ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਨਿਹਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਧੁਰਂਧਰੇ। ਨਾਭੂਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਦਾ ਦੁਃਖੀ ਨਰਕੇष੍ਵਪਿ ਪਾਪਕृਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਭਾਰ ਝੱਲਣ ਵਾਲਾ ਦੈਤਿਆ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਨਰਕਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਉਦਾਸ ਨਾ ਹੋਏ।
ਸ੍ਤੁਵਂਤਃ षਣ੍ਮੁਖਂ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰੀਡਨ੍ਨਾਗਤਸ੍ਮਿਤਾਃ। ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਾਨੇਵ ਭੁਵਨਾਨ੍ਨਿਰਸ੍ਯਾਸਂਸ੍ਤਥੋਤ੍ਸੁਕਾਃ
ਦੇਵਤੇ ਛੇ ਮੁਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਮੁਖ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦਦੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ षਣ੍ਮੁਖਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਤੁष੍ਟਾਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਾਸ੍ਸਹਸਿਦ੍ਧੈਸ੍ਤਪੋਧਨੈਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਛੇ ਮੁਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਰਿਧੀਆਂ-ਸਿਧੀਆਂ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਵਰ ਦਿਤਾ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ। ਯਃ ਪਠੇਤ੍ਸ੍ਕਂਦਸਂਬਂਧਾਂ ਕਥਾਮੇਤਾਂ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਸ਼ृਣੁਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾਪਿ ਸ ਭਵੇਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ਨਰਃ
ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਜੋ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲਾ ਇਹ ਸਕੰਦਾ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਕਹਾਣੀ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।"
ਬਹ੍ਵਾਯੁਃ ਸੁਭਗਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ਸ਼ੁਭਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਭੂਤੇਭ੍ਯੋ ਨਿਰ੍ਭਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਸੁਖੀ, ਧਨਵਾਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਡਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹੇਗਾ।
ਸਂਧ੍ਯਾਮੁਪਾਸ੍ਯ ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਸ੍ਕਂਦਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਪਠੇਤ੍। ਸ ਯੁਕ੍ਤਃ ਕਿਨ੍ਨਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਹਾਧਨਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਸਕੰਦਾ ਦੇ ਚਰਿਤਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਸਮੇਤ ਵੱਡਾ ਧਨਪਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ-। ਇਦਾਨੀਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਰ੍ਵਧਮ੍। ਨਰਸਿਂਹਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਤਥਾ ਪਾਪਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦਾ ਕਿਵੇਂ ਵਧ ਹੋਇਆ, ਨਰਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ।"
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ-। ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗੇ ਰਾਜਨ੍ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਾਦਿਪੁਰੁषਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸੁਮਹਤ੍ਤਪਃ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਪੁਰਾਣੇ ਕਲਿਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਨ! ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਤੇ ਪਹਿਲਾ ਪੁਰਖ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ।"
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ। ਜਲਵਾਸੀ ਸਮਭਵਤ੍ਸ੍ਨਾਨਮੌਨਧृਤਵ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੇ ਦਸ ਸੌ ਸਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ, ਨਿੱਤ ਨ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵृਤਃ ਸ਼ਮਦਮਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਚੈਵ ਹਿ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰੀਤੋऽਭਵਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤਪਸਾ ਨਿਯਮੇਨ ਚ
ਉਹ ਮਨ ਦੀ ਠੰਢ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾਲ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਜਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮਾਗਤ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਹਿ। ਵਿਮਾਨੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੇਨ ਹਂਸਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ
ਫਿਰ ਆਪ ਹੀ, ਆਪ ਉਪਜੇ ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਆਏ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨ 'ਚ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹੰਸ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਆਦਿਤ੍ਯੈਰ੍ਵਸੁਭਿਃ ਸਾਧ੍ਯੈਰ੍ਮਰੁਦ੍ਭਿਰ੍ਦੈਵਤੈਸ੍ਸਹ। ਰੁਦ੍ਰੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸਹਾਯੈਸ਼੍ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਨ੍ਨਗੈਃ
ਉਹ ਨਾਲ ਆਦਿਤ, ਵਸੁ, ਸਾਧ, ਮਰੁਤ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਤੇ ਸੱਪ ਵੀ ਸਨ।
ਦਿਗ੍ਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਦਿਗ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਨਦੀਭਿਃ ਸਾਗਰੈਸ੍ਤਥਾ। ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਮੁਹੂਰ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਖਚਰੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਗ੍ਰਹੈਃ
ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਉਪ-ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਤਾਰੇ, ਮੁਹੂਰਤ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ ਆਏ।
ਦੇਵੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਿਦ੍ਧੈਃ ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਭਿਸ੍ਤਥਾ। ਰਾਜਰ੍षਿਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯਕृਦ੍ਭਿਰ੍ਗਂਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂਗਣੈਃ
ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਪੁੰਨ ਕਰਣ ਵਾਲੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਆਏ।
ਚਰਾਚਰਗੁਰੁਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵृਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦਿਵੌਕਸੈਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦੈਤ੍ਯਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਸੋਭਾਵਾਨ, ਸਾਰੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ — ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ — ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪ੍ਰੀਤੋਸ੍ਮਿ ਤਵ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਤਪਸਾऽਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਥੇष੍ਟਂ ਕਾਮਮਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਇਸ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਿਆ। ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰੁਵਾਚ-। ਨ ਦੇਵਾਸੁਰਗਂਧਰ੍ਵਾ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਨ ਮਾਨੁषਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਹਨ੍ਯੁਰ੍ਮਾਂ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮ
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵ, ਨਾ ਅਸੁਰ, ਨਾ ਗੰਧਰਵ, ਨਾ ਯਕਸ਼, ਨਾ ਸੱਪ, ਨਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਨਾ ਮਨੁੱਖ, ਨਾ ਪਿਸਾਚ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਣ।
ऋषਯੋ ਮਾਨਵਾਃ ਸ਼ਾਪੈਰ੍ਨ ਸ਼ਪੇਯੁਃ ਪਿਤਾਮਹ। ਯਦਿ ਮੇ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਰ ਏष ਵृਤੋ ਮਯਾ
ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਨਾ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਨਾ ਮਨੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਸਕਣ। ਜੇ ਭਗਵਾਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਵਰ ਮੈਂ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗਿਰਿਣਾ ਪਾਦਪੇਨ ਵਾ। ਨ ਸ਼ੁष੍ਕੇਣ ਨ ਚਾਰ੍ਦ੍ਰੇਣ ਨ ਸ੍ਯਾਚ੍ਚਾਨ੍ਯੇਨ ਮੇ ਵਧਃ
ਨਾ ਤਾਂ ਹਥਿਆਰ ਜਾਂ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਨਾ ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਦਰਖ਼ਤ ਨਾਲ, ਨਾ ਸੁੱਕੀ ਜਾਂ ਤਰ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇ।
ਭਵੇਯਮਹਮੇਵਾਰ੍ਕਃ ਸੋਮੋ ਵਾਯੁਰ੍ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ। ਸਲਿਲਂ ਚਾਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਮੈਂ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਅਕਾਸ਼, ਤਾਰੇ ਤੇ ਦੱਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।
ਅਹਂ ਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ਚ ਕਾਮਸ਼੍ਚ ਵਰੁਣੋ ਵਾਸਵੋ ਯਮਃ। ਧਨਦਸ਼੍ਚ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਕਿਂਪੁਰੁषਾਧਿਪਃ
ਮੈਂ ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਕਾਮ ਬਣ ਜਾਵਾਂ, ਵਰੁਣ, ਇੰਦਰ, ਯਮ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਖਭਾਲੀ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ -। ਏष ਦਿਵ੍ਯੋ ਵਰਸ੍ਤਾਤ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਸ੍ਤਵਾਦ੍ਭੁਤਃ। ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦੋ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪੁੱਤ, ਇਹ ਅਸਧਾਰਣ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਵਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਫਲ ਪਾਵੇਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਜਗਾਮਾਕਾਸ਼ਮੇਵ ਹਿ। ਵੈਰਾਜਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਵੈਰਾਜ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਮੰਦਰ ਸੀ, ਜਿਥੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੁੰਦੀ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ऋषਿਭਿਃ ਸਹ ਚਾਰਣਾਃ। ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਪਿਤਾਮਹਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਚਾਰਣ, ਵਰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਕੋਲ ਆਏ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ-। ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਾਦ੍ਭਗਵਨ੍ਵਧਿष੍ਯਤਿ ਸ ਨੋऽਸੁਰਃ। ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਸ਼੍ਚ ਭਗਵਨ੍ਵਧੋਪ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਵਰ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਹ ਅਸੁਰ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਉਪਾਅ ਵੀ ਸੋਚਿਆ ਜਾਵੇ।
ਭਗਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਾਦਿਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਸ੍ਵਯਂਪ੍ਰਭੁਃ। ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਚ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਾਨਾਮਵ੍ਯਕ੍ਤਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਪਰਃ
ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਆਪ-ਉਪਜੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਹਵਨ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਕਰਤਾ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ। ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਸੁਸ਼ੀਤੈਰ੍ਵਚਨਾਂਬੁਭਿਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਖੇ ਗਏ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਠੰਢੇ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਪਸਃ ਫਲਂ। ਤਪਸੋऽਨ੍ਤੇऽਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਵਧਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਤੈਅ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗੀ, ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰੇਗਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਬੁਧਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪਂਕਜਜਾਨਨਾਤ੍। ਸ੍ਵਾਨਿ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਕੰਵਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਲਬ੍ਧਮਾਤ੍ਰੇ ਵਰੇ ਸੋਥ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਸਰ੍ਵਾ ਅਬਾਧਤ। ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਰਦਾਨੇਨ ਗਰ੍ਵਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਮਿਲਿਆ, ਦੈਤ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਉਸ ਵਰ ਦੇ ਗਰੂਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸਾਰੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।