ਸੁਵਰ੍ਣਮਾਲਾਕੁਲਭੂषਿਤਾਂਗਾਃ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕੁਲਵਕ੍ਤ੍ਰਗਰ੍ਤਾਃ। ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਪ੍ਰਭਾਸ੍ਤੇ ਚ ਸਸ਼ृਂਗਦੇਹਾਸ਼੍ਚੀਨਾਂਸ਼ੁਕਾ ਭਾਂਤਿ ਯਥੈਵ ਹਂਸਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਚੀਨੀ ਚਾਦਰਾਂ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸੋਸृਜਦ੍ਦਾਨਵੋ ਮਾਯਾਮਗ੍ਨਿਂ ਵਾਯੁਂ ਸਮੀਰਿਤਮ੍। ਤਮਿਂਦ੍ਰਸ੍ਤੋਯਦੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਦਾਨਵ ਨੇ ਜਾਦੂਈ ਅੱਗ ਛੱਡੀ, ਜੋ ਹਵਾ ਨਾਲ ਫੁੰਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦ੍ਰ, ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਮੀਂਹ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ।
ਮਹਤਾ ਤੋਯਵਰ੍षੇਣ ਸ਼ਮਯਮਾਸ ਪਾਵਕਮ੍। ਤਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਹਤਾਯਾਂ ਤੁ ਮਾਯਾਯਾਂ ਯੁਧਿ ਦਾਨਵਃ
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵੱਡੀ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਜਦੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜਾਦੂ ਰੋਕੀ ਗਈ, ਤਦ ਦਾਨਵ ਨੇ
ਅਸृਜਦ੍ਘੋਰਸਂਕਾਸ਼ਂ ਤਮਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਸਮਂਤਤਃ। ਤਮਸਾ ਸਂਵृਤੇ ਲੋਕੇ ਦੈਤ੍ਯੇष੍ਵਾਤ੍ਤਾਯੁਧੇषੁ ਚ
ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇਜ਼ ਹਨੇਰੀ ਛੱਡੀ; ਜਦੋਂ ਦੁਨੀਆ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਢੱਕ ਗਈ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਪਰਿਵृਤੋ ਦਿਵਾਕਰ ਇਵੋਦ੍ਗਤਃ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਾਂ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਮਸ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦਾਨਵਾ ਰਣੇ
ਆਪਣੀ ਹੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਲੀ ਭੰਨਵੀਂ ਭੌਂਹ ਵੇਖੀ।
ਲਲਾਟਸ੍ਥਾਂ ਤ੍ਰਿਕੂਟਸ੍ਥਾਂ ਗਂਗਾਂ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾਮਿਵ। ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਮਾਯਾਸੁ ਹਤਾਸੁ ਦਿਤਿਨਂਦਨਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ, ਤਿੰਨ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਗੰਗਾ ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਵਹ ਰਹੀ ਸੀ; ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਂ ਦੈਤ੍ਯਾ ਵਿषਣ੍ਣਾਸ਼੍ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਃ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਨਿਵ ਤੇਜਸਾ
ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ, ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ; ਫਿਰ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜਲਦਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੇ ਤਮੋਭੂਤਮਭੂਜ੍ਜਗਤ੍। ਆਵਹਃ ਪ੍ਰਵਹਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਵਹੋਥ ਸਮੀਰਣਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਪੰਚ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਦੁਨੀਆ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਢੱਕ ਗਈ; ਆਵਹ, ਪ੍ਰਵਹ, ਵਿਵਹ ਅਤੇ ਸਮੀਰਣ ਹਵਾ
ਪਰਾਵਹਸ੍ਸਂਵਹਸ਼੍ਚ ਉਦ੍ਵਹਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਤਥਾ ਪਰਿਵਹਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨੁਤ੍ਪਾਤਭਯਸ਼ਂਸਿਨਃ
ਪਰਾਵਹ, ਸੰਵਹ, ਉਦਵਹ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਪਰਿਵਹ, ਜੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਵਿਪਤੀਆਂ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ,
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਾਃ ਸਪ੍ਤ ਮਰੁਤੋ ਗਗਨੇਚਰਾਃ। ਯੇ ਗ੍ਰਹਾਸ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਯੇ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਵਂਤਿ ਹਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਤ ਮਰੁਤ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਗਏ; ਇਹ ਉਹ ਗ੍ਰਹ ਹਨ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਗਗਨੇ ਹृष੍ਟਾਵ੍ਯਚਰਂਸ਼੍ਚ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਅਯੋਗਤਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਚਰਦ੍ਯੋਗਂ ਨਿਸ਼ਿ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਉਹ ਸਭ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ; ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਨੇ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਜੋੜ ਕੀਤਾ।
ਸਗ੍ਰਹਃ ਸਹ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਸ੍ਤਾਰਾਪਤਿਰਰਿਂਦਮ। ਵਿਵਰ੍ਣਤਾਂ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਗਤੋ ਦਿਵਿ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਗ੍ਰਹਾਂ, ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦਾ ਰੰਗ ਫਿੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕृष੍ਣਃ ਕਬਂਧਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਸੁਮਹਾਨ੍ਦਿਵਿ। ਅਸृਜਚ੍ਚਾਸਿਤਾਂ ਸੂਰ੍ਯੋ ਧੂਮਵਤ੍ਤਾਂ ਵਿਭਾਵਸੁਃ
ਫਿਰ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕਾਲਾ, ਸਿਰ-ਰਹਿਤ ਸਰੀਰ ਦਿਸਿਆ; ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਕਾਲੀ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ ਚਮਕ ਛੱਡੀ।
ਗਗਨਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਪਰਿਵਿष੍ਯਤੇ। ਸਪ੍ਤਧੂਮਨਿਭਾ ਘੋਰਾਃ ਸੂਰ੍ਯਾਦਿ ਵਿਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਃ
ਭਗਵਾਨ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਘਿਰ ਗਿਆ; ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਸੱਤ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਕਾਰਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ।
ਸੋਮਸ੍ਯ ਗਗਨਸ੍ਥਸ੍ਯ ਗ੍ਰਹਾਸ੍ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਸ਼ृਂਙ੍ਗਗਾਃ। ਵਾਮੇ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਚੈਵ ਸ੍ਥਿਤੌ ਸ਼ੁਕ੍ਰਬृਹਸ੍ਪਤੀ
ਸੋਮ ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਗ੍ਰਹਿ ਸਿੰਗਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹਨ; ਤੇ ਖੱਬੇ ਤੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਸ਼ੁਕਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰੋ ਲੋਹਿਤਾਂਗੋ ਲੋਹਿਤਾਂਗਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਸਮਂ ਸਮਧਿਰੋਹਂਤ ਸਰ੍ਵੇ ਵੈ ਗਗਨੇਚਰਾਃ
ਸ਼ਨੀ, ਜੋ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੰਗਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਗ੍ਰਹਿ ਇਕਸਾਰ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਸ਼ृਂਗਾਣਿ ਸ਼ਨਕੈਰ੍ਘੋਰਾ ਯੁਗਾਂਤਾ ਵਰ੍ਤ੍ਤਨ ਗ੍ਰਹਾਃ। ਚਂਦ੍ਰਮਾਸ਼੍ਚ ਸਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੋ ਗ੍ਰਹੈਃ ਸਹ ਤਮੋਨੁਦਃ
ਸਿੰਗ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਹੌਲੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਗ੍ਰਹਿ ਹਨ; ਤੇ ਚੰਦ, ਆਪਣੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਚਰਾਚਰਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਰੋਹਿਣੀਂ ਨਾਭ੍ਯਨਂਦਤ। ਗृਹੀਤੋ ਰਾਹੁਣਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਉਲ੍ਕਾਭਿਰਭਿਹਨ੍ਯਤੇ
ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਰੋਹਣੀ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਈ; ਚੰਦ ਨੂੰ ਰਾਹੂ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਉਲਕਾਵਾਂ ਨੇ ਵੱਜਿਆ।
ਉਲ੍ਕਾਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਾਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰੇ ਵ੍ਯਚਰਂਤ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਦੇਵਾਨਾਮਧਿਪੋ ਦੇਵਃ ਸੋਪ੍ਯਵਰ੍षਤ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਚੰਦ ਉੱਤੇ ਜਲਦੇ ਉਲਕਾਵਾਂ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦੀਆਂ; ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਲਾਲ ਖੂਨ ਵਰਸਾਇਆ।
ਅਪਤਦ੍ਗਗਨਾਦੁਲ੍ਕਾ ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਰੂਪਾ ਮਹਾਸ੍ਵਨਾ। ਅਕਾਲੇ ਚ ਦ੍ਰੁਮਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਪੁष੍ਪ੍ਯਂਤਿ ਚ ਫਲਂਤਿ ਚ
ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਇੱਕ ਉਲਕਾ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੀ, ਡਿੱਗੀ; ਤੇ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤ ਅਣਸਮੇਂ ਫੁੱਲੇ ਤੇ ਫਲ ਲਗੇ।
ਲਤਾਸ਼੍ਚ ਸਫਲਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯਾ ਆਹੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਨਾਸ਼ਿਕਾਃ। ਫਲੇ ਫਲਾਨ੍ਯਜਾਯਂਤ ਪੁष੍ਪੇ ਪੁष੍ਪਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਸਾਰੀਆਂ ਬੇਲਾਂ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਫਲ ਲੈ ਆਈਆਂ; ਫਲ ਵਿਚ ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਵਿਚ ਫੁੱਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਉਨ੍ਮੀਲਂਤਿ ਨਿਮੀਲਂਤਿ ਹਸਂਤਿ ਪ੍ਰਰੁਦਂਤਿ ਚ। ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਂਤਿ ਚ ਗਂਭੀਰਂ ਧੂਮਾਯਂਤੇ ਜ੍ਵਲਂਤਿ ਚ
ਉਹ ਖੁਲਦੇ ਤੇ ਬੰਦ ਹੁੰਦੇ, ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਰੋਂਦੇ; ਉਹ ਗੂੜ੍ਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਚੀਕਦੇ, ਧੂੰਆਂ ਕਰਦੇ ਤੇ ਸੜਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤਿਮਾਸ੍ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਕਥਯਂਤ੍ਯੋ ਮਹਦ੍ਭਯਮ੍। ਆਰਣ੍ਯੈਃ ਸਹ ਸਂਸृष੍ਟਾ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਵੱਡੇ ਡਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੀਆਂ; ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ, ਤੇ ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ।
ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਭੈਰਵਂ ਤਤ੍ਰ ਮृਗਯੁਦ੍ਧ ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ। ਨਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਾਨਿ ਵਹਂਤਿ ਕਲੁषੋਦਕਾਃ
ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਚੀਕਦੇ; ਤੇ ਦਰਿਆ ਉਲਟ ਪਾਸੇ ਗੰਦੇ ਪਾਣੀ ਲੈ ਜਾਂਦੇ।
ਨ ਪ੍ਰਾਕਾਸ਼ਂਤ ਚ ਦਿਸ਼ੋ ਰਕ੍ਤਰੇਣੁਸਮਾਕੁਲਾਃ। ਵਾਨਸ੍ਪਤ੍ਯਾ ਨ ਪੂਜ੍ਯਂਤੇ ਪੂਜਨਾਰ੍ਹਾਃ ਕਥਂਚਨ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਲਾਲ ਧੂੜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀਆਂ; ਤੇ ਵਣਸਪਤੀ, ਜੋ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਵਾਯੁਵੇਗੇਨ ਹਨ੍ਯਂਤੇ ਭਜ੍ਯਂਤੇ ਪ੍ਰਣਮਂਤਿ ਚ। ਤਥਾ ਚ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਛਾਯਾ ਨ ਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਹਵਾ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਹ ਵੱਜਦੇ, ਟੁੱਟਦੇ ਤੇ ਝੁਕਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੀ।
ਅਪਰੇਣ ਗਤੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਸਲੋਕਾਨਾਂ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਤਦਾ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਰ੍ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯੋਪਰਿਵੇਸ਼੍ਮਨਃ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੈਤ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ ਦੇ ਮਹਲ ਉੱਤੇ—
ਭਾਂਡਾਗਾਰਾਯੁਧਾਗਾਰੇ ਨਿਵਿष੍ਟਮਭਵਨ੍ਮਧੁ। ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਸੁਰਾਣਾਂ ਵਿਜਯਾਯ ਚ
ਭੰਡਾਰ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਘਰ ਵਿਚ ਮਧੂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ।
ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਵਿਵਿਧੋਤ੍ਪਾਤਾ ਘੋਰਾਘੋਰਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ। ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਘੋਰਰੂਪਾਃ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਃ
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਜੀਬ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ; ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।
ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਰਣਸ਼ਂਸਿਨਃ। ਮੇਦਿਨ੍ਯਾਂ ਕਂਪਮਾਨਾਯਾਂ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਜੰਗ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਕੰਬੀ।