ਆਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਮਹਾਭਾਗਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍ਵੈ ਸ਼ਂਸਿਤਵ੍ਰਤਾਨ੍। ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪਰਾਨ੍ਦਾਨ੍ਤਾਨ੍ਧਰ੍षਯਾਮਾਸ ਦਾਨਵਃ
ਉਸ ਦਾਨਵ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਦੇਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਸ੍ਥਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ ਮਹਾਸੁਰਃ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਸ਼ਮਾਨੀਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਸਤਿ ਦਾਨਵਃ
ਉਸ ਮਹਾਂਸੁਰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਏ ਤੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਯਦਾ ਵਰਮਦੋਤ੍ਸਿਕ੍ਤਸ਼੍ਚੋਦਿਤਃ ਕਾਲਧਰ੍ਮਿਣਾ। ਯਜ੍ਞਿਯਾਨਕਰੋਦ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨਯਜ੍ਞੀਯਾਂਸ਼੍ਚ ਦੈਵਤਾਨ੍
ਜਦ ਉਹ ਵਰ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰਵਾਏ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਯੱਗ ਆਦਿਕ ਕਰਵਾਏ।
ਤਥਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਚ ਵਸਵਸ੍ਤਥਾ। ਰੁਦ੍ਰਾ ਦੇਵਗਣਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਦੇਵਦ੍ਵਿਜਮਹਰ੍षਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੈਤ, ਸਾਧਿਆ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ, ਵਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਯਕਸ਼, ਦੇਵਦ੍ਵਿਜ ਤੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ—
ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵਿष੍ਣੁਮੁਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮਹਾਬਲਮ੍। ਦੇਵਦੇਵਂ ਯਜ੍ਞਮਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਸਭ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਯੱਗ-ਸਰੂਪ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸਦਾ-ਥਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ-। ਨਾਰਾਯਣ ਮਹਾਭਾਗ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ। ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਜਹਿ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਂ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ ਹਾਂ; ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਃ ਪਰਮੋਦਾਤਾ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਃ ਪਰਮੋ ਗੁਰੁਃ। ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਃ ਪਰਮੋ ਦੇਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਤਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕਾ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ-। ਭਯਂ ਤ੍ਯਜਦ੍ਧ੍ਵਮਮਰਾ ਅਭਯਂ ਵੋ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਤਥੈਵ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਡਰ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਹੇ ਅਮਰ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਵੋ।
ਏਨਂ ਹਿ ਸਗਣਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਵਰਦਾਨੇਨ ਗਰ੍ਵਿਤਮ੍। ਅਵਧ੍ਯਮਮਰੇਂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਂ ਨਿਹਨ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਹ ਦੈਤ, ਜੋ ਵਰ ਦੇ ਗਰੂਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਅਜੇਯ ਹੈ, ਮੈਂ ਹੀ ਇਸ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਪੋ ਵਿष੍ਣੁਰਵ੍ਯਯਃ। ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਸ੍ਥਾਨਂ ਜਗਾਮ ਹਰਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਅਟੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਹਰਿ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤੇਜਸਾ ਭਾਸ੍ਕਾਰਾਕਾਰਃ ਸ਼ਸ਼ੀਕਾਂਤ੍ਯੇਵ ਚਾਪਰਃ। ਨਰਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾਰ੍ਧਤਨੁਂ ਸਿਂਹਸ੍ਯਾਰ੍ਦ੍ਧਤਨੁਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਠੰਢਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਧੀ ਸਰੀਰ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਤੇ ਅੱਧੀ ਸਰੀਰ ਸਿੰਘ ਦੀ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਈ।
ਨਾਰਸਿਂਹੇਨ ਵਪੁषਾ ਪਾਣਿਂ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਪਾਣਿਨਾ। ਤਤੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍
ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਦਿਵ੍ਯ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸਭਾ ਵੇਖੀ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਯੁਤਾਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਂ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਸਭਾਮ੍। ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਂ ਯੋਜਨਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਮਧ੍ਯਰ੍ਦ੍ਧਮਾਯਤਾਮ੍
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੀ ਸਭਾ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ—ਇੱਕ ਸੌ ਪੰਜਾਹ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ।
ਵੈਹਾਯਸੀਂ ਕਾਮਗਮਾਂ ਪਂਚਯੋਜਨਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਾਮ੍। ਜਰਾਸ਼ੋਕਕ੍ਸ਼ਮਾਪੇਤਾਂ ਨਿष੍ਪ੍ਰਕਮ੍ਪ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿਵਾਂ ਸੁਖਾਮ੍
ਉਹ ਸਭਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟੰਗੀ ਹੋਈ, ਮਨਮੁੱਤਾਬਕ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ, ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਉੱਚੀ, ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਡੋਲ, ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸੀ।
ਵੇਸ਼੍ਮਾਸਨਵਤੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਜ੍ਵਲਂਤੀਮਿਵ ਤੇਜਸਾ। ਅਂਤਃਸਲਿਲਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਵਿਹਿਤਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਸਭਾ-ਭਵਨ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍ਣਮਯੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਫਲਪੁष੍ਪਪ੍ਰਦੈਰ੍ਯੁਤਾਮ੍। ਨੀਲਪੀਤਾਸਿਤਸ਼੍ਯਾਮੈਃ ਸ਼੍ਵੇਤੈਰ੍ਲੋਹਿਤਕੈਰਪਿ
ਉਹ ਥਾਂ ਸੁੰਦਰ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ—ਨੀਲੇ, ਪੀਲੇ, ਕਾਲੇ, ਸਲੇਟੀ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ।
ਅਵਦਾਤੈਸ੍ਤਥਾ ਗੁਲ੍ਮੈ ਰਕ੍ਤਮਂਜਰਿਧਾਰਿਭਿਃ। ਸਿਤਾਭ੍ਰਘਨਸਂਕਾਸ਼ਾਂ ਪ੍ਲਵਂਤੀਂ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ
ਉਥੇ ਚਟਕਦਾਰ ਬੂਟੇ ਵੀ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਗੁੱਛੇ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਤਰ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਰਸ਼੍ਮਿਮਤੀ ਸ੍ਵਭਾਵੇਨ ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਮਨੋਰਮਾ। ਸੁਸੁਖਾ ਨ ਚ ਦੁਃਖਾ ਸਾ ਨ ਸ਼ੀਤਾ ਨ ਚ ਘਰ੍ਮਦਾ
ਉਹ ਥਾਂ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਆਪ ਹੀ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ, ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਸੀ, ਉਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਸੀ, ਨਾ ਠੰਢ, ਨਾ ਹੀ ਗਰਮੀ।
ਨ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸੇ ਗ੍ਲਾਨਿਂ ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਂਤਿ ਤੇ। ਨਾਨਰੂਪੈਰੁਪਕृਤਾ ਸੁਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸੁਭਾਸ੍ਵਰੈਃ
ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਭੁੱਖ, ਤਿੱਘ, ਜਾਂ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਅਚੰਭਤ ਜਿਹੀਆਂ ਸੁਰਤਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਤਿਚਂਦ੍ਰਾਤਿਸੂਰ੍ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਖਿਕਾਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਯਂਪ੍ਰਭਾ। ਦੀਪ੍ਯਤੇ ਨਾਕਪृष੍ਠਸ੍ਥਾ ਭਾਸਯਂਤੀ ਵਿਭਾਸੁਰਾ
ਉਹ ਥਾਂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਮੋਰ ਦੇ ਪਰਾਂ ਵਰਗੀ ਰੌਣਕ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਉੱਚੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਚਕਾਸ਼ਿਰੇ ਤਸ੍ਯਾਂ ਮੁਦਿਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਨੁषਾਃ। ਰਸਵਚ੍ਚ ਪ੍ਰਭੂਤਂ ਚ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਨ੍ਨਮੁਤ੍ਤਮਂ
ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਥੇ ਵਧੀਆ, ਸੁਆਦਲੇ ਤੇ ਰਸਦਾਰ ਭੋਜਨ-ਪਦਾਰਥ ਬਹੁਤ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਪੁਣ੍ਯਗਂਧਾਸ੍ਰਜਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਤ੍ਯਕਾਲਫਲਾ ਦ੍ਰੁਮਾਃ। ਉष੍ਣੇ ਸ਼ੀਤਾਨਿ ਤੋਯਾਨਿ ਸ਼ੀਤੇ ਚੋष੍ਣਾਨਿ ਸਂਤਿ ਵੈ
ਉਥੇ ਦਰੱਖਤ ਸਦਾ ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਹਰ ਸਮੇਂ ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ; ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਮਿਲਦਾ ਸੀ ਤੇ ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਗਰਮ ਪਾਣੀ।
ਪੁष੍ਪਿਤਾਗ੍ਰਾਨ੍ਮਹਾਸ਼ਾਖਾਨ੍ਪ੍ਰਵਾਲਾਂਕੁਰਧਾਰਿਣਃ। ਲਤਾਵਿਤਾਨਸਂਛਨ੍ਨਾਨ੍ਕਲ੍ਪਾਨੈਕ੍ਸ਼ਿष੍ਠ ਸ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਨਰਮ ਕੋਪਲੇ ਤੇ ਅੰਕੁਰ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਵੱਲੀਆਂ ਦੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਗਂਧਵਂਤਿ ਚ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਰਸਵਂਤਿ ਫਲਾਨਿ ਚ। ਤਾਨਿ ਸ਼ੀਤਾਨਿ ਚੋष੍ਣਾਨਿ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਸਰਾਂਸਿ ਚ
ਉਥੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਸਨ, ਕੁਝ ਠੰਢੇ ਤੇ ਕੁਝ ਗਰਮ, ਤੇ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਝੀਲਾਂ ਵੀ ਸਨ।
ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਭੂਪਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਭਾਯਾਂ ਤਸ੍ਯ ਸ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਨਲਿਨੈਃ ਪੁਂਡਰੀਕੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਪਤ੍ਰੈਃ ਸੁਗਂਧਿਭਿਃ
ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਸਭਾ-ਭਵਨ ਵਿੱਚ ਤੀਰਥ-ਸਥਾਨ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਕਮਲ, ਚਿੱਟੇ ਪਦਮ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਸੌ-ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਰਕ੍ਤੈਃ ਕੁਵਲਯੈਸ਼੍ਚੈਵ ਕਲ੍ਹਾਰੈਰੁਤ੍ਪਲੈਸ੍ਤਥਾ। ਨਾਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਸਮੋਪੇਤੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸੁਪ੍ਰਿਯੈਃ1.45.
ਉਥੇ ਲਾਲ ਕਵਲ, ਨੀਲੇ ਕੁਵਲ, ਕਲਹਾਰ ਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਅਚੰਭਤ ਤੇ ਮਨਭਾਵਣੇ ਫੁੱਲ ਸਨ।
ਕਾਰਂਡਵੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵਾਕੈਃ ਸਾਰਸੈਃ ਕੁਰਰੈਰਪਿ। ਵਿਮਲਸ੍ਫਟਿਕਾਭਾਨਿ ਪਾਂਡੁਰਚ੍ਛਦਨੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜੈਃ
ਉਥੇ ਬਤਖਾਂ, ਚਕਵੇਂ, ਸਾਰਸ ਤੇ ਕੁਰਰੇ, ਤੇ ਕੱਚੇ ਚਿੱਟੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਸਨ, ਜੋ ਸਫੈਦ ਸਫਟਿਕ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਬਹੁਹਂਸੋਪਗੀਤਾਨਿ ਸਾਰਸਾਨਾਂ ਰੁਤਾਨਿ ਚ। ਗਂਧਯੁਕ੍ਤਾ ਲਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੁष੍ਪਮਂਜਰਿਧਾਰਿਣੀਃ
ਉਥੇ ਸਾਰਸਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਮਿਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਬੇਲਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਭਗਵਾਨ੍ਹृष੍ਟਃ ਖਦਿਰਾਨ੍ਵੇਤਸਾਰ੍ਜੁਨਾਨ੍। ਚੂਤਾਨਿਮ੍ਬਾਨਾਗਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਕਦਂਬਾ ਬਕੁਲਾ ਧਵਾਃ
ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਖਦਿਰ, ਵੇਤ, ਅਰਜੁਨ, ਆਮ, ਨੀਮ, ਆਗਾ, ਕਦੰਬ, ਬਕੁਲ ਤੇ ਧਵਾ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਿਯਂਗਵਃ ਪਾਟਲਾਖ੍ਯਾਃ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲ੍ਯਸ੍ਸ ਹਰਿਦ੍ਰਵਾਃ। ਸ਼ਾਲਾਸ੍ਤਾਲਾਸ੍ਤਮਾਲਾਸ਼੍ਚ ਚਂਪਕਾਸ਼੍ਚ ਮਨੋਰਮਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ, ਪਾਟਲ, ਸ਼ਾਲਮਲੀ, ਹਰਿਦਰੂ, ਸਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਚੰਪਕ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਵੇਖੇ।