ਤਥਾ ਪ੍ਰਤਿਹਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਕ੍ਰੌਂਚਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਮੋਹਨਂ ਸ਼ੋषਣਂ ਚੈਵ ਸਂਤਾਪਨਵਿਲਾਪਨੇ
ਉਸਨੇ ਟਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ, ਕ੍ਰੌਂਚ ਹਥਿਆਰ, ਭੁਲਾਵਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੁੱਕਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤਕਲੀਫ ਤੇ ਰੋਣ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਵਰਤੇ।
ਕਂਪਨਂ ਸ਼ਾਤਨਂ ਚੈਵ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚੈਵ ਰੋਧਨਮ੍। ਕਾਲਮੁਦ੍ਗਰਮਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਂ ਤਾਪਨਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਸਨੇ ਕੰਬਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ, ਅਟੱਲ ਕਾਲ ਮੁਗਦਰ ਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤੇ।
ਸਂਵਰ੍ਤਨਂ ਮੋਹਨਂ ਚ ਤਥਾ ਮਾਯਾਧਰਂ ਵਰਮ੍। ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦਯਿਤਮਸਿਰਤ੍ਨਂ ਚ ਨਂਦਕਮ੍
ਉਸਨੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਭੁਲਾਵਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮੋਹ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ, ਗਾਂਧਰਵ ਹਥਿਆਰ, ਪਿਆਰਾ ਅਸਿਰਤਨ ਤੇ ਨੰਦਕ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤੇ।
ਪ੍ਰਸ੍ਵਾਪਨਂ ਪ੍ਰਮਥਨਂ ਵਾਰੁਣਂ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਚੈਵ ਯਸ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿਹਤਾ ਗਤਿਃ
ਉਸਨੇ ਸੁੱਤਾ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਪਾਗਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰੁਣ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਪਾਸੁਪਤ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤੇ, ਜਿਸਦੀ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਏਤਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਸ੍ਤਦਾ। ਅਸृਜਨ੍ਨਰਸਿਂਹਸ੍ਯ ਦੀਪ੍ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਨੇਰਿਵਾਹੁਤਿਮ੍
ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵਯ ਹਥਿਆਰ ਨਰਸਿੰਘ ਵੱਲ ਸੁੱਟੇ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤੈਃ ਸਿਂਹਮਾਵृਣੋਦਸੁਰੋਤ੍ਤਮਃ। ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ਘਰ੍ਮਸਮਯੇ ਹਿਮਵਂਤਮਿਵਾਂਸ਼ੁਭਿਃ
ਉੱਚੇ ਅਸੁਰ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਹਿਮਾਲਿਆ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਹ੍ਯਮਰ੍षਾਨਿਲੋਦ੍ਭੂਤੋ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸੈਨ੍ਯਸਾਗਰਃ। ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਪ੍ਲਾਵਯਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮੈਨਾਕਮਿਵ ਸਾਗਰਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਡੁੱਬਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਮੈਨਾਕ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਡੁੱਬਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਸੈਃ ਪਾਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਖਡ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਗਦਾਭਿਰ੍ਮੁਸਲੈਸ੍ਤਥਾ। ਵਜ੍ਰੈਰਸ਼ਨਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਬਹੁਸ਼ਾਖੈਰ੍ਮਹਾਦ੍ਰੁਮੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਰਛੀਆਂ, ਫੰਦੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾਂ, ਮੋਸਲੇ, ਵਜਰ, ਬਿਜਲੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ, ਕਈ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਮੁਦ੍ਗਰੈਃ ਕੂਟਪਾਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਲੋਲੂਖਲਪਰ੍ਵਤੈਃ। ਸ਼ਤਘ੍ਨੀਭਿਸ਼੍ਚ ਦੀਪ੍ਤਾਭਿਰ੍ਦਂਡੈਰਪਿ ਸੁਦਾਰੁਣੈਃ
ਉਹ ਮੋਤੀਆਂ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡੇ, ਪੱਥਰ ਦੇ ਢੋਲੇ, ਪਹਾੜ, ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਲਦੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਲਾਠੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਲੜੇ।
ਤੇ ਦਾਨਵਾਃ ਪਾਸ਼ਗृਹੀਤਹਸ੍ਤਾ ਮਹੇਂਦ੍ਰਤੁਲ੍ਯਾਸ਼ਨਿਤੁਲ੍ਯ ਵੇਗਾਃ। ਸਮਂਤਤੋਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਬਾਹੁਕਾਯਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਸ਼ੀਰ੍षਾ ਇਵ ਨਾਗਪੋਤਾਃ
