ਤਤਃ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮਾਗਤ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਹਿ। ਵਿਮਾਨੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੇਨ ਹਂਸਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ
ਫਿਰ ਆਪ ਹੀ, ਆਪ ਉਪਜੇ ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਆਏ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨ 'ਚ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹੰਸ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਆਦਿਤ੍ਯੈਰ੍ਵਸੁਭਿਃ ਸਾਧ੍ਯੈਰ੍ਮਰੁਦ੍ਭਿਰ੍ਦੈਵਤੈਸ੍ਸਹ। ਰੁਦ੍ਰੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸਹਾਯੈਸ਼੍ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਨ੍ਨਗੈਃ
ਉਹ ਨਾਲ ਆਦਿਤ, ਵਸੁ, ਸਾਧ, ਮਰੁਤ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਤੇ ਸੱਪ ਵੀ ਸਨ।
ਦਿਗ੍ਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਦਿਗ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਨਦੀਭਿਃ ਸਾਗਰੈਸ੍ਤਥਾ। ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਮੁਹੂਰ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਖਚਰੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਗ੍ਰਹੈਃ
ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਉਪ-ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਤਾਰੇ, ਮੁਹੂਰਤ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ ਆਏ।
ਦੇਵੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਿਦ੍ਧੈਃ ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਭਿਸ੍ਤਥਾ। ਰਾਜਰ੍षਿਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯਕृਦ੍ਭਿਰ੍ਗਂਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂਗਣੈਃ
ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਪੁੰਨ ਕਰਣ ਵਾਲੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਆਏ।
ਚਰਾਚਰਗੁਰੁਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵृਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦਿਵੌਕਸੈਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦੈਤ੍ਯਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਸੋਭਾਵਾਨ, ਸਾਰੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ — ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ — ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪ੍ਰੀਤੋਸ੍ਮਿ ਤਵ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਤਪਸਾऽਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਥੇष੍ਟਂ ਕਾਮਮਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਇਸ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਿਆ। ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰੁਵਾਚ-। ਨ ਦੇਵਾਸੁਰਗਂਧਰ੍ਵਾ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਨ ਮਾਨੁषਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਹਨ੍ਯੁਰ੍ਮਾਂ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮ
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵ, ਨਾ ਅਸੁਰ, ਨਾ ਗੰਧਰਵ, ਨਾ ਯਕਸ਼, ਨਾ ਸੱਪ, ਨਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਨਾ ਮਨੁੱਖ, ਨਾ ਪਿਸਾਚ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਣ।
ऋषਯੋ ਮਾਨਵਾਃ ਸ਼ਾਪੈਰ੍ਨ ਸ਼ਪੇਯੁਃ ਪਿਤਾਮਹ। ਯਦਿ ਮੇ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਰ ਏष ਵृਤੋ ਮਯਾ
ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਨਾ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਨਾ ਮਨੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਸਕਣ। ਜੇ ਭਗਵਾਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਵਰ ਮੈਂ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗਿਰਿਣਾ ਪਾਦਪੇਨ ਵਾ। ਨ ਸ਼ੁष੍ਕੇਣ ਨ ਚਾਰ੍ਦ੍ਰੇਣ ਨ ਸ੍ਯਾਚ੍ਚਾਨ੍ਯੇਨ ਮੇ ਵਧਃ
ਨਾ ਤਾਂ ਹਥਿਆਰ ਜਾਂ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਨਾ ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਦਰਖ਼ਤ ਨਾਲ, ਨਾ ਸੁੱਕੀ ਜਾਂ ਤਰ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇ।
ਭਵੇਯਮਹਮੇਵਾਰ੍ਕਃ ਸੋਮੋ ਵਾਯੁਰ੍ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ। ਸਲਿਲਂ ਚਾਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਮੈਂ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਅਕਾਸ਼, ਤਾਰੇ ਤੇ ਦੱਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।
ਅਹਂ ਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ਚ ਕਾਮਸ਼੍ਚ ਵਰੁਣੋ ਵਾਸਵੋ ਯਮਃ। ਧਨਦਸ਼੍ਚ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਕਿਂਪੁਰੁषਾਧਿਪਃ
ਮੈਂ ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਕਾਮ ਬਣ ਜਾਵਾਂ, ਵਰੁਣ, ਇੰਦਰ, ਯਮ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਖਭਾਲੀ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ -। ਏष ਦਿਵ੍ਯੋ ਵਰਸ੍ਤਾਤ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਸ੍ਤਵਾਦ੍ਭੁਤਃ। ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦੋ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪੁੱਤ, ਇਹ ਅਸਧਾਰਣ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਵਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਫਲ ਪਾਵੇਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਜਗਾਮਾਕਾਸ਼ਮੇਵ ਹਿ। ਵੈਰਾਜਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਵੈਰਾਜ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਮੰਦਰ ਸੀ, ਜਿਥੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੁੰਦੀ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ऋषਿਭਿਃ ਸਹ ਚਾਰਣਾਃ। ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਪਿਤਾਮਹਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਚਾਰਣ, ਵਰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਕੋਲ ਆਏ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ-। ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਾਦ੍ਭਗਵਨ੍ਵਧਿष੍ਯਤਿ ਸ ਨੋऽਸੁਰਃ। ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਸ਼੍ਚ ਭਗਵਨ੍ਵਧੋਪ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਵਰ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਹ ਅਸੁਰ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਉਪਾਅ ਵੀ ਸੋਚਿਆ ਜਾਵੇ।
ਭਗਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਾਦਿਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਸ੍ਵਯਂਪ੍ਰਭੁਃ। ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਚ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਾਨਾਮਵ੍ਯਕ੍ਤਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਪਰਃ
ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਆਪ-ਉਪਜੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਹਵਨ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਕਰਤਾ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ। ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਸੁਸ਼ੀਤੈਰ੍ਵਚਨਾਂਬੁਭਿਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਖੇ ਗਏ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਠੰਢੇ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਪਸਃ ਫਲਂ। ਤਪਸੋऽਨ੍ਤੇऽਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਵਧਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਤੈਅ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗੀ, ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰੇਗਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਬੁਧਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪਂਕਜਜਾਨਨਾਤ੍। ਸ੍ਵਾਨਿ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਕੰਵਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਲਬ੍ਧਮਾਤ੍ਰੇ ਵਰੇ ਸੋਥ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਸਰ੍ਵਾ ਅਬਾਧਤ। ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਰਦਾਨੇਨ ਗਰ੍ਵਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਮਿਲਿਆ, ਦੈਤ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਉਸ ਵਰ ਦੇ ਗਰੂਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸਾਰੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਆਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਮਹਾਭਾਗਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍ਵੈ ਸ਼ਂਸਿਤਵ੍ਰਤਾਨ੍। ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪਰਾਨ੍ਦਾਨ੍ਤਾਨ੍ਧਰ੍षਯਾਮਾਸ ਦਾਨਵਃ
ਉਸ ਦਾਨਵ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਦੇਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਸ੍ਥਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ ਮਹਾਸੁਰਃ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਸ਼ਮਾਨੀਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਸਤਿ ਦਾਨਵਃ
ਉਸ ਮਹਾਂਸੁਰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਏ ਤੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਯਦਾ ਵਰਮਦੋਤ੍ਸਿਕ੍ਤਸ਼੍ਚੋਦਿਤਃ ਕਾਲਧਰ੍ਮਿਣਾ। ਯਜ੍ਞਿਯਾਨਕਰੋਦ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨਯਜ੍ਞੀਯਾਂਸ਼੍ਚ ਦੈਵਤਾਨ੍
ਜਦ ਉਹ ਵਰ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰਵਾਏ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਯੱਗ ਆਦਿਕ ਕਰਵਾਏ।
ਤਥਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਚ ਵਸਵਸ੍ਤਥਾ। ਰੁਦ੍ਰਾ ਦੇਵਗਣਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਦੇਵਦ੍ਵਿਜਮਹਰ੍षਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੈਤ, ਸਾਧਿਆ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ, ਵਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਯਕਸ਼, ਦੇਵਦ੍ਵਿਜ ਤੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ—
ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵਿष੍ਣੁਮੁਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮਹਾਬਲਮ੍। ਦੇਵਦੇਵਂ ਯਜ੍ਞਮਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਸਭ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਯੱਗ-ਸਰੂਪ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸਦਾ-ਥਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ-। ਨਾਰਾਯਣ ਮਹਾਭਾਗ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ। ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਜਹਿ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਂ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ ਹਾਂ; ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਃ ਪਰਮੋਦਾਤਾ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਃ ਪਰਮੋ ਗੁਰੁਃ। ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਃ ਪਰਮੋ ਦੇਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਤਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕਾ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ-। ਭਯਂ ਤ੍ਯਜਦ੍ਧ੍ਵਮਮਰਾ ਅਭਯਂ ਵੋ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਤਥੈਵ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਡਰ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਹੇ ਅਮਰ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਵੋ।
ਏਨਂ ਹਿ ਸਗਣਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਵਰਦਾਨੇਨ ਗਰ੍ਵਿਤਮ੍। ਅਵਧ੍ਯਮਮਰੇਂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਂ ਨਿਹਨ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਹ ਦੈਤ, ਜੋ ਵਰ ਦੇ ਗਰੂਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਅਜੇਯ ਹੈ, ਮੈਂ ਹੀ ਇਸ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਪੋ ਵਿष੍ਣੁਰਵ੍ਯਯਃ। ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਸ੍ਥਾਨਂ ਜਗਾਮ ਹਰਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਅਟੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਹਰਿ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।