ਜਯ ਚਲਿਤਲਲਿਤ ਚੂਡਾਕਲਾਪਨਵਵਿਮਲਕਮਲ। ਦਂਡਕਾਂਤ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼ਵਂਸ਼ ਦੁਃਸਹ ਦਾਵਾਨਲ
ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਚੂੜ ਦੀ ਮੋਤੀ ਨਵੀਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੁੱਚੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਲਹਿਰਾਂ ਮਾਰਦੀ ਹੈ, ਦੰਡਕ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਸਹਿ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੈ!
ਜਯ ਵਿਸ਼ਾਖਵਿਭੋਜਯ ਬਾਲਸਪ੍ਤਵਾਸਰ ਭੁਵਨਾਲਿਸ਼ੋਕਸ਼ਮਨ ਜਯ ਸਕਲਲੋਕ ਦਿਤਿਸੁਤਧੁਰਂਧਰਨਾਸ਼ਕ ਸ੍ਕਂਦ
ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਸਕੰਦਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਬਣੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ!
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਤ੍ਤਾਰਕਃ ਸਰ੍ਵਮੁਦ੍ਘੁष੍ਟਂ ਦੇਵਵਂਦਿਭਿਃ। ਸਸ੍ਮਾਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਧਂ ਬਾਲਾਦੁਪਸ੍ਥਿਤਂ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਕਾ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਆਪਣੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮੌਘਵਿਧ੍ਵਂਸੀ ਸਦਾ ਵੀਰਪਦਾਨੁਗਃ। ਮਂਦਿਰਾਨ੍ਨਿਰ੍ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਸ਼ੋਕਗ੍ਰਸ੍ਤੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਉਸਨੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਸੀ। ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਕਾਲਨੇਮਿਮੁਖਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਭ੍ਰਾਂਤਚੇਤਸਃ। ਸ੍ਵੇष੍ਵਨੀਕੇषੁ ਚ ਤਦਾ ਤ੍ਵਰਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਚੇਤਸਃ
ਕਾਲਨੇਮੀ ਆਦਿਕ ਦੈਤ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਲਝਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਸੈਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਃ ਪ੍ਰਾਹ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਧੁਰਂਧਰਃ। ਤ੍ਰਪਾਕਰਂ ਭਵੇਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਬਾਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪਲਾਯਨਮ੍
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ: 'ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਜੇ ਭੱਜ ਗਿਆ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬੜੀ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਯਦ੍ਯਹਂ ਹਂਤਵੇ ਯਾਮਿ ਸੋਪਿ ਵੈ ਕਮਲਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਹਤ੍ਵਾਹਂ ਬਾਲਕਂ ਚੈਨਂ ਦੁਃਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਮਕਾਰਣਂ
'ਜੇ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਮਾਰਣ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਦੇ ਲੋਕ ਮੇਰਾ ਛੂਹਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।'
ਯਾਤ ਧਾਵਤ ਗृਹ੍ਣੀਤ ਯੋਜਯਧ੍ਵਂ ਵਰੂਥਿਨੀਮ੍। ਕੁਮਾਰਂ ਤਾਰਕੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਭਾषੇ ਭੀषਣਾਕृਤਿਃ
'ਚਲੋ, ਦੌੜੋ, ਫੜੋ! ਫੌਜਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰੋ!' ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਤਾਰਕਾ ਬੋਲ ਪਿਆ।
ਕਿਂ ਬਾਲ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮੋਸਿ ਕ੍ਰੀਡਕਂਦੁਕਲੀਲਯਾ। ਯੇਨਾਤਪੋ ਨਿਸृष੍ਟਸ੍ਤੇ ਸਤ੍ਸਂਗਰਵਿਭਾषਕ
'ਮੁੰਡਿਆ, ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਕਰਣ ਲਈ ਕਿਉਂ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਕੋਈ ਖੇਡ ਹੋਵੇ? ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਲਿਆਇਆ, ਹੰਕਾਰ ਵਾਲਿਆ?'
