ਪ੍ਰਾਣਾਂਤਕਰਣਂ ਜਾਤਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾ ਹਵਂ। ਦੇਵਾਨ੍ਨਿਪੀਡਿਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰਃ ਕੋਪਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਹਵਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਮੌਤ ਵਰਗੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆ ਪਈ। ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋਏ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਕੁਮਾਰਾ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਤੋਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਦਾਰਯਾਮਾਸ ਦਾਨਾਵਾਨਾਮਨੀਕਿਨੀਮ੍। ਤੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਨਿष੍ਪ੍ਰਤੀਕਾਰੈਸ੍ਤਾਡਿਤਾਸ੍ਸੁਰਕਂਟਕਾਃ
ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਮੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਕਾਲਨੇਮਿਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਣੇ ਹ੍ਯਾਸਨ੍ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ। ਵਿਦ੍ਰੁਤੇषੁ ਚ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਹਤੇषੁ ਸਮਂਤਤਃ
ਕਾਲਨੇਮੀ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਿੱਠ ਮੋੜ ਗਏ। ਜਿਧਰ-ਤਿਧਰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਭੱਜਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਕਿਨ੍ਨਰੋਦ੍ਗਾਰਗੀਤੈਸ਼੍ਚ ਹਾਸ੍ਯਸਨ੍ਯਸ੍ਤਚੇਤਨਃ। ਜਘ੍ਨੇ ਕੁਮਾਰਂ ਗਦਯਾ ਨਿष੍ਟਪ੍ਤਕਨਕਤ੍ਵਿषਾ
ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਮਨ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਕੁਮਾਰਾ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਰੈਰ੍ਮਯੂਰਂ ਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਚਕਾਰ ਵਿਮੁਖਂ ਰਣੇ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਾਡ੍ਮੁਖੋ ਦੇਵੋ ਮੁਕ੍ਤਰਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਵਾਹਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੋਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਿੱਠ ਮੋੜਣ ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਨੂੰ ਲਹੂ ਵਗਦਾ ਤੇ ਪਿੱਠ ਮੋੜਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ...
ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵਿਮਲਾਂ ਰਣੇ ਕਨਕਭੂषਣਾਮ੍। ਬਾਹੁਨਾ ਹੇਮਕੇਯੂਰ ਰੁਚਿਰੇਣ षਡਾਨਨਃ
ਛੇ ਮੁਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਸੁੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਚੁੱਕ ਲਈ, ਉਸ ਦਾ ਬਾਂਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੇਯੂਰ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤੋਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਸੇਨਸ੍ਤਾਰਕਂ ਦਾਨਵਾਧਿਪਮ੍। ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠ ਸੁਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਯਮਲੋਕਂ ਵਿਲੋਕਯ
ਫਿਰ ਮਹਾਸੇਨਾ ਨੇ ਤਾਰਕ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਖੜਾ ਰਹਿ, ਖੜਾ ਰਹਿ, ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆ! ਜਮਲੋਕ ਨੂੰ ਵੇਖ।"
ਹਤੋ ਹ੍ਯਸਿ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਮਰ ਸ੍ਵਂ ਦੈਤ੍ਯਚੇष੍ਟਿਤਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਮੁਮੋਚ ਦਿਤਿਜਂ ਪ੍ਰਤਿ
"ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣਾ ਦੈਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਰਤੂਤ ਯਾਦ ਕਰ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਤੀ ਦੇਤੀ।
ਸਾ ਕੁਮਾਰਭੁਜੋਤ੍ਸृष੍ਟਾ ਤਤ੍ਕੇਯੂਰਰਵਾਨੁਗਾ। ਬਿਭੇਦ ਦੈਤ੍ਯਹृਦਯਂ ਵਜ੍ਰਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰਕਰ੍ਕਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਕੁਮਾਰਾ ਦੇ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਤੇ ਕੇਯੂਰ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ ਨਿਕਲੀ, ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਵਜਰ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸਖਤ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਈ।
ਗਤਾਸੁਃ ਸ ਪਪਾਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਲਯੇ ਭੂਧਰੋ ਯਥਾ। ਵਿਕੀਰ੍ਣਮਕੁਟੋष੍ਣੀषੋ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਾਖਿਲਭੂषਣਃ
ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਡਿੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ ਵੇਲੇ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਮਕੁਟ ਤੇ ਪੱਗ ਖੁਲ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ ਝੜ ਪਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਨਿਹਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਧੁਰਂਧਰੇ। ਨਾਭੂਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਦਾ ਦੁਃਖੀ ਨਰਕੇष੍ਵਪਿ ਪਾਪਕृਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਭਾਰ ਝੱਲਣ ਵਾਲਾ ਦੈਤਿਆ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਨਰਕਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਉਦਾਸ ਨਾ ਹੋਏ।
ਸ੍ਤੁਵਂਤਃ षਣ੍ਮੁਖਂ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰੀਡਨ੍ਨਾਗਤਸ੍ਮਿਤਾਃ। ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਾਨੇਵ ਭੁਵਨਾਨ੍ਨਿਰਸ੍ਯਾਸਂਸ੍ਤਥੋਤ੍ਸੁਕਾਃ
ਦੇਵਤੇ ਛੇ ਮੁਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਮੁਖ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦਦੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ षਣ੍ਮੁਖਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਤੁष੍ਟਾਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਾਸ੍ਸਹਸਿਦ੍ਧੈਸ੍ਤਪੋਧਨੈਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਛੇ ਮੁਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਰਿਧੀਆਂ-ਸਿਧੀਆਂ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਵਰ ਦਿਤਾ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ। ਯਃ ਪਠੇਤ੍ਸ੍ਕਂਦਸਂਬਂਧਾਂ ਕਥਾਮੇਤਾਂ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਸ਼ृਣੁਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾਪਿ ਸ ਭਵੇਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ਨਰਃ
ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਜੋ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲਾ ਇਹ ਸਕੰਦਾ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਕਹਾਣੀ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।"
ਬਹ੍ਵਾਯੁਃ ਸੁਭਗਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ਸ਼ੁਭਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਭੂਤੇਭ੍ਯੋ ਨਿਰ੍ਭਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਸੁਖੀ, ਧਨਵਾਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਡਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹੇਗਾ।
ਸਂਧ੍ਯਾਮੁਪਾਸ੍ਯ ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਸ੍ਕਂਦਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਪਠੇਤ੍। ਸ ਯੁਕ੍ਤਃ ਕਿਨ੍ਨਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਹਾਧਨਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਸਕੰਦਾ ਦੇ ਚਰਿਤਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਸਮੇਤ ਵੱਡਾ ਧਨਪਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ-। ਇਦਾਨੀਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਰ੍ਵਧਮ੍। ਨਰਸਿਂਹਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਤਥਾ ਪਾਪਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦਾ ਕਿਵੇਂ ਵਧ ਹੋਇਆ, ਨਰਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ।"
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ-। ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗੇ ਰਾਜਨ੍ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਾਦਿਪੁਰੁषਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸੁਮਹਤ੍ਤਪਃ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਪੁਰਾਣੇ ਕਲਿਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਨ! ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਤੇ ਪਹਿਲਾ ਪੁਰਖ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ।"
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ। ਜਲਵਾਸੀ ਸਮਭਵਤ੍ਸ੍ਨਾਨਮੌਨਧृਤਵ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੇ ਦਸ ਸੌ ਸਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ, ਨਿੱਤ ਨ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵृਤਃ ਸ਼ਮਦਮਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਚੈਵ ਹਿ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰੀਤੋऽਭਵਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤਪਸਾ ਨਿਯਮੇਨ ਚ
