ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਨ੍ਮਿਤਾਨਨੇਕਾਨ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਾ ਨਿਮਂਤ੍ਰਯੇਤ੍ । ਵਰਾਨ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਰੂਪੀ ਅਭੂਤ੍ਤਦਾ
ਤੀਹ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ, ਜਾਂ ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਉਤਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਮੱਛ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਸਨ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਦਤ੍ਤਂ ਹੁਤਂ ਜਪ੍ਤਂ ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਫਲਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਅਤਸ੍ਤਾਨ੍ਭੋਜਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਪਾਯਸਾਨ੍ਨਾਦਿਨਾ ਵ੍ਰਤੀ
ਉਸ ਦਿਨ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂ, ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂ, ਜਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੀਰ ਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਖਵਾਏ।
ਅਤੋ ਦੇਵਾ ਇਤਿ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਤਿਲਪਾਯਸਮ੍ । ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਫਿਰ, ਦੋ ਚਮਚਾਂ ਨਾਲ, ਤਿਲ-ਖੀਰ ਹਵਨ ਕਰੇ—ਇੱਕ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਲਈ, ਤੇ ਦੂਜਾ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਚ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਣਮੇਚ੍ਚ ਤਾਨ੍ । ਪੁਨਰ੍ਦੇਵਂ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤੁਲਸੀਂ ਤਥਾ
ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਉਤਨੀ ਦਕਸ਼ੀਣਾ ਦੇਵੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਰਾਬੀ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਪੌਦੇ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਤਤੋ ਗਾਂ ਕਪਿਲਾਂ ਤਤ੍ਰ ਪੂਜਯੇਦ੍ਵਿਧਿਵਦ੍ਵ੍ਰਤੀ । ਗੁਰੁਂ ਵ੍ਰਤੋਪਦੇष੍ਟਾਰਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਰਣਾਦਿਭਿਃ
ਫਿਰ, ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਉਥੇ ਕਪਿਲ ਗਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਵਰਤ ਸਿਖਾਉਣ ਵਾਲੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਕਰੇ।
ਸਪਤ੍ਨੀਕਂ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਗਾਂ ਚ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍ । ਯੁष੍ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਮੇ ਭਵੇਤ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗਾਂ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰੇ। 'ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੋ।'
ਵ੍ਰਤਾਦਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਮਯਾ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਸ਼ਮਾਯਾਤੁ ਸ੍ਥਿਰਾ ਮੇ ਚਾਸ੍ਤੁ ਸਂਤਤਿਃ
'ਇਸ ਵਰਤ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਜੋ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ। ਮੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਸਦਾ ਟਿਕੀ ਰਹੇ।'
ਮਨੋਰਥਾਸ਼੍ਚ ਸਫਲਾਃ ਸਂਤੁ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਮਾਰ੍ਚਨਾਤ੍ । ਦੇਹਾਂਤੇ ਵੈष੍ਣਵਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਮਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
'ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ। ਦੇਹ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਦੁਲਭ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ।'
ਇਤਿ ਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਯਤਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਚ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਤਾਮਰ੍ਚਾਂ ਗੁਰਵੇ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਰਤ੍ਨਯੁਕ੍ਤਾਂ ਤਦਾ ਵ੍ਰਤੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਉਹ ਰਤਨ-ਜੜੀ ਪੂਜਾ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇਵੇ।