ਉਹ ਦਾਨਵ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੰਦੇ ਫੜ ਕੇ, ਮਹੇਂਦਰ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਤੇਜ਼, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਉਠੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉਠਾ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਣ।
ਸੁਵਰ੍ਣਮਾਲਾਕੁਲਭੂषਿਤਾਂਗਾਃ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕੁਲਵਕ੍ਤ੍ਰਗਰ੍ਤਾਃ। ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਪ੍ਰਭਾਸ੍ਤੇ ਚ ਸਸ਼ृਂਗਦੇਹਾਸ਼੍ਚੀਨਾਂਸ਼ੁਕਾ ਭਾਂਤਿ ਯਥੈਵ ਹਂਸਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਚੀਨੀ ਚਾਦਰਾਂ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸੋਸृਜਦ੍ਦਾਨਵੋ ਮਾਯਾਮਗ੍ਨਿਂ ਵਾਯੁਂ ਸਮੀਰਿਤਮ੍। ਤਮਿਂਦ੍ਰਸ੍ਤੋਯਦੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਦਾਨਵ ਨੇ ਜਾਦੂਈ ਅੱਗ ਛੱਡੀ, ਜੋ ਹਵਾ ਨਾਲ ਫੁੰਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦ੍ਰ, ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਮੀਂਹ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ।
ਮਹਤਾ ਤੋਯਵਰ੍षੇਣ ਸ਼ਮਯਮਾਸ ਪਾਵਕਮ੍। ਤਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਹਤਾਯਾਂ ਤੁ ਮਾਯਾਯਾਂ ਯੁਧਿ ਦਾਨਵਃ
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵੱਡੀ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਜਦੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜਾਦੂ ਰੋਕੀ ਗਈ, ਤਦ ਦਾਨਵ ਨੇ
ਅਸृਜਦ੍ਘੋਰਸਂਕਾਸ਼ਂ ਤਮਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਸਮਂਤਤਃ। ਤਮਸਾ ਸਂਵृਤੇ ਲੋਕੇ ਦੈਤ੍ਯੇष੍ਵਾਤ੍ਤਾਯੁਧੇषੁ ਚ
ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇਜ਼ ਹਨੇਰੀ ਛੱਡੀ; ਜਦੋਂ ਦੁਨੀਆ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਢੱਕ ਗਈ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਪਰਿਵृਤੋ ਦਿਵਾਕਰ ਇਵੋਦ੍ਗਤਃ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਾਂ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਮਸ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦਾਨਵਾ ਰਣੇ
ਆਪਣੀ ਹੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਲੀ ਭੰਨਵੀਂ ਭੌਂਹ ਵੇਖੀ।
ਲਲਾਟਸ੍ਥਾਂ ਤ੍ਰਿਕੂਟਸ੍ਥਾਂ ਗਂਗਾਂ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾਮਿਵ। ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਮਾਯਾਸੁ ਹਤਾਸੁ ਦਿਤਿਨਂਦਨਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ, ਤਿੰਨ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਗੰਗਾ ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਵਹ ਰਹੀ ਸੀ; ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਂ ਦੈਤ੍ਯਾ ਵਿषਣ੍ਣਾਸ਼੍ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਃ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਨਿਵ ਤੇਜਸਾ
ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ, ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ; ਫਿਰ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜਲਦਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੇ ਤਮੋਭੂਤਮਭੂਜ੍ਜਗਤ੍। ਆਵਹਃ ਪ੍ਰਵਹਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਵਹੋਥ ਸਮੀਰਣਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਪੰਚ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਦੁਨੀਆ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਢੱਕ ਗਈ; ਆਵਹ, ਪ੍ਰਵਹ, ਵਿਵਹ ਅਤੇ ਸਮੀਰਣ ਹਵਾ
ਪਰਾਵਹਸ੍ਸਂਵਹਸ਼੍ਚ ਉਦ੍ਵਹਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਤਥਾ ਪਰਿਵਹਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨੁਤ੍ਪਾਤਭਯਸ਼ਂਸਿਨਃ
ਪਰਾਵਹ, ਸੰਵਹ, ਉਦਵਹ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਪਰਿਵਹ, ਜੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਵਿਪਤੀਆਂ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ,
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਾਃ ਸਪ੍ਤ ਮਰੁਤੋ ਗਗਨੇਚਰਾਃ। ਯੇ ਗ੍ਰਹਾਸ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਯੇ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਵਂਤਿ ਹਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਤ ਮਰੁਤ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਗਏ; ਇਹ ਉਹ ਗ੍ਰਹ ਹਨ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਗਗਨੇ ਹृष੍ਟਾਵ੍ਯਚਰਂਸ਼੍ਚ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਅਯੋਗਤਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਚਰਦ੍ਯੋਗਂ ਨਿਸ਼ਿ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਉਹ ਸਭ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ; ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਨੇ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਜੋੜ ਕੀਤਾ।
ਸਗ੍ਰਹਃ ਸਹ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਸ੍ਤਾਰਾਪਤਿਰਰਿਂਦਮ। ਵਿਵਰ੍ਣਤਾਂ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਗਤੋ ਦਿਵਿ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਗ੍ਰਹਾਂ, ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦਾ ਰੰਗ ਫਿੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕृष੍ਣਃ ਕਬਂਧਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਸੁਮਹਾਨ੍ਦਿਵਿ। ਅਸृਜਚ੍ਚਾਸਿਤਾਂ ਸੂਰ੍ਯੋ ਧੂਮਵਤ੍ਤਾਂ ਵਿਭਾਵਸੁਃ
ਫਿਰ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕਾਲਾ, ਸਿਰ-ਰਹਿਤ ਸਰੀਰ ਦਿਸਿਆ; ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਕਾਲੀ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ ਚਮਕ ਛੱਡੀ।
ਗਗਨਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਪਰਿਵਿष੍ਯਤੇ। ਸਪ੍ਤਧੂਮਨਿਭਾ ਘੋਰਾਃ ਸੂਰ੍ਯਾਦਿ ਵਿਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਃ
ਭਗਵਾਨ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਘਿਰ ਗਿਆ; ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਸੱਤ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਕਾਰਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ।
ਸੋਮਸ੍ਯ ਗਗਨਸ੍ਥਸ੍ਯ ਗ੍ਰਹਾਸ੍ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਸ਼ृਂਙ੍ਗਗਾਃ। ਵਾਮੇ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਚੈਵ ਸ੍ਥਿਤੌ ਸ਼ੁਕ੍ਰਬृਹਸ੍ਪਤੀ
ਸੋਮ ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਗ੍ਰਹਿ ਸਿੰਗਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹਨ; ਤੇ ਖੱਬੇ ਤੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਸ਼ੁਕਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰੋ ਲੋਹਿਤਾਂਗੋ ਲੋਹਿਤਾਂਗਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਸਮਂ ਸਮਧਿਰੋਹਂਤ ਸਰ੍ਵੇ ਵੈ ਗਗਨੇਚਰਾਃ
ਸ਼ਨੀ, ਜੋ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੰਗਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਗ੍ਰਹਿ ਇਕਸਾਰ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਸ਼ृਂਗਾਣਿ ਸ਼ਨਕੈਰ੍ਘੋਰਾ ਯੁਗਾਂਤਾ ਵਰ੍ਤ੍ਤਨ ਗ੍ਰਹਾਃ। ਚਂਦ੍ਰਮਾਸ਼੍ਚ ਸਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੋ ਗ੍ਰਹੈਃ ਸਹ ਤਮੋਨੁਦਃ
ਸਿੰਗ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਹੌਲੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਗ੍ਰਹਿ ਹਨ; ਤੇ ਚੰਦ, ਆਪਣੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਚਰਾਚਰਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਰੋਹਿਣੀਂ ਨਾਭ੍ਯਨਂਦਤ। ਗृਹੀਤੋ ਰਾਹੁਣਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਉਲ੍ਕਾਭਿਰਭਿਹਨ੍ਯਤੇ
ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਰੋਹਣੀ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਈ; ਚੰਦ ਨੂੰ ਰਾਹੂ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਉਲਕਾਵਾਂ ਨੇ ਵੱਜਿਆ।
ਉਲ੍ਕਾਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਾਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰੇ ਵ੍ਯਚਰਂਤ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਦੇਵਾਨਾਮਧਿਪੋ ਦੇਵਃ ਸੋਪ੍ਯਵਰ੍षਤ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਚੰਦ ਉੱਤੇ ਜਲਦੇ ਉਲਕਾਵਾਂ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦੀਆਂ; ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਲਾਲ ਖੂਨ ਵਰਸਾਇਆ।
ਅਪਤਦ੍ਗਗਨਾਦੁਲ੍ਕਾ ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਰੂਪਾ ਮਹਾਸ੍ਵਨਾ। ਅਕਾਲੇ ਚ ਦ੍ਰੁਮਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਪੁष੍ਪ੍ਯਂਤਿ ਚ ਫਲਂਤਿ ਚ
ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਇੱਕ ਉਲਕਾ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੀ, ਡਿੱਗੀ; ਤੇ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤ ਅਣਸਮੇਂ ਫੁੱਲੇ ਤੇ ਫਲ ਲਗੇ।