ਉਹ ਮਨ ਦੀ ਠੰਢ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾਲ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਜਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮਾਗਤ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਹਿ। ਵਿਮਾਨੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੇਨ ਹਂਸਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ
ਫਿਰ ਆਪ ਹੀ, ਆਪ ਉਪਜੇ ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਆਏ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨ 'ਚ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹੰਸ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਆਦਿਤ੍ਯੈਰ੍ਵਸੁਭਿਃ ਸਾਧ੍ਯੈਰ੍ਮਰੁਦ੍ਭਿਰ੍ਦੈਵਤੈਸ੍ਸਹ। ਰੁਦ੍ਰੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸਹਾਯੈਸ਼੍ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਨ੍ਨਗੈਃ
ਉਹ ਨਾਲ ਆਦਿਤ, ਵਸੁ, ਸਾਧ, ਮਰੁਤ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਤੇ ਸੱਪ ਵੀ ਸਨ।
ਦਿਗ੍ਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਦਿਗ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਨਦੀਭਿਃ ਸਾਗਰੈਸ੍ਤਥਾ। ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਮੁਹੂਰ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਖਚਰੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਗ੍ਰਹੈਃ
ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਉਪ-ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਤਾਰੇ, ਮੁਹੂਰਤ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ ਆਏ।
ਦੇਵੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਿਦ੍ਧੈਃ ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਭਿਸ੍ਤਥਾ। ਰਾਜਰ੍षਿਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯਕृਦ੍ਭਿਰ੍ਗਂਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂਗਣੈਃ
ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਪੁੰਨ ਕਰਣ ਵਾਲੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਆਏ।
ਚਰਾਚਰਗੁਰੁਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵृਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦਿਵੌਕਸੈਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦੈਤ੍ਯਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਸੋਭਾਵਾਨ, ਸਾਰੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ — ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ — ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪ੍ਰੀਤੋਸ੍ਮਿ ਤਵ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਤਪਸਾऽਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਥੇष੍ਟਂ ਕਾਮਮਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਇਸ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਿਆ। ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰੁਵਾਚ-। ਨ ਦੇਵਾਸੁਰਗਂਧਰ੍ਵਾ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਨ ਮਾਨੁषਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਹਨ੍ਯੁਰ੍ਮਾਂ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮ
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵ, ਨਾ ਅਸੁਰ, ਨਾ ਗੰਧਰਵ, ਨਾ ਯਕਸ਼, ਨਾ ਸੱਪ, ਨਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਨਾ ਮਨੁੱਖ, ਨਾ ਪਿਸਾਚ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਣ।
ऋषਯੋ ਮਾਨਵਾਃ ਸ਼ਾਪੈਰ੍ਨ ਸ਼ਪੇਯੁਃ ਪਿਤਾਮਹ। ਯਦਿ ਮੇ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਰ ਏष ਵृਤੋ ਮਯਾ
ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਨਾ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਨਾ ਮਨੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਸਕਣ। ਜੇ ਭਗਵਾਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਵਰ ਮੈਂ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗਿਰਿਣਾ ਪਾਦਪੇਨ ਵਾ। ਨ ਸ਼ੁष੍ਕੇਣ ਨ ਚਾਰ੍ਦ੍ਰੇਣ ਨ ਸ੍ਯਾਚ੍ਚਾਨ੍ਯੇਨ ਮੇ ਵਧਃ
ਨਾ ਤਾਂ ਹਥਿਆਰ ਜਾਂ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਨਾ ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਦਰਖ਼ਤ ਨਾਲ, ਨਾ ਸੁੱਕੀ ਜਾਂ ਤਰ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇ।
ਭਵੇਯਮਹਮੇਵਾਰ੍ਕਃ ਸੋਮੋ ਵਾਯੁਰ੍ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ। ਸਲਿਲਂ ਚਾਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਮੈਂ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਅਕਾਸ਼, ਤਾਰੇ ਤੇ ਦੱਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।