ਤਦਾ ਸੁਹृਦ੍ਗੁਰੁਯੁਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਭੁਂਜਤਿ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ । ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਵਾਥ ਤਪਸਿ ਵਿਧਿਰੇਵਂਵਿਧਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਫਿਰ, ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਗੁਰੂ ਸਮੇਤ, ਭਗਤ ਆਪ ਭੋਜਨ ਕਰੇ। ਕਾਰਤਿਕ ਜਾਂ ਤਪ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਇਹੀ ਵਿਧੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਸਮ੍ਯਕ੍ਕਾਰ੍ਤਿਕਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤਂ ਨਰਃ । ਵਿਪਾਪ੍ਮਾ ਸ ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਗੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਵਰਤ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਵ੍ਰਤੈਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੈਃਸ ਰ੍ਵਦਾਨੈਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ । ਤਤ੍ਕੋਟਿਗੁਣਿਤਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਸਮ੍ਯਗਸ੍ਯ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਸਾਰੇ ਵਰਤਾਂ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਰਤਿਕ ਵਰਤ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਨ ਤੇ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਫਲੋਦਯਃ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਰਤਾ ਯੇ ਸ੍ਯੁਃ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਵ੍ਰਤਕਾਰਿਣਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ ਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੜੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਮਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦੇਹਸ੍ਥਿਤਾਨਿ ਪਾਪਾਨਿ ਵਿਤਰ੍ਕਂ ਯਾਂਤਿ ਤਦ੍ਭਯਾਤ੍ । ਕ੍ਵ ਯਾਸ੍ਯਾਮੋ ਵਦਂਤ੍ਯੇਵਂ ਯਦ੍ਯਯਂ ਵ੍ਰਤਕृਨ੍ਨਰਃ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਪਾਪ ਡਰ ਕੇ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, 'ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਜਾਈਏ?'
ਇਤ੍ਯੂਰ੍ਜਵ੍ਰਤਨਿਯਮਾਨ੍ਸ਼ृਣੋਤਿ ਭਕ੍ਤਾ ਯੇ ਚੈਤਤ੍ਕਥਯਂਤਿ ਚੈਵ ਵੈष੍ਣਵਾਗ੍ਰੇ । ਤੇ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵ੍ਰਤਕਰਣਾਤ੍ਫਲਂ ਲਭੇਰਨ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਲੁषਵਿਨਾਸ਼ਨਂ ਲਭਂਤੇ
ਜੋ ਭਗਤ ਉਰਜਾ ਵਰਤ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਰਤ ਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫਲ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮਲਿਨਤਾ ਦਾ ਨਾਸ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਕਾਰ੍ਤਿਕਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸਤ੍ਯਭਾਮਾਸਂਵਾਦੇ ਉਦ੍ਯਾਪਨਵਰ੍ਣਨੋਨਾਮ ਪਂਚਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਦਮਾ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹਾਤਮਯ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸਤਯਭਾਮਾ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿਚ 'ਉਦਯਾਪਨ ਵਰਣਨ' ਨਾਮਕ ਪਚਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ।
ਪृਥੁਰੁਵਾਚ- ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕਥਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵ੍ਰਤਮੂਰ੍ਜਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍ । ਤਤ੍ਰ ਯਾ ਤੁਲਸੀਮੂਲੇ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪੂਜਾ ਤ੍ਵਯੋਦਿਤਾ
ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਰਜਾ ਵਰਤ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਜੋ ਗੱਲ ਦੱਸੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ —
ਤੇਨਾਹਂ ਪ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਤੁਲਸੀਭਵਮ੍ । ਕਥਂ ਸਾਤਿਪ੍ਰਿਯਾ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਣਃ
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਹਨ ਤੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਾਰੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੁਲਸੀ ਕਿਵੇਂ ਇੰਨੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ?