ਬਾਲਤ੍ਵਾਦਥ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰੇਵਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਿਨੀ। ਕੁਮਾਰੋਪਿ ਤਮਗ੍ਰਸ੍ਥਂ ਬਭਾषੇ ਹਰ੍षਵਤ੍ਤਮਂ
'ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਛੋਟੀ ਗੱਲਾਂ ਤੱਕ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਛੋਟਾ ਹੈਂ।' ਪਰ ਮੁੰਡਾ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼ृਣੁ ਤਾਰਕ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥ ਇਹ ਨੈਵ ਨਿਰੂਪ੍ਯਤੇ। ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰਰ੍ਥਾ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਸਮਰੇ ਨਿਰ੍ਭਰਂ ਭਯੇ
'ਸੁਣ ਤਾਰਕਾ, ਇੱਥੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸਲ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਡਰ ਵੱਧ ਜਾਵੇ।'
ਸ਼ਿਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਮਾਵਮਂਸ੍ਥਾ ਮੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ ਕष੍ਟੋ ਭੁਜਂਗਮਃ। ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ੋ ਭਾਸ੍ਕਰੋ ਬਾਲਸ੍ਤਥਾਹਂ ਦੁਰ੍ਜਯਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ
'ਮੇਰੀ ਛੋਟੇਪਣ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਾ ਸਮਝੀਂ; ਨੱਗ ਜੇ ਛੋਟਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਖਤਰਨਾਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਵਾਂ ਸੂਰਜ ਵੇਖਣ ਵਿਚ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਛੋਟਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਅਜੇਤੂ ਹਾਂ।'
ਅਲ੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਰੋ ਨ ਮਂਤ੍ਰਃ ਕਿਂ ਸਸ੍ਫੁਰੋ ਦੈਤ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਕੁਮਾਰੇ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਤ੍ਯੇਵਂ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮੁਦ੍ਗਰਂ
'ਮੰਤ੍ਰ ਜੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ, ਦੈਤਿਆ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭਾਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।' ਜਦ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਦੈਤ ਨੇ ਵੱਡਾ ਗਦਾ ਸੁੱਟਿਆ।
ਕੁਮਾਰਸ੍ਤਂ ਨਿਰਾਸੋਗ੍ਰਂ ਚਕ੍ਰੇਣਾਮੋਘਵਰ੍ਚਸਾ। ਤਤਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਭਿਂਦਿਪਾਲਮਯੋਮਯਂ
ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਟੱਲ ਜੋਤ ਨਾਲ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗੱਦੀ ਸੁੱਟੀ।
ਕਰੇਣ ਤਂ ਚ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯੋਮਰਾਰਿਹਾ। ਗਦਾਂ ਮੁਮੋਚ ਦੈਤ੍ਯਾਯ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਖਰਸ੍ਵਨਾਮ੍
ਕਾਰਤਿਕੇਯ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਗੱਦੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੀ ਗਦਾ ਦੈਤ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ।
ਤਯਾ ਹਤਸ੍ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ਚਕਮ੍ਪੇਚਲਰਾਡਿਵ। ਮੇਨੇ ਚ ਦੁਰ੍ਜਯਂ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤਦਾਬਾਲਂ ਸੁਦੁਃਸਹਂ
ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਦੈਤ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਕੰਬ ਪਿਆ। ਦੈਤ ਨੇ ਫਿਰ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਜੇਤੂ ਤੇ ਬੜਾ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਹੈ।
ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵੈ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਾਲੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਕਂਪਿਤਂ ਚ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਕਾਲਨੇਮਿ ਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, 'ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।' ਜਦ ਉਹ ਕੰਬਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵੀ—
ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਤ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰਾ ਜਘ੍ਨੁਃ ਕੁਮਾਰਂ ਰਣਦਾਰੁਣਂ। ਸ ਤੈਃ ਪ੍ਰਹਾਰੈਰਸ੍ਪृष੍ਟਸ੍ਤਥਾ ਕ੍ਲੈਸ਼ੈਰ੍ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ1.44.
ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਮਿਲ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੁੰਡੇ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ। ਪਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੋਤ ਵਾਲਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਤੇ ਤਕਲੀਫਾਂ ਨਾਲ ਰਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਸ ਬਾਲੋ ਬਲਿਭਿਰ੍ਵੇਗੈਰਯੁਧ੍ਯਦ੍ਦਾਨਵੈ ਰਣੇ। ਰਣਸ਼ੌਣ੍ਡਾਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਾ ਪੁਃਨਰ੍ਜਘ੍ਨੁਃ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖੈਃ
ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਦੈਤ ਰਾਜੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਕੁਮਾਰਂ ਸਮਰੇ ਦੈਤ੍ਯਾ ਬਲਿਨੋ ਦੇਵਕਂਟਕਾਃ। ਕੁਮਾਰਸ੍ਯ ਵ੍ਯਥਾ ਨਾਭੂਦ੍ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਹਤਸ੍ਯ ਤੁ
ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮੁਸੀਬਤ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੁੰਡੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਪਰ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਤੇ ਵੀ, ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦਰਦ ਨਾ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਾਣਾਂਤਕਰਣਂ ਜਾਤਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾ ਹਵਂ। ਦੇਵਾਨ੍ਨਿਪੀਡਿਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰਃ ਕੋਪਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਹਵਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਮੌਤ ਵਰਗੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆ ਪਈ। ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋਏ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਕੁਮਾਰਾ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਤੋਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਦਾਰਯਾਮਾਸ ਦਾਨਾਵਾਨਾਮਨੀਕਿਨੀਮ੍। ਤੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਨਿष੍ਪ੍ਰਤੀਕਾਰੈਸ੍ਤਾਡਿਤਾਸ੍ਸੁਰਕਂਟਕਾਃ
ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਮੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਕਾਲਨੇਮਿਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਣੇ ਹ੍ਯਾਸਨ੍ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ। ਵਿਦ੍ਰੁਤੇषੁ ਚ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਹਤੇषੁ ਸਮਂਤਤਃ
ਕਾਲਨੇਮੀ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਿੱਠ ਮੋੜ ਗਏ। ਜਿਧਰ-ਤਿਧਰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਭੱਜਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਕਿਨ੍ਨਰੋਦ੍ਗਾਰਗੀਤੈਸ਼੍ਚ ਹਾਸ੍ਯਸਨ੍ਯਸ੍ਤਚੇਤਨਃ। ਜਘ੍ਨੇ ਕੁਮਾਰਂ ਗਦਯਾ ਨਿष੍ਟਪ੍ਤਕਨਕਤ੍ਵਿषਾ
ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਮਨ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਕੁਮਾਰਾ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਰੈਰ੍ਮਯੂਰਂ ਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਚਕਾਰ ਵਿਮੁਖਂ ਰਣੇ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਾਡ੍ਮੁਖੋ ਦੇਵੋ ਮੁਕ੍ਤਰਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਵਾਹਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੋਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਿੱਠ ਮੋੜਣ ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਨੂੰ ਲਹੂ ਵਗਦਾ ਤੇ ਪਿੱਠ ਮੋੜਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ...
ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵਿਮਲਾਂ ਰਣੇ ਕਨਕਭੂषਣਾਮ੍। ਬਾਹੁਨਾ ਹੇਮਕੇਯੂਰ ਰੁਚਿਰੇਣ षਡਾਨਨਃ
ਛੇ ਮੁਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਸੁੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਚੁੱਕ ਲਈ, ਉਸ ਦਾ ਬਾਂਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੇਯੂਰ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤੋਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਸੇਨਸ੍ਤਾਰਕਂ ਦਾਨਵਾਧਿਪਮ੍। ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠ ਸੁਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਯਮਲੋਕਂ ਵਿਲੋਕਯ
ਫਿਰ ਮਹਾਸੇਨਾ ਨੇ ਤਾਰਕ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਖੜਾ ਰਹਿ, ਖੜਾ ਰਹਿ, ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆ! ਜਮਲੋਕ ਨੂੰ ਵੇਖ।"
ਹਤੋ ਹ੍ਯਸਿ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਮਰ ਸ੍ਵਂ ਦੈਤ੍ਯਚੇष੍ਟਿਤਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਮੁਮੋਚ ਦਿਤਿਜਂ ਪ੍ਰਤਿ
"ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣਾ ਦੈਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਰਤੂਤ ਯਾਦ ਕਰ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਤੀ ਦੇਤੀ।
ਸਾ ਕੁਮਾਰਭੁਜੋਤ੍ਸृष੍ਟਾ ਤਤ੍ਕੇਯੂਰਰਵਾਨੁਗਾ। ਬਿਭੇਦ ਦੈਤ੍ਯਹृਦਯਂ ਵਜ੍ਰਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰਕਰ੍ਕਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਕੁਮਾਰਾ ਦੇ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਤੇ ਕੇਯੂਰ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ ਨਿਕਲੀ, ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਵਜਰ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸਖਤ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਈ।
ਗਤਾਸੁਃ ਸ ਪਪਾਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਲਯੇ ਭੂਧਰੋ ਯਥਾ। ਵਿਕੀਰ੍ਣਮਕੁਟੋष੍ਣੀषੋ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਾਖਿਲਭੂषਣਃ
ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਡਿੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ ਵੇਲੇ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਮਕੁਟ ਤੇ ਪੱਗ ਖੁਲ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ ਝੜ ਪਏ।