ਅਹਂ ਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ਚ ਕਾਮਸ਼੍ਚ ਵਰੁਣੋ ਵਾਸਵੋ ਯਮਃ। ਧਨਦਸ਼੍ਚ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਕਿਂਪੁਰੁषਾਧਿਪਃ
ਮੈਂ ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਕਾਮ ਬਣ ਜਾਵਾਂ, ਵਰੁਣ, ਇੰਦਰ, ਯਮ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਖਭਾਲੀ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ -। ਏष ਦਿਵ੍ਯੋ ਵਰਸ੍ਤਾਤ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਸ੍ਤਵਾਦ੍ਭੁਤਃ। ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦੋ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪੁੱਤ, ਇਹ ਅਸਧਾਰਣ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਵਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਫਲ ਪਾਵੇਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਜਗਾਮਾਕਾਸ਼ਮੇਵ ਹਿ। ਵੈਰਾਜਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਵੈਰਾਜ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਮੰਦਰ ਸੀ, ਜਿਥੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੁੰਦੀ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ऋषਿਭਿਃ ਸਹ ਚਾਰਣਾਃ। ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਪਿਤਾਮਹਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਚਾਰਣ, ਵਰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਕੋਲ ਆਏ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ-। ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਾਦ੍ਭਗਵਨ੍ਵਧਿष੍ਯਤਿ ਸ ਨੋऽਸੁਰਃ। ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਸ਼੍ਚ ਭਗਵਨ੍ਵਧੋਪ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਵਰ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਹ ਅਸੁਰ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਉਪਾਅ ਵੀ ਸੋਚਿਆ ਜਾਵੇ।
ਭਗਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਾਦਿਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਸ੍ਵਯਂਪ੍ਰਭੁਃ। ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਚ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਾਨਾਮਵ੍ਯਕ੍ਤਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਪਰਃ
ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਆਪ-ਉਪਜੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਹਵਨ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਕਰਤਾ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ। ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਸੁਸ਼ੀਤੈਰ੍ਵਚਨਾਂਬੁਭਿਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਖੇ ਗਏ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਠੰਢੇ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਪਸਃ ਫਲਂ। ਤਪਸੋऽਨ੍ਤੇऽਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਵਧਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਤੈਅ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗੀ, ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰੇਗਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਬੁਧਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪਂਕਜਜਾਨਨਾਤ੍। ਸ੍ਵਾਨਿ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਕੰਵਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਲਬ੍ਧਮਾਤ੍ਰੇ ਵਰੇ ਸੋਥ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਸਰ੍ਵਾ ਅਬਾਧਤ। ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਰਦਾਨੇਨ ਗਰ੍ਵਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਮਿਲਿਆ, ਦੈਤ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਉਸ ਵਰ ਦੇ ਗਰੂਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸਾਰੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਆਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਮਹਾਭਾਗਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍ਵੈ ਸ਼ਂਸਿਤਵ੍ਰਤਾਨ੍। ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪਰਾਨ੍ਦਾਨ੍ਤਾਨ੍ਧਰ੍षਯਾਮਾਸ ਦਾਨਵਃ
ਉਸ ਦਾਨਵ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਦੇਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਸ੍ਥਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ ਮਹਾਸੁਰਃ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਸ਼ਮਾਨੀਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਸਤਿ ਦਾਨਵਃ
ਉਸ ਮਹਾਂਸੁਰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਏ ਤੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਯਦਾ ਵਰਮਦੋਤ੍ਸਿਕ੍ਤਸ਼੍ਚੋਦਿਤਃ ਕਾਲਧਰ੍ਮਿਣਾ। ਯਜ੍ਞਿਯਾਨਕਰੋਦ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨਯਜ੍ਞੀਯਾਂਸ਼੍ਚ ਦੈਵਤਾਨ੍
ਜਦ ਉਹ ਵਰ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰਵਾਏ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਯੱਗ ਆਦਿਕ ਕਰਵਾਏ।
ਤਥਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਚ ਵਸਵਸ੍ਤਥਾ। ਰੁਦ੍ਰਾ ਦੇਵਗਣਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਦੇਵਦ੍ਵਿਜਮਹਰ੍षਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੈਤ, ਸਾਧਿਆ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ, ਵਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਯਕਸ਼, ਦੇਵਦ੍ਵਿਜ ਤੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ—
ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵਿष੍ਣੁਮੁਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮਹਾਬਲਮ੍। ਦੇਵਦੇਵਂ ਯਜ੍ਞਮਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਸਭ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਯੱਗ-ਸਰੂਪ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸਦਾ-ਥਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ-। ਨਾਰਾਯਣ ਮਹਾਭਾਗ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ। ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਜਹਿ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਂ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ ਹਾਂ; ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਃ ਪਰਮੋਦਾਤਾ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਃ ਪਰਮੋ ਗੁਰੁਃ। ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਃ ਪਰਮੋ ਦੇਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਤਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕਾ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ-। ਭਯਂ ਤ੍ਯਜਦ੍ਧ੍ਵਮਮਰਾ ਅਭਯਂ ਵੋ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਤਥੈਵ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਡਰ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਹੇ ਅਮਰ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਵੋ।
ਏਨਂ ਹਿ ਸਗਣਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਵਰਦਾਨੇਨ ਗਰ੍ਵਿਤਮ੍। ਅਵਧ੍ਯਮਮਰੇਂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਂ ਨਿਹਨ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਹ ਦੈਤ, ਜੋ ਵਰ ਦੇ ਗਰੂਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਅਜੇਯ ਹੈ, ਮੈਂ ਹੀ ਇਸ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਪੋ ਵਿष੍ਣੁਰਵ੍ਯਯਃ। ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਸ੍ਥਾਨਂ ਜਗਾਮ ਹਰਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਅਟੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਹਰਿ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤੇਜਸਾ ਭਾਸ੍ਕਾਰਾਕਾਰਃ ਸ਼ਸ਼ੀਕਾਂਤ੍ਯੇਵ ਚਾਪਰਃ। ਨਰਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾਰ੍ਧਤਨੁਂ ਸਿਂਹਸ੍ਯਾਰ੍ਦ੍ਧਤਨੁਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਠੰਢਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਧੀ ਸਰੀਰ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਤੇ ਅੱਧੀ ਸਰੀਰ ਸਿੰਘ ਦੀ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਈ।
ਨਾਰਸਿਂਹੇਨ ਵਪੁषਾ ਪਾਣਿਂ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਪਾਣਿਨਾ। ਤਤੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍
ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਦਿਵ੍ਯ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸਭਾ ਵੇਖੀ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਯੁਤਾਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਂ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਸਭਾਮ੍। ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਂ ਯੋਜਨਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਮਧ੍ਯਰ੍ਦ੍ਧਮਾਯਤਾਮ੍
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੀ ਸਭਾ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ—ਇੱਕ ਸੌ ਪੰਜਾਹ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ।
ਵੈਹਾਯਸੀਂ ਕਾਮਗਮਾਂ ਪਂਚਯੋਜਨਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਾਮ੍। ਜਰਾਸ਼ੋਕਕ੍ਸ਼ਮਾਪੇਤਾਂ ਨਿष੍ਪ੍ਰਕਮ੍ਪ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿਵਾਂ ਸੁਖਾਮ੍
ਉਹ ਸਭਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟੰਗੀ ਹੋਈ, ਮਨਮੁੱਤਾਬਕ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ, ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਉੱਚੀ, ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਡੋਲ, ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸੀ।
ਵੇਸ਼੍ਮਾਸਨਵਤੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਜ੍ਵਲਂਤੀਮਿਵ ਤੇਜਸਾ। ਅਂਤਃਸਲਿਲਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਵਿਹਿਤਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਸਭਾ-ਭਵਨ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍ਣਮਯੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਫਲਪੁष੍ਪਪ੍ਰਦੈਰ੍ਯੁਤਾਮ੍। ਨੀਲਪੀਤਾਸਿਤਸ਼੍ਯਾਮੈਃ ਸ਼੍ਵੇਤੈਰ੍ਲੋਹਿਤਕੈਰਪਿ
ਉਹ ਥਾਂ ਸੁੰਦਰ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ—ਨੀਲੇ, ਪੀਲੇ, ਕਾਲੇ, ਸਲੇਟੀ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ।
ਅਵਦਾਤੈਸ੍ਤਥਾ ਗੁਲ੍ਮੈ ਰਕ੍ਤਮਂਜਰਿਧਾਰਿਭਿਃ। ਸਿਤਾਭ੍ਰਘਨਸਂਕਾਸ਼ਾਂ ਪ੍ਲਵਂਤੀਂ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ
ਉਥੇ ਚਟਕਦਾਰ ਬੂਟੇ ਵੀ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਗੁੱਛੇ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਤਰ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਰਸ਼੍ਮਿਮਤੀ ਸ੍ਵਭਾਵੇਨ ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਮਨੋਰਮਾ। ਸੁਸੁਖਾ ਨ ਚ ਦੁਃਖਾ ਸਾ ਨ ਸ਼ੀਤਾ ਨ ਚ ਘਰ੍ਮਦਾ
ਉਹ ਥਾਂ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਆਪ ਹੀ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ, ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਸੀ, ਉਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਸੀ, ਨਾ ਠੰਢ, ਨਾ ਹੀ ਗਰਮੀ।
ਨ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸੇ ਗ੍ਲਾਨਿਂ ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਂਤਿ ਤੇ। ਨਾਨਰੂਪੈਰੁਪਕृਤਾ ਸੁਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸੁਭਾਸ੍ਵਰੈਃ
ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਭੁੱਖ, ਤਿੱਘ, ਜਾਂ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਅਚੰਭਤ ਜਿਹੀਆਂ ਸੁਰਤਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਤਿਚਂਦ੍ਰਾਤਿਸੂਰ੍ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਖਿਕਾਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਯਂਪ੍ਰਭਾ। ਦੀਪ੍ਯਤੇ ਨਾਕਪृष੍ਠਸ੍ਥਾ ਭਾਸਯਂਤੀ ਵਿਭਾਸੁਰਾ
ਉਹ ਥਾਂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਮੋਰ ਦੇ ਪਰਾਂ ਵਰਗੀ ਰੌਣਕ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਉੱਚੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।