ਕਥਮੇषਾ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਕਸ੍ਮਿਂਸ੍ਥਾਨੇ ਚ ਨਾਰਦ । ਏਤਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਮਾਸੇਨ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋऽਸਿ ਮਤੋ ਹਿ ਮੇ
ਇਹ ਤੁਲਸੀ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮੀ, ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜਨਮੀ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਨਾਰਦਉਵਾਚ- ਪੁਰਾ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੇ ਸਿਂਧੁਸੂਨੌ ਨਿਪਾਤਿਤੇ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋऽਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਤੁਲਸੀਭਵਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਰੁਦਰ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਸੁਣੋ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਤੇ ਜਨਮ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਸੇਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ । ਪੁਰਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ਼ਿਵਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਗਾਤ੍ਕੈਲਾਸਪਰ੍ਵਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਃ ਪਰਿਵृਤਸ੍ਤ੍ਵਪ੍ਸਰੋਗਣਸੇਵਿਤਃ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀ ਘਟਨਾ ਪੂਰੀ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਇੰਦ੍ਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਕੈਲਾਸ ਪਰਬਤ ਗਿਆ।
ਯਾਵਦ੍ਗਤਃ ਸ਼ਿਵਗृਹਂ ਤਾਵਤ੍ਤਤ੍ਰਾਸ਼ੁ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ । ਪੁਰੁषਂ ਭੀਮਕਰ੍ਮਾਣਂ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਨਯਨਭੀषਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤੁਰੰਤ ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੰਦ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣਾ ਮਨੁੱਖ ਦੇਖਿਆ।
ਸ ਪृष੍ਟਸ੍ਤੇਨ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭੋ ਕ੍ਵ ਗਤੋ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਏਵਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਪृष੍ਟਃ ਸ ਯਦਾ ਨੋਚਿਵਾਨ੍ਨृਪ
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਭਾਈ? ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕਿੱਥੇ ਗਏ ਹਨ?' ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛਣ ਤੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਰਾਜਨ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਸ੍ਤਨ੍ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਰੇ ਮਯਾ ਪृਚ੍ਛਮਾਨੋऽਪਿ ਨੋਤ੍ਤਰਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨਸਿ
ਫਿਰ ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦ੍ਰ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਕੋਈ ਉੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ।'
ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਹਨ੍ਮਿ ਵਜ੍ਰੇਣ ਕਸ੍ਤੇ ਤ੍ਰਾਤਾਸ੍ਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇ । ਇਤ੍ਯੁਦੀਰ੍ਯ ਤਤੋ ਵਜ੍ਰੀ ਵਜ੍ਰੇਣ ਚਾਹਨਦ੍ਦृਢਮ੍
'ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰਾਂਗਾ। ਤੇਰਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ?' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਜਾਇਆ।
ਤੇਨਾਸ੍ਯ ਕਂਠੇ ਨੀਲਤ੍ਵਮਗਾਦ੍ਵਜ੍ਰਂ ਚ ਭਸ੍ਮਤਾਂ । ਤਤੋ ਰੁਦ੍ਰ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਤੇਜਸਾ ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਨਿਵ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਨੀਲੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਵਜਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਭਸਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰੁਦਰ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸਾੜ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟੋऽਭਵਤ੍ । ਇਂਦ੍ਰਸ਼੍ਚਦਂਡਵਦ੍ਭੂਮੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਹੱਥ ਜੋੜ ਲਏ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਨਮਾ ਕੇ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ- ਨਮੋ ਦੇਵਾਧਿਦੇਵਾਯ ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕਾਯ ਕਪਰ੍ਦਿਨੇ । ਤ੍ਰਿਪੁਰਘ੍ਨਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਨਮੋਂਧਕਨਿषੂਦਿਨੇ
ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤ੍ਰਯੰਬਕ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਸ਼ਰਵ ਤੇ ਅੰਧਕ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।'
ਵਿਰੂਪਾਯਾਤਿਰੂਪਾਯ ਬਹੁਰੂਪਾਯ ਸ਼ਂਭਵੇ । ਯਜ੍ਞਵਿਧ੍ਵਂਸਕਰ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਫਲਦਾਯਿਨੇ
ਉਸ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਯਜਨਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਯਜਨਿਆਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕਾਲਾਂਤਕਾਯ ਕਾਲਾਯ ਕਾਲਭੋਗਧਰਾਯ ਚ । ਨਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਿਰੋਹਂਤ੍ਰੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਮੌਤ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਵਿਅੋਗ ਨੂੰ ਝਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਵੱਢਣ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।