ੍ਸੁ ਤੂਰ੍ਯੇषੁ ਨृਤ੍ਯਂਤੀष੍ਵਪ੍ਸਰਃਸੁ ਚ
ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ; ਫਿਰ, ਜਦ ਤੂਰੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ,
ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰਂ ਕੂਲਂ ਜਗਾਮ ਹਰਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਨਾਰਸਿਂਹਂ ਵਪੁਰ੍ਦੇਵਃ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਦੀਪ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਹਰੀ, ਪ੍ਰਭੂ, ਦੂਧੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰਲੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਨਰਸਿੰਘ ਦਾ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ।
ਪੌਰਾਣਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਗਰਡਧ੍ਵਜਃ। ਅष੍ਟਚਕ੍ਰੇਣ ਯਾਨੇਨ ਭੂਤਿਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ
ਪੁਰਾਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ, ਅੱਠ ਚੱਕਿਆਂ ਵਾਲੀ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ 'ਚ, ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਗਤਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀ ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ-। ਨਰਸਿਂਹਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਤ੍ਵਯੇਰਿਤਂ। ਤਥਾ ਭਵਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਭੈਰਵਸ੍ਯਾਭਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਨਰਸਿੰਘ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਹੁਣ ਭਵ ਤੇ ਭੈਰਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਦੱਸੋ।'
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮ ਚੋਤ੍ਤਮਂ। ਆਸੀਦ੍ਦੈਤ੍ਯੋਂਧਕੋ ਨਾਮ ਭਿਨ੍ਨਾਂਜਨਚਯੋਪਮਃ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਸ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਵਧੀਆ ਕਰਤੂਤ ਵੀ ਸੁਣੋ; ਇੱਕ ਦੈਤਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅੰਧਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਟੁੱਟੇ ਕਾਜਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਸੀ।'
ਤਪਸਾ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯਵਧ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਸ ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਹਾਦੇਵਂ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸਹਿਤਂ ਵਿਭੁਂ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਤਪ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਅਵਧੀ ਸੀ; ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ।
ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਂ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍ਤੁਂ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ। ਏਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਹਰਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਵਿਯੋਗੇ ਮृਤ੍ਯੁਮੇष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਖੇਡਦਿਆਂ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਜੇ ਇਹ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ ਇਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਤਤਃ ਸ੍ਥਿਰਾ ਭਵਿਤ੍ਰੀ ਮੇ ਭਾਰ੍ਯੈषਾ ਲੋਕਸੁਂਦਰੀ। ਬਿਬੌष੍ਠਂ ਚਾਰੁਵਦਨਂ ਚਾਰੁਕਾਂਤਤਰਂ ਮੁਖਂ
ਇਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਇਸਤਰੀ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣੇਗੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਇਸ ਦੇ ਮੁਹ ਅਤੇ ਹੋਠ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੇ ਹਨ।
ਯਦ੍ਯੇषਾ ਨ ਭਵੇਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਜੀਵਿਤੇ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍। ਏਤਾਂ ਮਤਿਮਥਾਸ੍ਥਾਯ ਮਂਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਹ ਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਚ
ਜੇ ਇਹ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨਾ ਬਣੀ ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ।
ਚਕ੍ਰੇ ਯੋਗਂ ਸਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸੇਨਾਪਤਿਮਭਾषਤ। ਆਨਯਸ੍ਵ ਰਥਂ ਮਹ੍ਯਂ ਜੈਤ੍ਰਂ ਦੇਵਨਿਪਾਤਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਮੇਰਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਰਥ ਲਿਆਓ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।